"Welkom, tributen." De stem achter me klinkt zakelijk, volwassen, maar het is onmiskenbaar die van Luna. Als ik me naar haar omdraai, zie ik hoe ze opstaat uit haar stoel en Ada de hand schudt. "Ik ben Luna, jullie mentor," stelt ze zichzelf voor, voor ze weer gaat zitten en ons en Celese gebaart haar voorbeeld te volgen. Heel even blijft haar blik op mij hangen, maar dan kijkt ze Ada weer aan, voor ze verder praat. "Het is mijn taak om jullie zoveel mogelijk te helpen. Maar voor ik dat kan doen, is het heel erg belangrijk dat jullie je realiseren dat ik jullie niet kan helpen winnen. Ik kan jullie alleen helpen overleven." Dit is het moment waar ze al maanden nerveus voor is. Alles wat ze vanaf nu doet, alle adviezen die ze geeft, kunnen het verschil maken in van leven en dood, maar bepalen ook hoeveel Ada haar vertrouwt. En dat vertrouwen heeft Luna nodig, om haar eerste mentorschap te overleven.

Ik strek mijn hand naar haar uit, in een poging haar wat extra steun te geven, maar in plaats van mijn hand aan te pakken, reikt ze naar de vaas die op de tafel staat, en pakt één bloem uit het ziekelijk perfecte, helderblauwe boeket. De bloemen zien eruit alsof iemand de kleur van Luna's ogen erin gegoten heeft, en alle blaadjes zijn perfect, onbeschadigd. De stelen zijn kaarsrecht, en er komt een zoetige geur vanaf, die me doet denken aan eindeloze groene heuvels. Het zijn duidelijk geen bloemen die je in het wild vindt. Deze bloemen komen rechtstreeks uit een laboratorium of kas in het Capitool.

Als Luna de bloem in haar handen heeft, valt het me op dat haar vingers trillen. Het is een vreemd gezicht, haast onnatuurlijk. In een wereld waar nooit eens iets zeker of stabiel was, waren Luna's handen dat altijd wel. Hoeveel er ook gebeurde, wat de wereld ook naar ons toe gooide, ik kon er altijd op rekenen dat wanneer ik Luna's hand zou pakken, die hand stabiel zou zijn. En hoewel sinds de Spelen haar nagels meestal afgebeten stompjes zijn, waren haar handen nog steeds altijd kalm en bewegingsloos. Nu niet meer. Luna's handen trillen, en daarmee vallen de laatste restjes van stabiliteit weg. We spelen dit spel nu op een heel nieuw level.

"Als we in het Capitool aankomen, draait alles een paar dagen om de show, om het uiterlijk, om de indruk die jullie maken. Er zijn interviews, trainingsscores en een grote openingsceremonie, waar we het later over zullen hebben," legt Luna uit. "Maar zodra jullie in de arena zijn, doet het er niet meer toe wat er in het Capitool gebeurd is. Het is wonderbaarlijk hoe de mensen waarmee je op de ene avond op een podium staat, je de volgende morgen met plezier de nek om draaien, maar het is de harde realiteit." Ze sluit haar vingers om een van de bloemblaadjes, en trekt hem van de steel af. Het blaadje dwarrelt naar beneden, en wordt snel gevolgd door enkele andere blaadjes. "Het bloedbad is misschien wel het gevaarlijkste moment van de Spelen. We zullen later de verstandigste tactiek voor jullie bespreken, maar onthou voor nu dat meestal een kwart van de tributen dit niet overleeft. En dat geldt niet alleen voor de jongste kinderen." Ze kijkt even naar het blaadje tussen haar vingers, losgescheurd van de rest van de bloem, en zucht. Jaden, Nates broertje en Luna's bondgenoot, behoorde tot die groep. Hij was sterk, groot, en toch was één pijl in zijn rug genoeg. Hij was de eerste die Luna zag sterven. Ze zucht nogmaals, terwijl ze het blaadje loslaat. Het dwarrelt naar beneden en landt tussen de andere blaadjes, om de grond van de trein. "Na het bloedbad, is het doden, vluchten of gedood worden. Je hebt niet altijd een keuze welke optie dat wordt." Ze trekt nog een aantal blaadjes los, maar hapert als ze het kleinste blaadje aanraakt. "Maar soms wel." Haar stem is zachter, als ze het blaadje lostrekt, en tussen haar vingers door omlaag laat dwarrelen. Luna heeft andere tributen gedood, en niet altijd uit zelfverdediging. In district 8 is er nog steeds een familie die hun jonge dochter voor altijd kwijt is - en niet omdat ze mijn zus bedreigd had. "Meestal blijft het onduidelijk welke optie dan de juiste is." Ze haalt even diep adem en bijt op haar lip, voordat ze verder gaat. "Bondgenootschappen sluiten kan heel erg handig zijn. Samen sta je aanzienlijk sterker. Maar een hecht bondgenootschap kan veranderen in een vriendschap, en het feit dat er maar één winnaar kan zijn, zal daarvoor niet veranderen. Als je iemand een deel van je hart geeft, weet dan wel dat dat deel zal sterven in de arena, zelfs als jij het wel overleeft. Of het je die pijn waard is, kan ik niet voor je bepalen. Daar zul je zelf over moeten beslissen." Ze trekt een blaadje los en kijkt even hoe het op haar trillende handpalm ligt, voor ze haar ogen sluit en het blaadje loslaat. Tegen alle verwachtingen in, maakte mijn altijd zo eenzame zusje tijdens haar Spelen een vriendin. Het meisje uit 5 sterft nog steeds iedere avond opnieuw, in de nachtmerries van mijn zusje. Hoeveel brieven Luna haar ouders ook stuurt, hoe vaak ze me het verhaal ook verteld, het beeld van het stervende meisje verdwijnt nooit. Als Luna verder praat, is haar stem weer harder, maar ik hoor dat hij meer en meer gaat trillen. "Er zullen steeds minder tributen over blijven, maar waarschijnlijk houden de Beroeps het lang uit. Als zij samenwerken, kan geen enkel ander bondgenootschap hen in een direct gevecht aan. Probeer ze te ontwijken, maar als het echt niet anders kan, zorg dan dat je niet de hele groep tegelijk moet bevechten, en erop voorbereid bent. Ze zijn jullie grootste bedreiging, maar zelfs zij kunnen niet eeuwig samen blijven." Ze trekt wederom wat blaadjes van de bloem af, vastberadener dit keer, en ineens zijn er nog maar twee blaadjes over. Ze pakt één van de blaadjes vast, maar trekt het niet los. "In de arena gelden andere regels dan daarbuiten. Goed en kwaad lopen door elkaar heen, en laf en dapper net zo goed. Iets waarvoor jij jezelf niet kunt vergeven, kan buiten de arena iets zijn waar je om geroemd wordt, en andersom. Pas als je echt op de rand van de afgrond staat, kun je weten hoeveel een leven je waard is, wat het juiste is om te doen, en wat moed is. En zelfs dan zullen anderen de keuzes die je daar maakt altijd in twijfel trekken - en jijzelf daarna waarschijnlijk ook." Ze sluit haar hand om het blaadje heen en laat het tussen haar vingers door glippen. Ze staart het na terwijl het naar beneden dwarrelt, en ik weet dat ze eigenlijk niet het bloemblaadje ziet. Alles wat zij ziet, is de jongen die sprong om haar haar leven terug te geven.

"Luna?" begin ik aarzelend, maar mijn zusje schudt haar hoofd en staart naar de met bloemblaadjes bezaaide vloer.

Haar ogen glimmen, als ze haar vingers om het laatste blaadje sluit. "District 11 kent geen winnaars," zegt ze dan. "Maar het kent wel overlevers. En dat is wat ik jullie wil helpen worden, als jullie mij die kans geven." Ze opent haar hand, en laat het restant van de bloem zien. Het laatste blaadje is verfrommeld, maar zit er nog wel aan. Voorzichtig zet ze het terug in de vaas, voordat ze verder praat. "De Spelen gaan jullie veel pijn doen, dat kan ik niet voorkomen. Maar ik kan jullie leren wat ik weet. Maar daarvoor heb ik wel jullie vertrouwen nodig." Als Luna me aankijkt, zie ik niet de volwassen jonge vrouw, die ons tot nu toe heeft aangesproken. Ik zie mijn zusje, in al haar angst en onzekerheid. Ze lijkt kleiner, jonger, en haar handen trillen nog steeds. Deze keer laat ze me haar hand vastpakken, waarop ze haar andere hand uitstrekt naar mijn districtsgenote, die haar ogen zwijgend op de bloemblaadjes gericht heeft. "Ada?" Luna's stem klinkt aarzelend, haast smekend, bang voor een afwijzing, en heel even knijpt ze in mijn hand. "Wil je me vertrouwen?"

Reacties (3)

  • Megaeraaa

    Dit is zo mooi. Luna beleeft echt gewoon haar spelen opnieuw en Chris ziet haar weer helemaal veranderen. Dat is zo zielig. Ik vind het echt erg voor Luna.

    1 jaar geleden
  • Duendes

    Awh gosh Luna, het is echt wel heel sneu oef, maar het is heel nice dat het vanuit Chris geschreven is want dat laat zo duidelijk zien hoe sterk Luna is maar ook hoe erg ze veranderd is en dat maakt het zo persoonlijk en awh gosh im gonna cry brb

    1 jaar geleden
    • Samanthablaze

      Jep eh ik denk dat deze scène hiermee wel aanzienlijk beter geworden is, want het was echt meh maar nu voegt het daadwerkelijk iets toe I guess

      1 jaar geleden
    • Duendes

      Ja zeker weten nice, het heeft nu wel echt meerwaarde, dus wauw goed gedaan ✨

      1 jaar geleden
    • Samanthablaze

      Yess thanks

      1 jaar geleden
  • Incidium

    shit luna is zo interessant hier. De meeste mentoren hebben jaren de tijd gehad om wel/niet met de hg om te leren gaan en hebben meerdere tributen zien komen en gaan. Luna doet alles vanaf het begin en ik geloof in haar en ze verdient beter

    1 jaar geleden
    • Samanthablaze

      Luna is ontzettend bang, zeker ook omdat Chris getrokken is, maar ja levens redden is haar ding, dus ze gaat alles doen wat ze kan. Maar het gaat wel heel veel pijn doen

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen