Foto bij 14 - Just another day

Je stapt met een extra beladen gevoel in de Cadillac maandagochtend om naar stage te gaan. Niet alleen baal je ervan dat je, nu je officieel docent bent, vijf dagen op school verwacht wordt, in plaats van drie, of dat je Bill in bed achterlaat na een heerlijk weekend samen, maar vooral dat je nu je tijd daar door moet brengen, terwijl Bill over twee weken weer op toer gaat. Je zou er alles voor geven om die twee weken met hem door te brengen. Het is niet dat je niet wist dat hij weer op toer zou gaan, maar je was even vergeten dat dat al zo snel weer is. De afgelopen maand in Los Angeles is echt voorbij gevlogen. Je rijdt de inmiddels al te bekende route naar de school en parkeert de auto op de docentenparkeerplaats. Als je je tas van de achterbank pakt, denk je terug aan hoe Bill afgelopen vrijdag casual tegen deze deur geleund stond en er verschijnt een glimlach op je gezicht. Gelukkig is hij gewoon thuis als je straks klaar bent.

De dagen daarna verstrijken langzaam, maar voor je gevoel toch veel te snel. Je bent aan de ene kant blij dat het vrijdag is en dat je nu eindelijk weekend hebt, maar aan de andere kant besef je je maar al te goed dat Bill en Tom volgend weekend vertrekken met de band. Wat dan wel weer leuk is, is dat Gustav en Georg morgen aankomen in Los Angeles voor rehearsals. Op een bepaalde manier heb je de jongens toch gemist. Je pakt je spullen in en zet de tafels en stoelen in het lokaal recht. Je draait de deur achter je op slot en loopt naar beneden. In je postvakje vind je de volgende stapel met nakijkwerk - de college essays van Jenna en haar klasgenoten. Je weet dat je als docent geen favorieten hoort te hebben, maar je vindt dit toch één van je leukere klassen. Misschien komt dat ook wel omdat de leerlingen al wat ouder zijn en je vak serieus nemen. Je bladert vluchtig door de stapel om te checken of je alle essays hebt en ziet dan dat er een post-it op één van de essays geplakt zit.
Thank you again for all your help. Jenna
Je glimlacht. Jenna is deze week na iedere les blijven hangen om nog wat extra hulp te vragen met haar opdracht en je weet eigenlijk wel zeker dat ze er een goed cijfer voor zal krijgen. Je bladert verder en ziet dat alleen Andrew niks ingeleverd heeft. Ergens verbaast je dat ook niks. Je hebt ze opdracht als oefening gegeven, maar omdat ze er zo veel tijd en moeite in stopten, heb je ze beloofd dat ze er punten voor krijgen, zodat ze hun cijfer kunnen ophalen. Andrew interesseert zich niet zo in school en dat mag iedereen ook van hem weten. Ergens is het wel jammer, bedenk je, want hij zou de punten goed kunnen gebruiken. Je neemt je voor om hem nog een mailtje te sturen ter herinnering, dat hij de essay voor middernacht bij je in moet leveren en dat hij deze dan per uitzondering via de mail kan inleveren. Niet dat je er vanuit gaat dat hij alsnog iets inlevert, maar je wil hem de kans in ieder geval bieden. Hij herinnert je ergens een beetje aan Floris, je broertje, die ook nooit moeite in school wil stoppen. Je legt de stapel papieren op je arm en pakt met je vrije hand je sleutels uit je tas. De rit naar huis lijkt altijd korter dan de route naar school en voor je het weet sta je weer voor de villa van de tweeling. Je hoort geschreeuw en gelach uit het zwembad komen en een tikkeltje jaloers draai je de voordeur open. Jij zou ook wel hele dagen in het zwembad willen doorbrengen... Je bergt je spullen op en zet een welverdiend kopje koffie. Je haalt je sigaretten uit je tas en loopt met de koffie en sigaretten de tuin in. Stitch komt direct op je af gerend en springt enthousiast tegen je op.
"Down boy," lach je, terwijl je je handen vrij maakt. Je bukt even om hem te groeten en loopt dan door naar het zwembad. Tot je verbazing liggen er niet twee, of drie, personen in het water, maar vijf...

Reacties (1)

  • Luckey

    Zijn der vriendinnen of andere gasten gekomen?!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen