Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Als het erop aankomt, is Paige alles wat ik nodig heb in het leven. En ze zal vechten. Ik weet het zeker.

Er wordt een stretcher naast Paiges ziekenhuisbed neergelegd, zodat ik ook wat kan slapen. Die nacht doe ik echter amper een oog dicht. Ik lig gewoon uitgeput en doodsbang naar Paige te staren, alsof mijn brandende blik het enige is wat haar in leven houdt. Toch val ik na uren van piekeren eventjes in slaap.
Ik word de volgende ochtend wakker wanneer Everett binnenkomt om te kijken hoe het met Paige gaat. Hij heeft ook een ontbijt voor me mee, ook al heb ik eigenlijk niet zo'n honger.
'Hoe gaat het met haar?' vraag ik.
'Ze lijkt stabiel. Hopelijk duurt het niet al te lang voordat ze wakker wordt,' zegt hij. 'We kunnen nu nog vrij weinig doen.'
Ik knik. Ik weet niet waar ik op had gehoopt, eigenlijk.
'John zorgt nu voor Charlie. Vind je dat goed?' vraagt hij.
Ik knik weer. Ik vraag me af of Charlie misschien even de kamer binnen mag komen, als Paige wakker wordt, maar ik blijf stil.
'Kan ik nog iets voor je doen?' vraagt hij aarzelend.
Ik schud zwijgend mijn hoofd en hij geeft me even een klopje op mijn rug voor hij wegloopt.
Hoewel ik geen honger heb, werk ik toch mijn ontbijt weg. Misschien heeft ze nog meer bloed nodig of zo, en dan kan ik maar beter goed op kracht zijn.
Ik rek me even uitgebreid uit en ga dan weer op het stoeltje naast haar bed zitten. Ik neem haar hand weer in de mijne en teken met mijn vingertoppen lichte figuurtjes over de rug van haar hand. Dat heb ik wel vaker gedaan, vooral als ze niet kon slapen. Na een heel leven van geweld zijn het de zachte, vederlichte aanrakingen waar ze van kan ontspannen.
De minuten tikken ondraaglijk langzaam voorbij, en dan begint ze heel licht te bewegen. Ik zit meteen rechtovereind in mijn stoel, bevend van de spanning.
'Liefje?' breng ik met onvaste stem uit. 'Paige, liefste?'
Mijn hart maakt een duikvlucht wanneer haar ogen openfladderen. Ik ga meteen op de rand van het bed zitten en strijk zachtjes over haar wang.
'Hey. Hé, liefje,' sputter ik.
Haar gezicht betrekt een beetje, met tranen in haar ogen.
'Ik wil jouw liefje zijn,' brengt ze uit, zo zachtjes dat het nauwelijks verstaanbaar is.
Ik geef een kus op haar voorhoofd.
'Dat ben je ook,' verzeker ik haar. Haar gebrokenheid doet me pijn. 'Hoe voel je je?'
'Ik... I-Ik...' stamelt ze. Alles lijkt terug te komen en ze schiet een beetje overeind. Haar ogen zijn groot van angst.
Ik druk meteen op de noodknop die Everett en de rest van het medisch personeel gealarmeerd wordt.
Voorzichtig duw ik haar terug op het bed en strijk ik haar haar achter haar oor.
'Het komt goed, oké?' druk ik haar op het hart. 'Je bent veilig.'
Ik geef weer een kus op haar voorhoofd.
'Nathan...' brengt ze met horten en stoten uit, haar ogen vol tranen. 'Nathan, hij wilde zulke verschrikkelijke dingen doen.'
'Wat zei hij tegen je? Kun je me dat vertellen?' vraag ik. Eigenlijk ben ik bang dat ik het antwoord niet aankan, maar ik wil haar kosten wat het kost wakker houden.
'H-Hij... Hij vertelde over hoe hij me ging martelen e-en hij zou mijn lijk ophangen vlak voor de ingang van dit gebouw en ik...' Ze bijt op haar lip, haar ogen vol tranen. 'Hij praatte echt over me alsof ik alleen maar een lichaam was. A-Alsof... Alsof ik al dood was.'
Ik krijg er een krap gevoel van in mijn maag en zoek wanhopig naar woorden die ik niet vinden kan. Nog voor ik iets kan zeggen, gaat de deur met een klap open en komt er een paniekerige Everett binnen, gevolgd door een paar agenten. Paige kijkt hem geschrokken aan.
Het duurt een paar seconden, maar dan begrijpt hij het.
'Nathan, als je op die noodknop drukt, betekent dat voor ons dat ze dood ligt te gaan of zo, en niet iets goeds, zoals dat ze wakker is geworden,' legt hij uit.
'Wat had ik anders moeten doen?' vraag ik, maar hij geeft geen antwoord.
Ze ontfermen zich meteen over haar, belasten haar met vragen waar ze maar moeilijk antwoord op kan geven, onderzoeken haar. Ze verschonen het verband om haar been, wat haar nogal veel pijn lijkt te doen. Ik probeer haar gewoon te troosten en gerust te stellen, maar ze lijkt nogal gedesoriënteerd. Uiteindelijk verlaat iedereen de ruimte, behalve Everett en ik, zodat hij een persoonlijker gesprek met haar kan voeren.
'Heb je veel pijn?' vraagt hij haar, zijn stem zacht en bijna troostend. 'Kun je het voor me beschrijven?'
Paige is inmiddels weer een stuk wakkerder. Dat zie ik in haar blik. Maar aan de andere kant is ze ook volledig uitgeput.
'Het doet... pijn. Ik... Meer valt er niet over te zeggen, eigenlijk,' stamelt ze.
Hij knikt begripvol.
'Ik zal je zometeen aan een morfine-infuus leggen. Dat wordt alles beter, goed?' zegt hij.
Ze schudt echter haar hoofd, en er gaat een zucht door me heen. Ik weet al waar dit heen gaat, nog voor ze het uitgesproken heeft.
‘Ik wil geen morfine,’ zegt ze, en het klinkt een beetje zwakjes.
‘Paige…’ verzucht ik.
Ze heeft altijd iets tegen sterke pijnstillers gehad. Ze is bang dat ze niet meer helder na zal kunnen denken, of dat ze een verslaving zal ontwikkelen. In het verleden is al wel bewezen dat ze erg heftig op kalmeringsmiddelen en andere medicijnen reageert, maar dat is geen reden om zichzelf nu te martelen.
‘Ik denk dat u niet helemaal begrijpt hoe ernstig de verwonding is die u hebt opgelopen. Het zou niet ethisch verantwoord zijn om geen pijnstilling toe te dienen,’ legt Everett voorzichtig uit.
Paige schudt weer haar hoofd, en ik zie haar meteen opveren. De blik in haar ogen wordt feller, scherper.
‘Ik wil geen morfine,’ herhaalt ze weer, harder dan eerst. ‘Ik meen het. Ik wil het niet. Echt niet. Ik ruk het infuus eruit als het nodig is.’
Everett kijkt wanhopig naar mij, maar ik voel me net zo verloren als hij.
‘Paige, alsjeblieft… Het is oké. Neem nou gewoon die morfine,’ smeek ik haar. Wanneer ze weer haar hoofd schudt, vraag ik: ‘Waarom niet, liefje?’
‘I-Ik wil niet wazig worden. Als… A-Als er iets gebeurt, moet ik na kunnen denken. Ik wil na kunnen denken. Ik moet na kunnen denken,’ ratelt ze, en de hardheid in haar ogen maakt plaats voor tranen. ‘Nathan, ik wil het niet. Alsjeblieft.’
Haar hand reikt angstig naar de mijne en ik neem hem aan.
‘Liefje, als er iets gebeurt, maakt het helemaal niet uit of je wel of niet stoned bent van de morfine, want je ligt zwaargewond in bed. Je zou sowieso niets kunnen doen. Gun jezelf nou alsjeblieft de kans om rustig te herstellen. Pijn zorgt er ook voor dat je niet goed na kunt denken. Je hoeft niet altijd de moeilijkste weg te kiezen.’
Maar opnieuw schudt ze van nee, en haar ogen staan nu zo vol tranen dat ik me niet voor kan stellen dat ze nog scherp kan zien.
‘Nathan, ik wil het niet,’ herhaalt ze, en het klinkt bijna als een snik.
Ik zucht en kijk dan weer naar Everett, die ook doorheeft dat er niets is wat we kunnen zeggen of doen om haar over te halen.
‘Oké,’ verzucht hij. ‘Oké. Als je wilt, kunnen we je wel in ieder geval wat paracetamol geven. Dat is niet al te zwaar, en waarschijnlijk helpt het amper, maar het is in ieder geval iets, oké?’
Ze aarzelt even, maar knikt dan toch. Hij excuseert zichzelf en verlaat de kamer, zodat hij de pijnstillers kan pakken.
Ik ga op de rand van Paiges bed zitten en streel zachtjes een lok haar uit haar gezicht. Ze kijkt naar me op alsof ze zich schuldig voelt, en wanneer ze haar blik weer neerslaat, ontsnapt er een traan uit haar oog. Ook die strijk ik zachtjes weg. Heel lang vecht ze ertegen, maar na een tijdje begint ze toch te snikken. Ze verbergt haar gezicht achter haar handen, en ik kan me voorstellen dat elke beweging haar pijn doet. Door alle infusen en bedradingen kan ik haar niet eens in mijn armen nemen, dus ik strijk maar gewoon over haar bovenarmen en kus haar haren.
‘Liefje, wat is er precies?’ vraag ik zachtjes, want er is zoveel aan de hand dat ik het niet allemaal kan bijhouden. Misschien komt het gewoon door alles wat er gebeurd is en door hoe slecht ze zich nu voelt, of misschien is het iets specifiekers, zoals - weet ik veel - het moeten vermoorden van je broer omdat hij je anders dood zou steken, of zo.
Het duurt even voordat ze erin slaagt om iets uit te brengen.
‘I-Ik… Ik weet niet… Ik voel me gewoon… En alles is zo…’ stamelt ze tussen de snikken door.
Oké, het is dus gewoon de gehele situatie.
‘Het is oké, liefje. Ik ben er. Gooi het er maar uit. Ik blijf bij je.’
Ze verbergt haar gezicht tegen mijn schouder en haar handen klampen zich wanhopig vast aan de stof van mijn shirt. Ik strijk over haar haar en fluister haar sussende woordjes toe. Ik weet wel zeker dat ze volledig uitgeput is, maar ze kan maar niet stoppen met huilen, hoeveel energie het ook kost. Ik heb zelf inmiddels al zoveel gehuild de afgelopen dag dat ik het niet meer kan, maar elke snik zorgt voor een steek in mijn borstkas.
Na een tijdje houdt ze op, en ik weet niet precies of dat komt doordat ze zich echt beter voelt of doordat ze gewoon volledig opgebrand is. Ik help haar weer om goed te gaan liggen en strijk de laatste tranen van haar gezicht, dat vlekkerig is geworden van het huilen. Voordat ik weer op mijn stoel ga zitten, geef ik haar nog een kus op haar slaap.
Ik zit nog geen vijf seconden voordat Everett weer de kamer binnen komt lopen, waardoor ik vermoed dat hij Paige zag of hoorde huilen en even op de gang heeft gewacht. Hij heeft drie paracetamol in zijn hand en een glaasje water. Ze slikt het met moeite weg en geeft het glaasje terug.
‘Hoe voel je je?’ vraagt hij.
Ze haalt haar schouders op. Ze durft hem niet aan te kijken, alsof hij dan niet zal zien dat ze gehuild heeft.
‘Alsof mijn broer me in mijn been heeft gestoken met een mes, denk ik,’ antwoordt ze een beetje schor.
‘En doet het heel veel pijn om door je broer in je been gestoken te worden met een mes?’ vraagt hij suggestief.
‘Ik wil nog steeds geen morfine,’ zegt ze, want ze is niet dom en heeft heus wel door dat dat is waar hij uiteindelijk op terug wil komen.
Hij zucht. ‘Ik snap niet wat je probleem ermee is.’
Ze antwoordt niet, en even is het stil.
Wanneer hij doorheeft dat hij haar echt niet kan overtuigen, zegt Everett: ‘Oké, ik zal nu weggaan zodat je kan rusten. Probeer wat te slapen. Om de zoveel tijd zal ik langskomen om te kijken hoe het met je gaat.’
Paige knikt en ik bedank hem zachtjes, waarna hij weggaat. Wanneer ik me weer tot Paige wendt, zie ik dat ze haar tanden stevig op elkaar gebeten heeft van de pijn en haar ogen weer vol tranen staan. Mijn eerste reactie is dat ze gewoon niet zo achterlijk moet doen en het aanbod van de morfine aan moet nemen, maar dat ik haar niet helemaal begrijp, betekent niet dat het niet belangrijk voor haar is, dus ik zeg het niet. Bovendien ben ik veel te bezorgd om boos te worden.
‘Paige? Liefje, gaat het?’
Ze slikt de pijn weg, maar zelfs dan duurt het vrij lang voordat ze erin slaagt om iets uit te brengen.
‘Ik bewoog gewoon per ongeluk mijn been. Zolang ik niet beweeg, is de pijn wel draaglijk,’ antwoordt ze.
‘Het zou een stuk draaglijker kunnen zijn als je gewoon die morfine zou accepteren,’ denk ik, maar ik zeg het niet hardop.
Ik buig me naar haar voorover en geef een kus op haar voorhoofd.
‘Probeer maar wat te slapen, liefste,’ zeg ik zachtjes. 'Je moet goed uitrusten.'
Haar hand zoekt naar de mijne en ik neem hem vast.
‘Blijf je bij me?’ vraagt ze, haar stem zo zacht en zwakjes dat het pijn doet.
Ik knik en geef een kus op haar hand. ‘Ja, liefje. Ik blijf bij je.’
‘Beloof je dat?’
Ik pak haar hand iets steviger vast, zonder haar pijn te doen, en knik. ‘Ja. Ja, ik beloof het, lieverd.’
Ze knikt instemmend en langzaam vallen haar ogen dicht. Ze valt traag in slaap, met een steeds regelmatig wordende ademhaling. Ik blijf heel lang kijken naar hoe ze slaapt. Ik strijk de dekens glad, zorg ervoor dat ze helemaal comfortabel ligt. Ik durf mijn blik niet van haar af te wenden. Het slaat nergens op, maar ik weet zeker dat alles misgaat als ik wegkijk.
Maar nu is alles goed. Ik klamp mezelf vast aan de illusie dat alles goed is. Weg van het morfinedrama is dit het beste wat er had kunnen gebeuren. Ze is wakker. Ze is aanspreekbaar. Het gaat relatief goed met haar, eigenlijk. En ze leeft nog. Ze leeft nog.
Wat wil ik nog meer?

Reacties (2)

  • BethGoes

    Mag die broer alsjeblieft dood? En die vader eigenlijk ook? want dan heeft Paige eindelijk rust! En Nathan ook trouwens!

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Ik hoop zo dat het snel afgelopen is voor hen:)

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen