ik, de ceo van compleet onregelmatige hoofdstuklengtes

Het voelde vreemd om te zeggen dat ik jarenlang over dit moment had nagedacht, maar ik zou liegen als ik zei dat dat niet het geval zou zijn. Er vlogen duizend-en-één gedachten door mijn hoofd, waarvan de overheersende was: HELP. Hoe spreek je de jongen aan waarop je al sinds je achtste een soort van verliefd bent?
      De enige manieren die ik kon bedenken, waren verschrikkelijke one-liners, dingen die er onderhand niet meer toe deden en gewoon “hoi”, wat ik in dit geval een slecht idee vond. Er was een reden dat ik het gesprek zo vaak alleen maar in mijn hoofd was begonnen, en hem nooit daadwerkelijk aan had gesproken.
      Maar vandaag was anders. Vandaag was misschien wel één van mijn laatste dagen, misschien wel mijn laatste kans om hem te spreken, hoe alles ook uit zou pakken. Terwijl ik drie stappen zijn richting op zette, nam ik me voor dat ik hem aan zou spreken, hier en nu.
      Plots stopte hij met praten, en ik bevroor op de plek waar ik stond. Hij ontspande weer, en haalde zijn hand door zijn haar. “Ik word hier echt paranoïde van.”
      Het was er sneller uit dan ik dacht, eerder als een reflex dan een bewuste handeling. “Waarvan?”
      Toen keek ik hem recht in zijn groene ogen aan. Zijn spieren waren strak gespannen, en zijn blik stond op alert, en mijn ogen verwijdden zich. “Van mensen die me zo besluipen,” zei hij. “Jemig, doe dat nooit meer, zeg.”
      De irritatie in mijn stem deed me mijn ogen neerslaan en na de korte stilte die alleen leek te bestaan voor mij om me te schamen, stamelde ik “S-sorry”. Maar snel genoeg herstelde ik mezelf weer, ik moest het hier niet laten stoppen. Ik wipte nerveus van de ene voet op de andere. Gespreksonderwerpen? Het enige wat ik kon bedenken is “maar waar had je het net over? Wie is Thalia, wat is er met haar?”
      “Dat gaat je niets aan.” Even keek hij weg, waarna hij zijn ogen weer recht in de mijne boorde. “Ik ken je niet eens.”
      Het laatste had als een steek moeten voelen, was het niet geweest voor zijn bedenkelijke toon. En dus sprak ik, meer tegen mezelf dan tegen hem, “Hoe kan ik jou dan wel kennen?”
      Kennen was een breed woord. Ik had weliswaar nooit met hem gesproken, maar zijn gezicht stond op mijn netvlies gebrand voor een onbekende tijd. Kon je dat kennen noemen?
      Verbaasd keek hij me aan. “W-wat? Wat bedoel je?”
      De blik in zijn ogen was slecht af te lezen, en de plotselinge verandering in zijn emoties kon alles betekenen. Dus deed ik wat me logisch leek op dat moment, ik deed een poging om hem te herinneren. “Nee, serieus. Ik heb je een aantal keer gezien sinds je… tien was? Bij de grens van Acht en Elf.”
      Hij trok zijn wenkbrauwen op. “Hoe weet je dat?”
      Hoe weet je dat ik het was, was zijn volledige vraag. De onuitgesproken woorden hingen in de lucht, en mijn brein leek compleet gestopt te zijn met werken. “Nou, eh…”
      “Nou?” Revan Collins, de mysterieuze jongen van de grens van Elf, keek me aan, recht in mijn ogen, met zijn volle aandacht bij wat ik ging antwoorden, en alles wat ik kon produceren was een eindeloze discussie met mezelf. Er was geen logisch antwoord wat ik kon bedenken behalve de waarheid. Waarom zou ik hem de waarheid niet willen vertellen, bedacht ik me, waar ik snel genoeg het antwoord op wist. Wat als hij me niet leuk vond? Wat als hij al een vriendin had? Wat als ik het hem nu vertelde, en hij me over een paar dagen volledig zou schut zetten bij Caesar, of erger, in de arena? Wat als hij gebruik van me zou maken? Zou hij dat doen? Nee toch? Mijn geheugen draaide weer op volle toeren, maar absoluut niet om de goede redenen.
      Wat kon ik antwoorden? Iets met een hint, misschien. Iets wat hij zou opvangen als hij ernaar op zoek was, maar iets wat hij zou missen als hij niet geïnteresseerd in me was.
      “Gewoon, ik zat daar vaak.”
      Dat kon natuurlijk ook nog. Mijn mond leek een compleet vrije wil te hebben ontwikkeld.
      “Hoe weet je dan dat ik het ben? Zo vaak was ik daar ook weer niet.”
      Ik wilde het hem niet vertellen. Nog niet, in ieder geval. “Ik weet het niet. Soms blijven…” gezichten als die van jou “willekeurige herinneringen langer zitten dan andere…” jongens uit mijn district waar ik niet om geef “belangrijke herinneringen. Ze boren zich vast in mijn geheugen, omdat ik ze wil…” ik zocht naar de juiste woorden, maar niks kon de zin afmaken zoals ik wilde “vergeten.”
En dat dus al helemaal niet.
      “Omdat je ze wil vergeten? Was het zo erg om me te zien dan?”
      Ik kreeg een grijns toegeworpen, en alles wat nog werkte in mijn lichaam leek stil te vallen. “Eh, eh,” stamelde ik intelligent. “Er zijn belangrijkere dingen in het leven, dat snap je toch wel…” Mijn stem stierf weg, vooral omdat ik complete onzin aan het uitkramen was. Natuurlijk wilde ik ze niet vergeten. En al zou ik het willen, hem zou ik nooit kunnen vergeten.
      “Was je daar vaak?” vroeg hij.
      “Heel vaak.”
      “Dat dacht ik al.” Misschien, heel misschien, kon ik die blik van hem, die terug was veranderd naar diezelfde emotie van net ontcijferen. En misschien, heel misschien, was het wel herkenning, wat hij in zijn ogen droeg.

Reacties (3)

  • Megaeraaa

    Revan Collins, de mysterieuze jongen van de grens van Elf, keek me aan, recht in mijn ogen, met zijn volle aandacht bij wat ik ging antwoorden,

    Kort samengevat: ze voeren een gesprek.

    “Nee, serieus. Ik heb je een aantal keer gezien sinds je… tien was? Bij de grens van Acht en Elf.”
    Ieuw. Dit is gewoon eng. Ze stalkt hem dus al jaren

    1 jaar geleden
    • RefIection

      honestly ze is gewoon jong en desperate

      1 jaar geleden
    • Megaeraaa

      Correctie: ze is gewoon jong en een stalker

      1 jaar geleden
    • RefIection

      ja uh fair

      1 jaar geleden
  • Duendes

    Ik ga echt stuk om hoe intens awkward Chrysa is like ze is de hele tijd maar ongemakkelijk aan het stamelen en als Revan alleen maar grijnst dan eindigt ze in een ufiakdskdkskkr eh... En het is prachtig

    1 jaar geleden
  • Samanthablaze

    “Hoe kan ik jou dan wel kennen?”
    Chill out, ms. Stalker. Dat komt vet creepy over

    “vergeten.”
    Rude

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen