ik, de ceo van uitstellen door een shit ton van chrysas verhaal te herschrijven

“Je was daar vaker dan je zelf denkt, geloof ik,” deed ik mijn best om meer herinneringen bij hem op te halen. Misschien zou hij me echt herkennen. Misschien had hij me al die keren ook wel gezien, langs de grens. Dat moest toch wel? Ik had hem daar zo vaak gezien. “Af en toe met een wat oudere jongen. Af en toe met een wat jonger meisje.”
      Stilte. Een flits in zijn ogen, een totaal emotie dan ik had verwacht. “W-wat, ik…” Toen sloeg zijn blik om, ditmaal kil, en droeg zijn stem een afstandelijke toon. “Dat zou zomaar kunnen.”
      Ik slikte. Een ander onderwerp, misschien? Het enige wat ik kon bedenken was iets wat leek op wat Holly me vanochtend had gevraagd. “Mis jij je familie?”
      “Waar bemoei jij je eigenlijk mee?” De blik in zijn ogen verkilde verder, en hij stond op, waarmee hij zich in zijn volle lengte rees. Het beangstigde me. Ja, dat moest de reden zijn dat ik mijn hartslag voelde versnellen. “Moet jij niet op je eigen verdieping zijn en luisteren naar slecht advies van je mentor, of zoiets?”
      Mijn gedachten schoten naar River’s speech van vanochtend. “Alsof ik dáár iets aan heb.”
      “Hier wel aan dan?”
      Ik zuchtte. Om eerlijk te zijn, ja. Ik had voor het eerst in mijn leven gepraat tegen Revan Collins, en hoewel het in geen enkel opzicht leek op wat ik me had voorgesteld, praatte ik met Revan Collins, en in mijn hoofd was dat vooruitgang.
      “Ik probeer te leren. Kennis op te doen over andere tributen.” En dat was technisch gezien niet gelogen, want ik probeerde Revan ook te leren kennen, al was de manier waarop dat ging niet bepaald zoals gepland. Hoe zou het zijn geweest als hij in Acht had gewoond? Als hij gewoon een jongen was geweest uit groep zeven, toen ik in groep zes zat? Hadden we dan misschien anders ontmoet? Hadden we dan misschien-
      “Wat is er?” Revan leek verbaasd. En ik was onmiddellijk weer terug op het dak van het Capitool onder de sterren, compleet bewust van mijn gloeiende wangen.
      “Oh… niks… ik dwaalde een beetje af met mijn gedachten… denk ik.” Ik beet op mijn lip, vooral omdat ik weer weg begon te drijven en ik mezelf in de realiteit probeerde te houden. Weer een ander onderwerp? Het leek me het beste idee, je moest iets doen om een conversatie een beetje op gang te houden. “Zeg, zijn jij en Valerie eigenlijk een stel?”
      Hij keek me even aan, alsof hij zich afvroeg of ik serieus was (ik was bloedserieus), en schoot toen in de lach. “Een stel? Wij? Echt niet! Ze is mijn allerbeste vriendin, dat is alles.”
      Ik zuchtte zacht, al voelde het niet als één van opluchting. “Nou, dat is… goed om te weten.” Ik wist niet hoe ik het anders moest verwoorden. Revan trok zijn wenkbrauwen vragend op, maar ik was niet mentaal aanwezig genoeg om een goede uitleg te bedenken. Misschien moest ik ook maar eens naar bed. Dat had ik gedaan, als mijn gesprekspartner niet Revan was.
      “Waarom kwam je hier eigenlijk heen?”
      “Ik kon niet slapen,” antwoordde ik. Eindelijk eens een gewone vraag waar ik me niet voor een antwoord over een mijnenveld moest begeven. “En ik dacht, misschien helpt de buitenlucht me.”
      “Ik kon moeilijk teruggaan naar mijn bed om vervolgens weer te gaan woelen omdat ik niet kan slapen, dus ja.”
      Hij grijnsde. “Je bent een bijzonder meisje.”
      “V-vind je?” Wat bedoelde hij daar mee? Zou het-
      Hij had zich weggedraaid, en staarde over de reling de verte in. Een flits bracht me kort terug naar de grens van Acht en Elf. Het was de enige blik die ik hem had zien trekken, al die jaren lang. Het lege staren naar de horizon, alsof hij het einde van de wereld kon zien.
      “Waar kijk je naar?” vroeg ik nieuwsgierig, terwijl ik naast hem ging staan en hem aankeek.
      Hij keek niet op. “Naar de lichten van het Capitool. Jij dan?”
      Ik draaide mijn hoofd weg, en tuurde de verte in. “Ik weet het niet. Naar de plek waar de arena misschien wel is.”
      “Vreemd hoe er achter zoiets moois zoveel haat schuilgaat,” mompelde hij.
      “En iedereen haat elkaar,” stemde ik met hem in. “Maar ze haten zichzelf nog het meest, omdat ze veranderen in monsters die ze niet willen zijn.
      “Niemand verandert in iets wat ze nooit geweest zijn,” antwoordde hij simpelweg.
      “Wil je zeggen dat je altijd hetzelfde blijft?”
      “Je verandert wel, maar bepaalde dingen zitten nou eenmaal in je en dat haal je er niet zomaar uit.”
      “Maar soms wordt er zoveel in je gestopt dat het alles bedekt wat je was.”
      “Soms stop je zoveel in jezelf,” verbeterde hij me, “om alles te bedekken wat je was. Maar vanbinnen ben je hetzelfde.”
      “In de Spelen gaat het niet bewust. Dan doet het Capitool dat voor je. En dán ben je net zoals zij. Sadistisch. Gestoord. Een monster.”
      “Als je dat niet altijd al bent geweest.” Hij glimlachte, maar zijn ogen deden niet mee.
      “Sommigen zijn harteloos,” stemde ik in. “Sommigen worden het. Op een goede manier, of op een slechte.” Ik wist niet wat de goede manier was. Het verliezen van je hart om geen verdriet meer te voelen over alles wat je pijn had gedaan? Het was de beste manier die ik kon bedenken, maar het was nog steeds slecht.
      “En dan gaat het erom wie dat in zijn voordeel weet te gebruiken.” Ik niet. “Ik ga. Het was interessant om met je te praten.”
      Hij maakte aanstalten om weg te lopen, en twintig miljoen dingen schoten door mijn hoofd, waarvan de overheersende was dat ik hem had willen smeken om te blijven. Maar ik durfde niet, en dus was het enige wat uit mijn mond kwam: “Nou, veel succes dan. Al weet ik dat je daar waarschijnlijk niet veel aan zou hebben.”
      Revan Collins, de jongen uit Elf, de jongen van de grens. Hij deed dingen met me waarvan ik tot vandaag niet wist dat ze mogelijk waren. En alles aan hem stond op mijn netvlies gebrand. De trekken in zijn gezicht, de honingblonde haren die zijn gezicht omlijnden, de rimpels die zich in zijn wangen plooide als hij grijnsde.
      Waarom vertelde ik hem niet gewoon de waarheid? Het antwoord wist ik zelf ook wel. Het was om dezelfde reden dat ik nooit met hem had gepraat in Acht, de reden waarom ik hem net niet durfde te smeken om te blijven. Ik was bang, doodsbang. Bang om afgewezen te worden, bang om openlijk voor schut te staan. Bang dat de mogelijkheid bestond dat ik voor altijd zou moeten leven met de wetenschap dat er zo veel andere meisjes in zijn leven waren die hij boven mij plaatste.
      Maar ik was vooral bang dat ik hem misschien zou moeten zien sterven, heel binnenkort. Dat ik zijn portret aan de hemel zou zien staan, en als hij ergens zou bekennen dat hij van me hield, dat op een manier pijnlijker zou zijn. Dat ik het leven uit zijn ogen zou zien wegvagen, daar in de arena. Dat ik zijn naam zou roepen als hij werd weggetakeld door de hovercraft, en ik alleen snikkend achter zou blijven. Dat de enige plek dat hij zou blijven bestaan daar was, voor altijd gebrand achterop mijn netvlies.

Reacties (2)

  • Duendes

    Ik was ergens een beetje verward over dat ze oprecht een best goed gesprek hadden uiteindelijk wow ik geniet
    Also Chrysa je moet echt minder stalkerig doen lieverd vraag hem nou niet naar zijn familie enzo schat slecht idee

    1 jaar geleden
  • Samanthablaze

    Af en toe met een wat oudere jongen. Af en toe met een wat jonger meisje.”
    Chrysa ik weet niet of de stalker strategie gaat helpen

    Hij keek me even aan, alsof hij zich afvroeg of ik serieus was (ik was bloedserieus), en schoot toen in de lach. “Een stel? Wij? Echt niet! Ze is mijn allerbeste vriendin, dat is alles.”
    Ontkenningsfase. Hij heeft nog niet geaccepteerd dat hij en Val een geval "tot de dood ons scheidt" zijn

    honingblonde
    ... wát? Revan is blond? Bedoel je nou dat hij geen coole dude imago zwart haar heeft?
    Mijn leven is een leugen

    Maar ik was vooral bang dat ik hem misschien zou moeten zien sterven, heel binnenkort.
    Oh liefje dat bewijst maar hoe weinig je van hem weet

    1 jaar geleden
    • Duendes

      Tot de dood ons scheidt is niet helemaal ideaal, beste vrienden is al... bijzonder iets like "zie je de littekens van zweepslagen op mijn rug? Komt door Valerie, mijn allerbeste vriendin voor altijd" bitchxD

      Also nee Revans haar is bruin, maar wel lichtbruin ish, honingbruin, goudbruin, niet zo emo als hij zijn imago zou passen, want hij is stiekem best leuk:Y)

      1 jaar geleden
    • Samanthablaze

      Oh Revan zonder Valerie had je die uiteindelijk ook wel gekregen, want het is D11 en tja je houdt je niet echt aan regels

      Nope zwart in mijn hoofd alles is een leugen

      1 jaar geleden
    • Duendes

      I mean fair enough maar nu gewoon eerder al en hmpf rude Valerie

      Nu zie ik door het idee van zwart haar Revan in een emo fase en ik geniet

      1 jaar geleden
    • Samanthablaze

      Oh my gosh

      1 jaar geleden
    • Megaeraaa

      Nee, toch eerder gewoon bruin haar

      1 jaar geleden
    • Samanthablaze

      Niet in mijn hoofd

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen