Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Een paar weken geleden, toen dit allemaal begon, was ik degene die er helemaal kapot van was en was Paige de sterke. Nu zij heel begrijpelijk even instort, ben ik even degene die sterk moet zijn. Ik ben al weken geobsedeerd met het idee dat ik haar niet kan beschermen, dat ik haar niet kan redden als ze in gevaar is. Waar ik echter niet over na heb gedacht, is dat ze dat misschien helemaal niet nodig heeft. Ik kan haar niet beschermen, maar ik kan haar wel troosten op momenten als deze. Ik kan haar niet beschermen, maar ik kan wel van haar houden. En misschien is dat precies wat ze nu nodig heeft.

Uiteindelijk houdt ze weer op met huilen. Ik vraag me af of dat komt doordat ze gewoon niet meer zo verdrietig is of omdat ze gewoon te uitgeput is om nog door te gaan. Toch blijven we nog heel lang stil. Ik hou haar maar gewoon vast, want dat is het enige wat ik nu voor haar kan doen.
'Ik mis je,' zegt ze, zo zacht en kleintjes dat het pijn doet.
Ik plaats een zacht kusje op haar voorhoofd en zeg: 'Ik mis jou ook, liefje.'
We zijn nu weer even bij elkaar, maar ik weet dat ze in de ochtend waarschijnlijk weer weggaat. Ik mis haar al terwijl ze er nog is.
Ze komt op een elleboog wat overeind. Ik lig nog op mijn rug en strijk een pluk haar achter haar oor wanneer die voor haar gezicht valt. Ze buigt zich over me heen en kust me zachtjes. Ik laat mijn vingers door haar haar glijden en kus haar terug. Ze vlijt zich tegen me aan. We zoenen elkaar zachtjes. Mijn handen vinder haar middel en glippen onder haar shirt, om daar op de blote huid van haar zijdes te blijven liggen.
Het gebeurt eigenlijk bijna vanzelf. Het is geen lust. We willen gewoon allebei wanhopig graag zo dicht mogelijk bij elkaar zijn, om elkaar alles te vertellen wat woorden niet kan omvatten. Laag voor laag verdwijnt de kleding die ons van elkaar scheidt. We verlangen naar huid op huid, naar onze lippen tegen elkaar aan.
Ik raak gehypnotiseerd van het gevoel van haar mond op de mijne, van haar smaak en haar geur en de zachte geluidjes die ze maakt. Elke cel in mijn lichaam is op haar gefocust, en ik kan alleen maar denken aan hoe goed het voelt om haar onder mijn vingertoppen te voelen.
Het is geen harde, explosieve seks, met luide kreunen en aardbevingen van orgasmes. Het is meer zachte strelingen en smachtende kussen, lichamen die perfect opgaan in elkaars ritmes. Het is niet hard of snel, maar op een bepaalde manier is het veel intenser dan normaal.
Erna liggen we dicht tegen elkaar aan, kusjes verspreidend over de anders blote huid en handen glijdend over elkaars lichaam. Het is denk ik de eerste keer dat we moeten huilen na het vrijen, maar ik kan het ons niet echt kwalijk nemen. Het is niet eens alsof we ons snotterend en snikkend aan elkaar vastklampen. Het zijn gewoon stille tranen terwijl we onze ogen niet van elkaar af kunnen houden. Vreemdgenoeg is het misschien wel het vredigste moment van de afgelopen paar weken.
Ik rust mijn voorhoofd tegen de hare en prevel: 'Ik hou zo veel van je.'
Ze laat haar hand door de zachte haartjes in mijn nek glijden en zegt: 'Ik hou ook van jou. Altijd jou.'
Ik kus haar weer, heel zachtjes, en doe alsof leven altijd zo kan zijn als nu.
We douchen en trekken iets aan waarin we kunnen slapen. Net wanneer we weer onder de dekens willen kruipen, hoor ik Charlie weer aan de buitenkant van de deur krabben en laat ik hem binnen. Hij probeert weer op bed te springen, maar Paige heeft hem gewoon een paar aaitjes over zijn hoofd en laat hem op de grond naast het bed liggen.
Ik kruip ook weer onder de dekens en sla een arm om Paige heen. Ze omhelst me terug en laat een zucht van ontspanning door haar heen gaan. We gaan nog niet meteen slapen. Dit moment duurt niet voor eeuwig, en dat weten we. Ik heb tijd nog nooit kostbaarder gevonden dan nu.
'Nathan?' vraagt ze na een tijdje schor.
'Hmmm?'
'Ik...' Ze bijt op de binnenkant van haar wang. 'Ik denk niet dat ik nog politieagent kan zijn, nadat dit over is.'
Ik begrijp het volledig. Ze heeft genoeg gevaar en geweld meegemaakt voor wel duizend levens. En hoewel ze een fantastische agent is, heeft het haar altijd veel energie en moeite gekost om haar trauma's niet in de weg laten te komen van haar carrière. Alles zal nu alleen nog maar erger zijn geworden.
En dan komt er iets nieuws in me naar boven. Iets wat eigenlijk al wekenlang op de achtergrond sluimert, maar nu pas, in het anonieme donker van de slaapkamer, durf ik te zeggen: 'Ik ook niet.'
Ik wil niet meer dat onze levens draaien om angst. Ik wil niet meer bang hoeven te zijn dat ze zal sterven, en ik wil ook niet meer dat zij bang hoeft te zijn dat ik zal sterven. Ik wil geen gevaar meer, geen angst en geen twijfels. We zijn nog jong genoeg om iets anders te vinden, en ik denk dat we gelukkiger zouden zijn met andere carrières. Ondanks dat ik ervan overtuigd was dat werken bij de politie mijn droombaan was, realiseerde ik me een tijdje geleden dat elke dag met Paige kunnen werken het favoriete ding van mijn werk was.
'Ik weet niet wat ik ben als ik geen politieagent ben,' geeft ze zachtjes toe.
'Wees dan gewoon eventjes Paige en wacht af naar wat zij kan worden,' fluister ik.
'Wat wil jij worden?' vraagt ze uit nieuwsgierigheid.
Ik haal mijn schouders op.
'Weet ik niet,' erken ik. 'Gewoon... iets anders.'
Ze knikt stilletjes en doet haar ogen dicht. Ze valt niet meteen in slaap, maar eigenlijk scheelt het niet zo veel. Blijkbaar moest dit gewicht gewoon even van haar schouders. Ik strijk zachtjes over haar slapende gezicht en blijf haar nog even bekijken. Mijn oogleden worden steeds zwaarder, maar ik vecht tot het laatste moment. Als ik dan uiteindelijk toch in slaap val, droom ik van haar.

Wanneer ik wakker word, is Paige er niet meer. Ik herinner me vaag dat ze me een kus gegeven heeft en heeft gezegd dat ze van me houdt, maar ik was meteen weer in slaap gevallen zonder erover na te denken. Nu kan ik mezelf wel voor mijn hoofd slaan. Ik heb niet eens afscheid van haar kunnen nemen.
Ik kleed me snel aan en loop doelloos rond door het gebouw tot Paxton bevestigt dat ze inderdaad weg is. Zuchtend ga ik maar gewoon naar de eetzaal en werk met moeite een ontbijt weg.
Die dag focus ik me maar gewoon op Charlie. Ik ben hem de hele dag aan het knuffelen en vertroetelen. We spelen urenlang. De dag erna gaat hetzelfde. En de dag erna ook. We horen helemaal niets van Paige. Ook George Corrans heeft geen idee waar ze uithangt.
Het is drie dagen na haar vertrek, en anderhalve week voor de rechtszaak, wanneer we met z'n allen in de kantine zitten te lunchen en ineens Georges telefoon overgaat. Hij haalt het apparaat uit zijn zak en fronst.
'Dit... Dit is niet een nummer dat mijn telefoon zou moeten kunnen bellen,' zegt hij dan.
Ik weet dat hij een speciaal beveiligd toestel heeft, dus dit is meer dan zorgwekkend.
'Zet hem op luidspreker,' stelt Paxton voor.
George knikt en neemt op, waarna hij het apparaat op speaker zet.
Eerst hoor ik gewoon een man Russisch praten. Hij is te jong om Paiges vader te zijn, en ik ben er vrij zeker van dat het niet Vadìm of Grigory is, ook al heb ik hen niet heel vaak gesproken.
'Oh, kijk. Hij heeft opgenomen,' klinkt er dan, ineens in het Engels. Het is duidelijk de bedoeling dat wij mee kunnen luisteren. 'Corrans, zet hem op de luidspreker en zorg ervoor dat Nathan dit kan horen.'
'Dennis, nee,' klinkt er, heel zwakjes.
Het is Paige. Ik weet zeker dat het Paige is. Ik veer wat overeind in mijn stoel, mijn ogen wijd opengesperd van angst.
'Hou je fucking bek, Agraishka,' sist de man die dus Dennis moet zijn.
Dennis is de enige van Paiges levende broers die ik nog nooit ontmoet heb. Maar ik heb wel verhalen over hem gehoord. Paige heeft me vertelt dat hij de kilste is van haar generatie, en dat haar vader het martelwerk meestal aan hem overlaat, aangezien hij het zo goed kan en er nog van geniet ook. Het idee dat die man Paige nu in handen heeft, en dat ze er blijkbaar niets aan kan doen, maakt me zo bang dat ik er duizelig van word.
'Is Nathan er?' vraagt Dennis dan.
George werpt me een blik toe die me vertelt dat ik me gedeisd moet houden, maar ik antwoord: 'Ja. Paige, lieverd, gaat het? Ben je gewond?'
Ik hoor dat de haan van een pistool gespannen wordt. Paige blijft stil.
'Agraishka is even niet in de positie om te antwoorden, ben ik bang,' zegt hij. Er klinkt geen emotie in zijn stem, geen leven.
Er volgt een kort gesprek in het Russisch. Hij is voornamelijk aan het woord. Uiteindelijk hoor ik Paige iets kermen, maar ik weet niet wat. Ik hoor haar huilen. Ik heb zelf ook al tranen in mijn ogen.
Ik kijk wanhopig naar de agenten aan tafel, smeek ze met één blik om iets te doen. Iemand is al bezig met het achterhalen van hun locatie, of tenminste een poging daartoe, maar we zijn nogal machteloos, op het moment.
'Vader wilde dat je dit zou horen,' zegt Dennis dan, duidelijk tegen mij.
'Wat zou horen? Wat is er aan de hand? Doe dit niet,' breng ik koortsachtig uit, en dan: 'Paige? Paige, ben je oké? Liefje? Heeft hij je pijn gedaan?'
Ik hoor Paige alleen maar zachtjes snikken, bijna onhoorbaar. Het klinkt niet alsof ze ducktape of een doek voor haar mond heeft, dus waarschijnlijk heeft Dennis haar bedreigd en mag ze van hem niets tegen me zeggen.
'Sorry dat het zo lang duurt voordat ik begin, maar ik heb hier nu eenmaal zolang op gewacht. Ik wil even genieten van het moment,' zegt hij op bijna euforische toon.
Ik hoor Paige weer iets in het Russisch kermen, maar hij snauwt haar af.
'Wat ga je doen? Niet doen. Wat is er aan de hand?' breng ik uit. Ik ben dusdanig in shock dat ik me dronken voel.
Dat is het moment waarop ik hoor dat er een mes uit een schede wordt getrokken. Ik wil het zo hard uitschreeuwen dat mijn longen naar buiten komen, maar alles blijft steken in mijn keel en er komt alleen maar een bijna onhoorbaar piepje uit.
En dan hoor ik Paige gillen. Ik heb nog nooit zoiets afschuwelijks gehoord. Het gekrijs gaat door merg en been. Het snijdt door mijn hele lichaam.
Iedereen aan tafel krimpt ineen of verstijft. Het duurt maar een paar seconden tot het me teveel wordt. Ik van op mijn knieën op de grond en geef over.
Het houdt maar niet op. Aan de ene kant betekent het dat ze nog leeft, maar aan de andere kant wil ik dat het gewoon stopt. Het is vreselijk. Ik kan me niet eens voorstellen wat hij doet om haar zoveel pijn te doen. Mijn borstkas doet er pijn van.
Het lijkt jaren te duren voordat het gegil stopt. Het gaat over in een misselijk gesnik en gejammer. Ik hoef geen Russisch te kunnen om te begrijpen dat ze hem smeekt om op te houden.
En dan, bijna plotseling, klinken er drie schoten. Eindelijk komt er een hoorbare schreeuw uit mijn keel, ook al is het maar een korte en sla ik daarna meteen weer dicht.
In de stilte die volgt is het Paiges gejammer en ademhaling die ik nog hoor. Het enige wat verdwenen is, is het geluid dat Dennis produceerde. Mijn gezond verstand vertelt me dat dat betekent dat hij degene is die werd doodgeschoten, maar ik durf het niet te hopen.
'Ik weet waar ze zijn! Ik kan zien waar ze zijn!' roept een van de agenten die achter de computer het signaal aan het volgen was uit. 'Ze is hier maar honderd meter vandaan!'
Iedereen komt massaal overeind. Ik probeer het ook te doen, maar mijn lichaam werkt niet mee. Tegen de tijd dat ik de duizeligheid eindelijk overwonnen heb en goed en wel op mijn benen sta, is iedereen vertrokken. Alleen John is er nog. Hij ontfermt zich meteen over me, wrijft over mijn rug en leidt me weer naar een stoel.
Ik begin te huilen. Ik vraag waar Paige is, vraag wat er aan de hand is. Hij heeft geen antwoorden.
'Ze gaan nu naar haar toe om haar op te halen, oké?' probeert hij me gerust te stellen, maar het kan me niet geruststellen, want ik heb de liefde van mijn leven net harder horen gillen dan ik ooit gehoord heb.
Alles lijkt langs me heen gegaan. Ik heb me nog nooit zo afschuwelijk gevoeld. Ik weet het zeker. Mijn hele lichaam doet er pijn van. Het is oprecht ondraaglijk.
Wanneer er ineens weer stemmen in de gangen klinken, probeert John me nog tegen te houden. Het lukt hem niet en ik snel meteen de kamer uit. Daar zie ik en zwerm van agenten, Everett, en Paige op een brancard. Mijn hart maakt een duikvlucht wanneer ik haar zie, alsof alles weer goed is.
Ik krijg echter meteen weer een nieuwe zenuwinzinking wanneer ik haar eens goed bekijk. Ze is lijkbleek. Ze zit onder het bloed. Er steekt een mes uit haar linkerbovenbeen. En het ergste: ze beweegt niet meer.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen