chrysa, the ceo of hopeless crushes

Ik werd gewekt door de aanwezigheid van Simon die mijn kamer binnen was komen lopen. Hij leek verrast toen hij het bed naderde en ik mijn ogen open leek te hebben. Misschien waren het de wallen? Ja, ik kon mezelf niet zien, maar het voelde alsof ik wallen had. Gisteren had ik mezelf een beetje verloren in het Capitooleten, en het leren van de namen van de tributen. Toen ik naar bed ging, dacht ik vogels te horen, maar dat kon ik me ook verbeeld hebben.
      “Crystal vroeg me om je te wekken,” zei hij droog. “Over tien minuten extra trainingsbespreking, aan het ontbijt.” Hij verdween even snel als hij was verschenen.
      Simon leek duidelijk nog steeds niet helemaal op zijn gemak in mijn buurt na gisteren, maar ik kon het hem niet kwalijk nemen. Bovendien was ik eigenlijk best wel blij dat ik nu van hem twee hele zinnen en een blik kreeg, in plaats van een aantal woorden terwijl hij compleet over me heen kijk, wat ik van hem gewend was geraakt.
      Ik besloot mezelf uit bed te slepen, en me zo snel mogelijk klaar te maken. Net als gisteren hoefde ik niet na te denken over in welke kleding ik me vandaag weer zou vertonen, vanwege de vaste trainingsoutfit. Nadat ik mezelf uit bed had gevist, mijn gezicht had gewassen en me had omgekleed, zag ik op de klok dat ik nog drie minuten, en besloot ik een sprintje te trekken naar de ontbijtzaal.
      Aan de tafel waar ik gisteren mijn districtgenoot vond zaten River, Crystal en Simon me al op te wachten. Crystal glimlachte naar me, River leek vooral heel erg geïnteresseerd in het buffet verderop en Simon zat er half verslagen bij. Van de arrogante, zelfverzekerde jongen van een paar dagen geleden leek er niks meer over te zijn.
      Ik ging naast hem aan tafel zitten, en wierp hem mijn beste geruststellende glimlach toe.
      “Goed,” begon River, en ik voelde de stormbui al aankomen. “Ik en Crystal hebben vandaag besloten een extra trainingsbespreking in te lassen, aangezien iemand besloot dat een aantal minuten langer uitslapen belangrijker was dan haar eigen leven.” Ik deed mijn best om River vooral niet aan te kijken. Blikken konden niet doden, maar voor de zekerheid vermeed ik zijn ogen toch maar liever.
      “In ieder geval,” vervolgde Crystal, “adviseer ik jullie om nieuwe dingen uit te proberen. Chrysa, jij kan goed met je boog omgaan. Ik wil dat je dat op de laatste dag laat zien zodat de tributen een indruk hebben van met wie ze te maken hebben, en je zo misschien bondgenoten aantrekt. Probeer daarvoor zoveel mogelijk nieuwe dingen te leren die je nog niet kan.”
      “Maar probeer ook daadwerkelijk te leren. Je bent daar niet om je zwaktes in een vitrinekast te openbaren aan je medetributen.” River draaide zich naar Simon. “Jij mag de tegenovergestelde tactiek gebruiken. Dit is hét hotte advies wat elke mentor ooit geeft, en nooit werkt het, maar misschien helpt het voor jou. Die tactiek produceert slechts overlevers, geen winnaars, maar dat tweede lijkt me voor jou wat hooggegrepen.” Simon leek het liefst weg willen te zakken in zijn stoel. “Laat je onderschatten. Ren weg bij de Hoorn, en hou je op de hoede. Erg imposant qua uiterlijk ben je niet - zo al helemaal niet - dus zo moeilijk moet dat niet zijn.” Crystal probeerde haar collega te onderbreken, maar hij negeerde haar en vloog overeind uit zijn stoel. “Ik heb dit advies al te vaak moeten geven. Weet je wie ik dit advies niet gaf? Flynn. Hij had kunnen winnen als hij mijn advies had opgevolgd. Hij zag er goed uit, de sponsoren lagen hem aan de voeten. Hij kon vechten. Hij had zelfs getraind. En hij kon daadwerkelijk zo bij de Beroeps. Maar weet je wat hij deed? Hij werd verliefd.” River spuugde de woorden eruit. “Verliefd, op één of andere zwakkeling uit Vijf die het langer volhield dan hij zelf.”
      River leunde op tafel, en keek ons één voor één aan met zijn kille ogen. “Wil je overleven? Word nooit, maar dan ook nooit, verliefd op een andere tribuut. Maar één van de twee kan overleven, dit is een spel op leven en dood. Gevoelens hoor je al achterwege gelaten te hebben op het moment dat je naam wordt opgelezen van dat briefje.”
      De jongens die hij noemde, Flynn uit mijn district en die jongen uit Vijf, Alex, als ik het me goed kon herinneren, hadden niet met hem ingestemd. En dat ging goed, tot in de arena. Maar ik was nog niet in de arena. Ik kon me dé highlights herinneren, hoe de twee elkaar knuffelden, kusten, hoe Flynns ogen oplichtten toen hij zijn vriend zag.
      Verliefd op een andere tribuut.
      Mijn gedachten schoten naar de jongen uit Elf. Revan Collins, de jongen van langs de grens, de jongen waarvan ik dacht dat ik hem achter me had gelaten tot ik hier binnen kwam lopen en hij me door het televisiescherm recht in mijn ogen keek. De jongen waar ik ondanks al mijn halve pogingen nog nooit tegen had gepraat, maar waarvan ik mezelf toch erop betrapte dat ik naar hem keek als ik niet oplette. De jongen die ik maar niet uit mijn gedachten kon zetten, hoe hard ik ook probeerde.
      Ik keek recht River’s ogen in, en ik wist mijn antwoord. Al zou ik het proberen, nooit zou ik kunnen voldoen aan de eisen die hij me stelde.
      Ik was verliefd op een andere tribuut.
      “Dat beloof ik,” antwoordde Simon.
      “Dat zal ik ook doen,” zei ik. Onder tafel hield ik mijn vingers gekruist, maar aan tafel hoefde niemand dat te weten.

Reacties (2)

  • Duendes

    Chrysa zat echt wel te fangirlen de vorige games bij alle koppels oeps en AWH maar also Chrysa alsjeblieft stop met verliefd zijn op Revan, het is voor je eigen bestwil

    1 jaar geleden
  • Samanthablaze

    “Ik en Crystal hebben vandaag besloten een extra trainingsbespreking in te lassen, aangezien iemand besloot dat een aantal minuten langer uitslapen belangrijker was dan haar eigen leven.”
    Dood gaan we toch. Geniet ervan, girl

    "Hij werd verliefd.” River spuugde de woorden eruit. “Verliefd, op één of andere zwakkeling uit Vijf die het langer volhield dan hij zelf.”
    Jamaar in Flynns defence ze zijn adorable samen

    Maar één van de twee kan overleven, dit is een spel op leven en dood.
    En soms is dat oké. Niet goed, maar zo goed als dat kan, in de Hongerspelen. Je kunt van elkaar leren. Compleet worden, en vrede vinden met de gedachte dat je dood de ander een leven geeft. Je hebt niet altijd 'lang' nodig voor een gelukkig einde

    Niet met Revan tho, Revan is een asshole en tbh hij verdient het om opgescheept te zitten met Valerie. Niet de jongen die je in je hoofd hebt, Chrysa, girl, je bent verloren

    1 jaar geleden
    • Duendes

      Ik ga even huilen om de "je hebt niet altijd 'lang' nodig voor een gelukkig einde" doei im crying

      Maar oh kom op Revan is een asshole, maar je kan niemand Valerie toewensen als ze zo is pff rudexD

      1 jaar geleden
    • Samanthablaze

      Ja same oeps
      Oh hij kan het wel aan

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen