chrysa, de ceo van geen gesprekken kunnen voeren
also holly is een schat. ik mis haar

Het advies wat ik gisteren van Tyler had opgevolgd, dat ik meer moest genieten bij het eten, begon een beetje uit de hand gelopen. Aan het ontbijt had ik het wondermiddel genaamd chocolade ontdekt. Toen ik in mijn kamer lag, in de tijd voor de training, proefde ik de milde zoete smaak nog, hoe de blokjes smolten op mijn tong en de smaak zich door mijn mond verspreidden. Maar toen ik terug was gegaan naar het buffet om meer te halen, gewoon om de sensatie die men hier chocolade noemde nog een keer te voelen, leek dat deel van het buffet gesloten.
      En dus stond ik hier, om de hoek van de Capitoolkeuken, onder trainingstijd. Ik moest en zou die smaak nog een keer proeven. Ik gluurde de keuken in, en toen ik niemand zag, glipte ik door de deuropening. Ik speurde het aanrecht en de kastjes af naar het wondermiddel.
      Bingo.
      Net toen ik mijn hand uitstak naar de inhoud van het keukenkastje, werd ik uit mijn missie opgeschrokken door een stem van achter me. “Hé, weet jij wat dat is?”
      In een combinatie van schrik en enthousiasme kwam er een kreet uit die leek op “NOU, DAT IS DUS CHOCOLADE!”
      Ik zette de doorzichtige doos met repen die ik had gevonden neer, en sprong ernaast op het aanrecht. Het gezicht van het meisje dat me aan had gesproken herkende ik van het lijstje van Crystal, dus ze was een tribuut, en ik zou haar naam moeten weten. Holly? Was het Holly? Volgens mij wel. Als ik het goed had, herkende ik Holly Wakefield, uit Tien.
      “Uh, is dat lekker?” vroeg ze me.
      “Lekker? Lekker? Ik weet niet eens of ik wel zonder zou kunnen. En die witte in het speciaal.” Ik was geen chocolade-expert, maar wel een absolute liefhebber, en het liefst zou ik een chocoladereep meenemen tot in de- wacht nee, daar wilde ik nog niet aan denken.
      “Dan moet ik maar eens proeven.” Ze voegde woord bij daad en stak inderdaad een stukje in haar mond, en meteen lichtte haar gezicht op. “Dit is lekker!”
      Ik lachte. “Dat is het inderdaad! Zeg, misschien moet je eens gaan zitten.”
      “Tja, dat is wel slim.” Ze ging naast me op het aanrecht zitten - of nou ja, naast me, aan de andere kant van de chocolade.
      Het was even stil, omdat we het allebei even druk hadden met de chocolade. Voor ik een nieuw stukje in mijn mond stak vroeg ik: “En, ben jij hier nog voor een speciale reden gekomen?”
      “In de keuken of als tribuut?” Ze grinnikte.
      “Allebei,” antwoordde ik met mijn mond vol. Sorry.
      “Uh, nou, eten, en iemand die ik kende werd getrokken.”
      Er viel weer een korte stilte. “Oh, dat is… naar. Maar het eten…” Ik grinnikte. Er waren wel meer tributen die kwamen voor het eten. Clara, Tyler, en ik, sinds gisteren, blijkbaar. “...dat is wel een goede reden, ja.”
      “Mijn redenen zijn altijd goed,” lachte Holly.
      “Oh ja? Geef eens een voorbeeld?”
      “Ik klim soms in bomen om niet opgegeten te worden door wolven.”
      Daar moest ik om lachen. Ik deed mijn best om een soortgelijk antwoord te formuleren, maar het werd “En ik werk in fabrieken omdat alles wat er over is van mijn gezin anders wordt uitgeroeid.”
      “Heb je broertjes of zussen?” Ik was eigenlijk blij dat ze er niet op inging.
      “Twee zusjes. Eén van twaalf en één van acht.”
      “Werken je ouders niet?”
      “Al vijf jaar niet meer. Maar dat is logisch, want dat kunnen ze niet nu ze dood zijn.” Ik voelde me onmiddellijk slecht voor het laten vallen van zo iets zwaars op de lichte, nieuwsgierige vraag die Holly had gesteld.
      “Dat is… naar. Je bent dus eigenlijk een wees?”
      Die term had ik dus nog nooit voor mezelf gebruikt. “Eigenlijk wel, ja. Gek, nu ik erover nadenk. We hebben het best oké.”
      “Oh, weeskinderen kunnen het inderdaad best oké hebben,” stelde ze me gerust. “Mijn stiefbroer is er ook eentje, maar zo voelt het niet.”
      “Het past gewoon niet erg in mijn beeld van wezen.” Mijn beeld van wezen bestond uitsluitend aan het crimineel slechte weeshuis van Acht, en dat was gewoon niet bepaald een fantastisch beeld.       “Sorry als ik je hiermee beledig.”
      “Nee hoor, is niet erg. Ik zou mezelf ook niet plots als weeskind bestempelen als mijn ouders dood gingen, klinkt nogal onlogisch.”
      Dat was het ook. De term wees klonk zo officieel, zo definitief. Het voelde alsof je er een stempel opzette, ‘mijn ouders zijn eindelijk dood’. Maar “Ik leef al vijf jaar zonder ouders. En toch heb ik alles draaiende weten te houden, met twee zusjes die toen drie en zeven waren.” Kon ik mezelf dan wel een wees noemen? Wees voelde als zo’n hulpeloze term, en hoewel ik de sterkste niet was, wilde ik geloven dat ik ook absoluut niet hulpeloos was.
      “Mij zou dat nooit gelukt zijn.”
      “Nu ik erop terugkijk… ik zou denken dat ik het ook niet zo kunnen. Maar het is me toch gelukt.”
      “Waarschijnlijk lukt de arena je ook,” ze leek even te aarzelen “voor een groot deel.” Ze glimlachte, en ik wist dat ze het goed bedoelde, maar toch voelde die laatste woorden pijnlijk. Confrontatie met wat me te wachten stond, terwijl ik dat zo zorgvuldig probeerde te vermijden.
      Ik wilde nog iets zeggen, maar haar naam galmde over de gang, en met een “Oh, ik moet gaan!” draafde ze de keuken al aan. Ik keek haar slechts na, terwijl ik haar optimisme bewonderde.
      Ze was blij de keuken uitgehuppeld, en ik zat hier nog steeds op het aanrecht, in plaats van te trainen chocolade te eten, in de hoop dat ik de Hongerspelen zou vergeten en het feit dat ik de Arena binnenkort in zou moeten. Maar het feit dat ik de Hongerspelen vergat, betekende nog niet dat ze mij vergaten.

Reacties (2)

  • Duendes

    Ik wist eigenlijk helemaal niet dat Chrysa met Holly gepraat had en nu ik iets over Holly lees denk ik wel weer van awh ja ze was echr wel leuk wat een cutie

    1 jaar geleden
  • Samanthablaze

    Aan het ontbijt had ik het wondermiddel genaamd chocolade ontdekt.
    En onmiddelijk deden de Spelen er niet meer echt toe, want who cares, zolang ze chocolade hebben in de arena is het daar zo erg niet

    Holly was echt wel leuk. Ik weet niet meer zeker of Val echt redenen had om haar erbij te willen, maar ik in ieder geval wel

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen