. . .


Zenuwachtig draaide Juice aan zijn duimring. De afgelopen tien minuten was hij al vijf keer naar het raam gelopen om te zien of Raine eraan kwam. Dit voelde verkeerd. Zo verkeerd. Raine uitnodigen omdat hij iets van hem gedaan moest krijgen, omdat zijn club informatie wilde hebben. Vanaf het moment dat Clay hem gisteren de opdracht had gegeven, was er niets anders in zijn gedachten geweest. Hij had geen flauw idee hoe hij het voor elkaar moest krijgen, maar hij wilde al helemaal niet dat zijn broeders Raine aan de tand zouden gaan voelen. Misschien wist Raine een oplossing, een antwoord dat hij kon geven waarmee zijn club zich niet bedrogen zou voelen. En misschien werd hij wel pisnijdig, als hij erachter kwam dat Juice had ingestemd.
      Toen de deurbel eindelijk ging, raasde zijn hart in zijn borstkas. Hoe had hij kunnen denken dat het ergste achter de rug was nu hun clubs de waarheid kenden? Hij had het idee dat het nu pas begon, dat hun relatie nu pas écht op de proef werd gesteld. Zijn ingewanden leken door zijn lichaam te klotsen tegen de tijd dat hij de voordeur bereikte en die opende.
      Hopend dat Raines glimlach zijn onzekerheden zou laten wegsmelten, keek hij op naar zijn vriend. Hij glimlachte niet. Zijn gezicht was bleek, grauw misschien zelfs, en er was geen twinkeling in zijn ogen. Hoewel hij hem gisterochtend nog had gezien, had hij het gevoel dat er in de tussentijd weken voorbijgegaan waren.
      Raine keek hem niet aan toen hij langs hem heen stapte. Juice deed de deur achter hem dicht en pakte zijn hand voor hij naar de woonkamer kon lopen. Met een lege blik keek Raine over zijn schouder. Een akelig gevoel bekroop Juice. De blik was niet zo heel anders geweest toen zijn zusje was overleden.
      Juice trok zijn vriend in zijn armen en hield hem stevig vast, zeker toen Raine zijn lichaam tegen dat van hem aandrukte. Raine duwde zijn gezicht tegen zijn schouder en haalde moeizaam adem. Zachtjes drukte Juice een kus tegen zijn slaap. Wat was er in vredesnaam aan de hand? Was hij uit de club getrapt? Zijn reactie op Juice’ uitnodiging was kort geweest, al had hij daar verder niets achter gezocht.
      ‘Hé… Wat is er aan de hand, schat?’
      ‘Het zijn een stel klootzakken,’ klonk het gesmoord.
      De woorden joegen een steek door zijn borst. Juice vroeg echter niet verder, hij wreef zijn hand in cirkels over Raines rug en negeerde de zeurende beurse plekken op zijn eigen lichaam. Een lange tijd stonden ze zo, totdat Raines ademhaling rustiger werd en zijn greep iets verslapte.
      Na een zucht liet hij Juice los. ‘Sorry voor het dramatische entree. Vandaag was een kutdag.’
      Toen Raine zijn armen weer terugtrok, viel zijn oog op het verband dat om zijn linkeronderarm zat. Hij zei er echter nog niets van en ging hem voor naar de keuken. Hij schonk voor hen beiden wat sterks in.
      ‘Heb je al gegeten?’ vroeg Juice.
      Het was half negen. Zelf had hij een snelle hap genomen.
      ‘Ik had geen honger,’ mompelde Raine. Hij sloeg het glas achterover.
      ‘Je moet wel wat eten.’ Dat hij er slecht uitzag, zei hij maar niet hardop. ‘Ik heb nog een paar vegaburgers liggen, ik bak die wel op.’
      Raine schonk een halve glimlach waarmee hij zijn dankbaarheid uitte, daarna zakte hij op de bank neer. Juice nam hem bezorgd op terwijl hij broodjes uit de vriezer haalde en de burgers in de pan gooide.

Raine zei de hele avond weinig. Juice durfde niet eens meer te beginnen over de opdracht van Clay. De stilte die tussen hen in hing was niet comfortabel. Normaal was Raine heel open, hij hoefde nooit zijn best te doen om hem aan het praten te krijgen en juist daarom wist hij niet zo goed of hij dat wel moest doen. Het gevolg van het niet-weten, was dat hij zich van alles in zijn hoofd ging halen. Talloze scenario’s trokken door zijn gedachten en hij wist dat ze dat zouden blijven doen als hij hier niets aan deed. Terwijl hij zich tegen zijn vriend aan nestelde op de bank, pakte hij Raines linkerhand. Met zijn duim gleed hij over de rand van het verband.
      ‘Wil je me vertellen wat er gebeurd is?’
      Raines kaak verstrakte. ‘Kijk maar,’ bromde hij uiteindelijk.
      Verward zocht Juice naar zijn blik. Die was donker. Kil bijna.
      Voorzichtig peuterde Juice het verband los. Hij sloeg de wikkels terug totdat een felle wond zich openbaarde. Het glansde door de zalf en er kwam een scherpe geur van af. Was het…
      Zijn ogen schoten naar die van Raine.
      ‘Hebben ze je… gebrandmerkt?!’
      Raine keek weg. Juice ving nog net een glimp op van de tranen aan de randen van zijn ogen.
      ‘Ik – ik snap het niet,’ stamelde Juice. Waarom zouden ze dat doen? ‘Ben je – uit de club getrapt? Bij ons branden ze je tattoo weg… doen ze dit bij jullie?’
      Hij proefde gal.
      ‘Het is een waarschuwing,’ zei Raine.
      Juice staarde naar de brandplek ter grootte van een pingpongbal op de binnenkant van Raines arm. Het was een langwerpige cirkel met drie krulachtige symbolen eronder. In het midden van de ovaal stond de kop van een beest – een hond?
      Vragend zocht hij naar Raines blik.
      ‘Het is een Maya-glief. Een hond – die staat voor loyaliteit en trouw. Een herinnering aan mijn loyaliteit aan de club. Die heb ik nodig, vinden ze.’ Hij klonk bitter. ‘El perro. De hond. Dat is mijn bijnaam nu. Aan de ene kant een trouwe kameraad – aan de andere kant een zwerver. Die je afmaakt als het vals is. Ik moet nu van ze bewijzen welke van de twee ik ben. De schoothond of de zwerfhond.’
      Juice wist niet wat hij moest zeggen. Schaamte brandde in zijn binnenste bij de gedachte dat hij Raine hiernaartoe had gevraagd te komen om tóch een poging te ondernemen om informatie uit hem los te krijgen. Hij durfde zijn vriend niet eens meer aan te kijken. Stilletjes dekte hij de wond weer af.
      ‘Ik heb gezegd dat ik uit de club wil stappen,’ zei Juice toen. ‘Ik moet nog een jaar blijven om een andere hacker op te leiden, maar daarna mag ik gaan.’
      Hij beet op de binnenkant van zijn wang. Had hij dat wel moeten zeggen? Was dat niet cru, na hoe Raines broeders met hem waren omgegaan. Een verontschuldiging brandde op zijn lippen. Schichtig keek hij op naar zijn vriend, niet wetend wat hij moest zeggen.
      Een klein glimlachje deed Raines lippen omkrullen. ‘Fijn om te horen dat jouw broeders niet van die klootzakken zijn.’
      ‘Dat dacht ik ook even,’ mompelde Juice. Hij zuchtte. Misschien dat ze hem wel niet fysiek iets hadden aangedaan en hij niet voor altijd een herinnering zou dragen aan zogenaamde ontrouw, maar zijn president had wel zijn vriend bedreigd. ‘Totdat mijn president besloot dat het een mooie manier was om me onder druk te zetten. Hij vond dat ik mijn relatie wel kon gebruiken om bepaalde informatie aan je te ontfutselen. Over een bepaalde deal. Natuurlijk zei ik dat ik dat niet ging doen, maar hij zei dat hij je zelf aan het praten zou krijgen als ik dat niet deed – en dat je daarna niet meer zou kúnnen praten.’
      Hij boog zijn hoofd en staarde naar zijn knieën. De gedachte dat hij het ook maar even overwogen had, maakte hem misselijk. Clay had een dreigement geuit, maar als Raine werkelijk wat losliet, was hij waarschijnlijk zo goed als dood. Door zijn eigen club.
      Er rolde een ongelovig lachje over Raines lippen dat allesbehalve geamuseerd klonk. ‘Wat een lul. Dat ga je nog wel een paar keer te horen krijgen.’ Er kwam een strakke trek rond zijn mond. ‘Maar best. Breng me er maar heen.’
      Juice staarde hem aan. ‘W-wat?’
      Hij maakte een geintje, toch? Wilde hij nu doodleuk het clubhuis van zijn rivaal binnenstappen?
      ‘Wat denk je dat hij gaat doen? Me doodknuppelen? Die president van jou heeft echt geen trek in een bendeoorlog.’
      ‘Nou hij zal je geen knuffel gaan geven,’ bromde Juice.
      Raine haalde zijn schouders op. Hij kwam overeind van de bank. ‘Het kan me niet schelen dat hij je president is – zelfs al was hij de president van de Verenigde Staten, dan nog sta ik niet toe dat hij onze relatie gebruikt om druk op je uit te oefenen.’
      Juice zoog op zijn onderlip. Er straalde een beschermingsdrang van hem af die hem met warmte vulde, tegelijkertijd was hij vooral bang dat de situatie er tien keer erger op zou worden. Hoeveel hij ook van Raine hield, hij zag zichzelf nog niet het clubhuis van de Mayans binnenstappen om Marcus Alvarez te vertellen wat hij vond. Zelfs al had Raine een fucking brandmerk op zijn arm.
      Als het even kon, zou hij weggaan, samen met Raine. Gewoon ergens anders gaan wonen. Maar dat kon niet zo maar. Raines familie moest dan ook mee, anders liepen die gevaar. Sammy en Elijah hadden echter hun eigen levens – en hij wilde Mouse ook niet achterlaten. En hoe zou zo’n leven er dan uitzien? Ze zouden altijd op de vlucht zijn, altijd over hun schouder moeten kijken. Dat wilde hij niet.
      Maar steeds opnieuw dreigementen moeten aanhoren – dat wilde hij ook niet. Hij vertrouwde zichzelf niet, misschien dat er een moment kwam dat hij niet tegen de druk bestand was. Dat hij niet helder nadacht, puur omdat hij zijn vriend probeerde te beschermen.
      Juice kwam ook overeind. ‘Ik weet het niet, Raine…’
      Raine stond tegenover hem, keek hem recht in de ogen. ‘Ik ben je vriend, Juice. Ik bescherm jou en jij beschermt mij. Als Clay iets wil weten, vraagt hij het voortaan aan mij en houdt hij jou erbuiten.’ Hij liet zijn voorhoofd tegen dat van Juice zakken. ‘Ik laat geen van onze club ons tegen elkaar uitspelen. Echt niet. Jij en ik – wij zijn een team.’
      Juice sloot zijn ogen even. Een team.
      Het woord klonk zo onwennig in zijn oren. Al zijn hele leven probeerde hij ergens bij te horen, ergens deel van uit te maken. Hij omvatte Raines gezicht met beide handen en keek hem diep in de ogen.
      ‘Ik hou zo gruwelijk veel van je,’ zei Juice. In zijn borstkas vibreerde iets, hij sloot zijn ogen en kuste Raine vol overgave. De liefde tussen hen – hij bleef zich erover verwonderen.
      ‘Ik ook van jou, lief,’ zei Raine na een intense kus. ‘Ik ook van jou. En geen Son of Mayan gaat daar ooit iets aan veranderen.’
      Hij pakte Juice bij de hand en leidde hem mee naar de gang. ‘We gaan eens een hartig woordje met die president van jou spreken.’ Raine schonk hem een knipoog.
      Juice kreeg er een beetje moed door. Een beetje – want diep vanbinnen groeide er een vrees die bij iedere stap groter werd. Nú een Mayan meenemen naar het clubhuis; het leek het stomste wat ze konden doen.
      En toch deden ze het.

Reacties (1)

  • EvaSalvatore

    ik zit letter op het puntje van mijn stoel!!! ( van de spanning en omdat ik een korte broek aanheb en vastplak aan mijn stoel)
    SNEL VERDER PLSSS

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen