Het is ijskoud buiten op de campus, er lopen hier en daar wel wat studenten op dit late uur. Kwaad loop ik stevig door, ook al heb ik echt geen idee waar ik heen wil. Laat ik het anders uitdrukken, ik kan nergens heen. Mijn vrienden zitten allemaal op dat stomme feest, waar ik totaal geen zin meer in heb. Alleen al de gedachte aan Harry maakt me wit heet...
Hoe goed zijn bedoelingen ook geweest zijn, hij is totaal verkeerd bezig geweest. Ik kan hem op dit moment niet zien, want waarschijnlijk doe en zeg ik dan dingen waar ik spijt van ga krijgen.
Al hadden mijn ouders niet zo stom gedaan, dan was dit nooit gebeurd, dan hadden wij nooit ruzie gemaakt. Althans... er is nog geen echte ruzie gemaakt, maar geloof me, die komt.

Ik trek mijn mobiel uit mijn kontzak en bel mijn ouders op hun huis telefoon, dit herhaal ik 3 keer voor er word opgenomen door mijn vader. "Evans", bromt mijn vader, ik hoor hoe nijdig hij is.
"Pap, het is Katherina". Ik hoor hem zijn keel schrapen, "Katherina? Wat is er gebeurd? Waarom bel jij zo laat?"
Het verbaast mij dat hij zich zorgen maakt, nadat ik gezegd had ze nooit meer te willen zien en ik ze door Harry mijn appartement had willen uitzetten, hadden we helemaal geen contact meer gehad. Ik had verwacht dat hij de telefoon weer op de hoorn gesmeten had, kwaad was geworden waarom ik zo laat belde, maar hij klinkt ongerust.

"Ik ben woeden papa, echt wit heet. Zo erg, dat ik iets wil slaan, het liefst iemand". Hij snuift, "ja dat heb je van mij schat". Nog steeds is hij rustig en klinkt hij bezorgd.
"Waarom klink je zo rustig en oke, ik heb gezegd dat ik geen contact meer met jullie wil, ben je daar niet kwaad om?"
Even is het stil, ik hoor hem verplaatsten, "we zijn je ouders, we houden van je. Ook al snap jij dat misschien niet, ondanks dat je zegt ons niet meer te willen zien, is er een band, een onzichtbaar touw dat ons bij elkaar houd. Waarom ben je zo boos Katherina, om ons? Heb je je beslissing veranderd? Of heeft die smeerlap iets gedaan?"
Ik lach spottend terwijl ik onder het afdak van de oudste bibliotheek ga zitten, "die smeerlap heeft mijn schoolgeld betaald, ik ben zo ontzettend kwaad pap. Hij had het recht niet dat te doen, niet zonder mijn toestemming. Ik had het zelf gered, eigenlijk weet ik niet waarom ik je dit vertel. Want ik ben nog steeds woedend op jullie, weet je, ik moet gaan.
Ik kan hier niet met jouw over praten, jullie zijn de rede waarom dit in de eerste plaats gebeurd is, jullie en je stomme trots". Dan hang ik op en trap kwaad met mijn voeten op de grond, vervolgens sla ik met hand hand tegen de muur, wat pijn doet. Als reactie hierop begin ik te huilen, ik nestel mijzelf in een hoek en huil. Snotterend verstop op mijn hoofd op mijn armen en blijf zo zitten tot ik een beetje bedaar. Als ik dat doe voel ik een enorme vermoeidheid mijzelf overvallen, ik sluit mijn ogen, ze zijn zwaar van alle tranen.

"O my... Harry hier is ze, jongens ik heb haar". Ik word wakker van de hoge schrille stem van Anna, die hard in mijn oren terecht komt. Terwijl ik wakker word, voel ik mijzelf ijskoud en doet mijn lichaam zeer. Ik knipper met mijn ogen en kijk in het donker naar Anna die mijn haar uit mijn gezicht veegt, "ik ben zo blij dat ik je gevonden heb, ik was zo bang dat je iets stoms gedaan had".
Ik besef mijzelf dat ik het echt ijskoud heb, terwijl ik langzaam omhoog probeer te komen. Maar Anna houd mij tegen van omhoog gaan, ik staak mijn poging en moet even bedenken waarom ik hier in de eerste plaats zit.
Dan komt het terug, waarschijnlijk ziet Anna het en houd haar handen voorzich, "rustig Kathy". Ik voel mijn ademhaling versnellen en het moment dat ik Harry zie, kom ik met heel veel moeite en pijn overeind.
"Laat mij met rust, ik wil jullie niet zien". Helaas omdat ik voor mijn gevoel bevroren ben, kan ik niet dramatisch weg lopen en kan ik alleen maar heel erg boos kijken.
"Kitty ik wil met je praten, alsjeblieft". Ik steek mijn hand op, waardoor ik hem onderbreek. "Noem me geen Kitty, je hebt iets verschrikkelijks gedaan Harry Edward Styles!" In 1 klap veranderd zijn hele houding, hij gaat van voorzichtig naar zijn roofdier houding. "Anna ik zou het waarderen als je weg gaat en Jace en Ben mee neemt", het valt mij nu pas op dat de jongens van een afstandje staan te kijken. Anna kijkt ongemakkelijk, ik zie hoe ze mijn blik zoekt, in stilte vragend of ze daadwerkelijk moet gaan. Maar ik sla mijn armen over elkaar en kijk haar hooghartig en boos aan. "Best", snauwt ze naar mij en loopt weg, Jace en Ben meenemend.

Harry zijn houding is niet veranderd en we kijken elkaar woedend aan, langzaam ontdooit mijn lichaam en ik spring een paar keer op en neer om warmer te worden. "Dus, mag ik je geen Kitty meer noemen?" Ik schut mijn hoofd, "Daar mag inderdaad niet, want je hebt het zwaar verkloot". Ik spuw de woorden naar hem toe, hierop reageerd hij meteen. Binnen een paar tellen slaat het roofdier toe en pint me hard tegen de bakstenen muur, hij duwt zijn heupen hard tegen mijn onderlichaam . 1 hand ligt op mijn buik en de andere ligt stevig om mijn gezicht, ik kan geen kant op, hoe ik ook probeer. "Je stelt je ongelofelijk aan, hoor jij jezelf wel eens al je praat?" Hij spuwt terug en ik probeer hem te schoppen, wat mij een hardere druk op mijn onderlichaam bezorgd. "Ik overdrijf niet, je bent te ver gegaan. Hoe haal je het in je hoofd om zoiets zonder mijn toestemming te doen?" Zijn wenkbrauwen schieten omhoog, hij kan blijkbaar niet geloven wat hij hoort. " Hoe ik het in mijn hoofd haal?!" Hij begint tegen mij te schreeuwen, wat behoorlijk indrukwekkend is, gezien hij heel dicht bij staat en heel gevaarlijk oogt. " Het idee dat jij straks in de problemen zou komen het idee dat je niet zou kunnen afstuderen aan je geliefde Harvard brak me! Ik moet zorgen dat zo iets nooit zou gebeuren, want je hebt hier hard voor gewerkt, ik heb je zien studeren".
De indruk die hij op mij achterlaat is groot, maar ik moet door. "Hoe kom je aan het geld?"
Ik zie verwarring ontstaan, hij verwachte deze vraag blijkbaar niet.
"Gaat je niks aan", ik knijp mijn ogen tot spleetjes. "Jammer jo, die kans is verkeken, want het gaat mij alles aan. Nu zeg op, waar heb je het geld vandaag?" Nu verhef ook ik mijn stem en kijk hem diep aan, maar natuurlijk heeft dat geen effect op hem.
"Best, wil je het weten? Ik had dat geld gespaard, ben er jaren mee bezig geweest. Ik heb gespaard met het doel mijn studie verpleegkunde af te maken en mij hierna, het liefst op een universiteit, verder te specialiseren!"

Mijn mond zakt open, ik probeer mijzelf opnieuw los te krijgen, dit keer met succes. Hij laat mij gaan en ik loop van hem weg, met en hand op mijn mond. Ik kan dit niet geloven....

"Je hebt je toekomt opgegeven voor mij? Het geld wat je dus had gespaard voor je toekomst plannen, voor je eigen studie? Je hebt je toekomt opgegeven... voor mij?
Ik schut mijn hoofd en kan het niet geloven, hoe stom hij is. Maar hij pakt mijn hand en trekt mij met kracht naar hem terug en omhelst me. Ik laat de omhelsing toe, ik laat toe dat hij mij dicht tegen hem aan drukt.
Als ik mijn ogen sluit zie ik hem mijn kamer uit lopen, kort nadat ik de beslissing gemaakt had, dat mijn ouders mijn studie niet meer zouden betalen.
Dus dit verklaarde die blik, de blik met pijn, het deed hem pijn, toch deed hij het.

"Je hebt je toekomst opgegeven, nu vind ik je nog stommer dan ik je al vond".

Zijn armen sluiten zich strakker om mij heen en ik voel hoe hij zijn lippen op de kruin van mijn hoofd drukt.

"Snap het nu toch Kitty, jij bent mijn toekomst".






En had iemand dit verwacht? Ik ben heel erg benieuwd wel!
X love you all

Reacties (4)

  • Sunnyrainbow

    Awh dat is wel lief..

    1 jaar geleden
  • gothicpop

    Wouw, zo niet verwacht

    1 jaar geleden
  • AmorAmor

    Harry is zo lief! Hij is echt verlieft(H)

    1 jaar geleden
  • eldavia

    ❤❤ jaaa , love it

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen