‘Als je wilt, mag je voortaan best bij mij en mijn vrienden komen zitten in de pauze,’ zei Ian ‘dat lijkt me nu misschien wel iets… veiliger.’
Dat aanbod nam ik maar al te graag aan. Ik moest toegeven dat ik me veiliger zou voelen als ik niet zo alleen en weg van alle andere mensen zou zitten. Als ik bij Ian zou zitten, zou het ook wel de indruk opwekken dat ik vrienden had, en misschien zou dat me wel een minder makkelijk doelwit maken.
Ian wenkte me om hem mee naar binnen te volgen, maar ik bleef staan. ‘Mijn kleren zijn vies. Ik wil me zo niet vertonen.’
‘Ik heb een vriendin van wie je wel wat kunt lenen’, zei Ian, en hij wenkte me opnieuw.

Binnen in de kantine herkende ik George en Nate van de McDonalds, maar zag ik de andere jongens niet. Blijkbaar zaten die niet bij ons op school. Er zaten ook een aantal mensen die ik niet kende aan de tafel waar Ian aan plaatsnam.
Ik ging verlegen naast hem zitten, en zwaaide even gauw ongemakkelijk naar George en Nate. Nate droeg deze keer een feloranje trui, en George droeg al weer een geblokt overhemd. Ik kon begrijpen waarom Ian hem een opa noemde.
Er was maar een meisje bij, en ze was behoorlijk een contrast met de jongens. Ik voelde me een beetje geïntimideerd door haar bijzijn. Ze zag er uit als een echte Queen Bee; lange geblondeerde lokken, lange nepwimpers, veel make-up, en een outfit alsof ze zo uit een fashion magazine was gestapt. Ze zag er uit alsof ze zo over iemand zoals mij heen zou lopen met haar naaldhakken.
‘Candy’, zei Ian, en het meisje keek zijn kant op. ‘Zou je Jennie even uit de brand kunnen helpen? Iemand heeft melk op haar gegooid, en nu zijn haar kleren vies. Jij hebt vast toch wel een extra outfit bij je?’
Het meisje, Candy, glimlachte en keek toen naar mij. Instinctief wilde ik mijn ogen afwenden, maar ze keek me totaal niet hooghartig of veroordelend aan. Er stond een vriendelijke glimlach rond haar opgemaakte lippen, en er blonk ook wat oprechte medelijden in haar ogen.
‘Kom maar mee’, zei ze, en ze wenkte me.

Ik stuntelde onhandig achter haar aan terwijl ze me aan de hand meenam naar het meisjestoilet. Ze liep echt vlot en gracieus voor iemand die in een middelbare school op hakken liep. ‘Ik heb áltijd een extra outfit bij me, voor de zekerheid. Komt nu eindelijk een keer van pas!’
Ze keek me aan met schitterende ogen, alsof ze het ontzettend opwindend vond dat ze me haar kleren kon lenen.
‘Hier, ik hoop dat het je past.’ Ze duwde me een lichtblauw rokje en een wit topje met kant in mijn handen.
Terwijl ik me in een wc hokje aan het omkleden was, vroeg ik me af wanneer de gemene opmerkingen zouden komen. Zou ze mijn kledingstijl gaan afkraken zodra ik in haar kleren naar buiten kwam? Zou ze me zeggen dat haar kleren niet bij me pasten? Of zou ze, wat meisjes zo goed konden, een sarcastische blik geven, maar me quasi-vriendelijk zeggen dat ik er leuk uit zag? Er waren te veel mogelijkheden, en ik was bang voor welke ik zou krijgen zodra ik naar buiten zou stappen.

Toch moest ik een keer naar buiten komen, dus deed ik het gauw zodat ik me niet te lang zorgen kon gaan maken.
Candy zuchtte, en keek me aan met een blik die ik niet goed kon plaatsen. Ze zag er uit als een soort trotse moeder.
‘Oh!’ piepte ze ‘ik denk dat ik jaloers ben! Wat staat het je schattig! Mag ik alsjeblieft je haar doen? Volgens mij heb ik ergens een strik in precies die blauwe kleur die er perfect bij zou staan!’
Ik durfde het voorstel niet af te slaan, dus liet ik haar haar gang gaan. Ik zat nog steeds op de minachtende opmerking, de kritische blik, of de gemoorde quasi-onschuldige giechel te wachten.

Ik moest toegeven dat ik er inderdaad schattig uit zag. Het was persoonlijk iets te tuttig voor mijn stijl, maar het stond me wel. Ik zag er opeens erg onschuldig en meisjesachtig uit. Candy leek ook erg tevreden, en drukte me zelfs op het hart dat ik de kleren mocht houden, toen ik vroeg wanneer ik ze terug moest geven.
‘Dat hoeft echt niet, hoor!’ hakkelde ik geschrokken.
‘Het staat jou toch beter dan mij, en volgens mij passen ze mij toch niet meer. Mijn kont is de laatste tijd volgens mij echt dikker geworden. Ik pas in geen een van mijn oude skinny jeans meer! Heb jij daar ook zo’n hekel aan?’
Ik was het niet gewend om echt zo’n gesprek van meisje tot meisje te kunnen hebben, en ondanks dat ik me totaal niet kon vinden in wat ze zei en zo plat als een strijkplank was, voelde het fijn. Gelukkig waren we al weer bij de tafel aangekomen voordat ik antwoord moest geven. Candy gaf me nog even een knipoog, maar toen wendde ze zich al weer tot een jongen en begon ze met hem te praten.

Ian en ik moesten toevallig na de pauze de zelfde richting op naar onze lokalen, dus kon ik hem in privé vragen wat me de hele pauze al dwars zat: ‘Heeft Candy achter mijn rug om iets lelijks over me gezegd?’ flapte ik er uit.
‘Candy? Nee, hoezo?’
‘Echt niet? Ook geen rare blikken of zo?’
‘Nee, echt niet. Waarom zou ze dat doen?’
Ik wist niet zo goed hoe ik mezelf uit moest leggen zonder ontzettend bevoordeeld te klinken. ‘Ik…ehm.. nou ja… Ze was erg aardig tegen me maar… ik had gedacht dat ze…’
‘Dat ze een bitch zou zijn?’
Ik zuchtte. ‘Ja’, gaf ik toe.
Ian lachte. ‘Candy is werkelijk een schat. Ze ziet er inderdaad uit alsof ze ontzettend verwaand en kattig kan zijn, maar zo is ze totaal niet. Ze is oprecht een aardig persoon, niet alleen gespeeld zodat ze daarna achter je rug iets lelijks kan zeggen.’
‘Oh’, mompelde ik. Ik schaamde me dat ik zo snel geoordeeld had en meteen er van uit was gegaan dat ze een diva was.
‘Ze speelt basgitaar in onze band’, vertelde Ian.
Dat vond ik me al helemaal onmogelijk voor te stellen.
‘Ik wist niet dat je in een band speelde’, zei ik toen.
‘Ik ook niet, ik ben meer een soort… manager of zo. Mijn vrienden wilden graag een bandje oprichten, en ze vonden het zielig als ik buitengesloten werd ondanks dat ik voor geen reet kan spelen, dus hebben ze me benoemd als manager. Hier betekent het meer dat ik er bij kan zitten bij het oefenen en soms als ze optreden er gratis bij kan zijn, maar ik doe eigenlijk niks.’

Mijn ontmoeting met Candy had me wat perspectief gegeven. Ik had het heel normaal gevonden dat ik er meteen vanuit kon gaan dat Candy een verwaande bitch was, terwijl ik nu elke dag op school lastig gevallen werd omdat mensen mij beoordeelden op vooroordelen in de plaats van hoe ik als persoon was. Wat was ik eigenlijk een hypocriet! Hetgeen wat mij nu zo veel last bezorgde, had ik nu zomaar bij een ander gedaan. Ik schaamde me, en terecht. Vanaf nu af aan moest ik iedereen gelijk gaan behandelen, en hopen dat op een dag, mensen dat ook bij mij zouden doen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here