Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Maar nu is alles goed. Ik klamp mezelf vast aan de illusie dat alles goed is. Weg van het morfinedrama is dit het beste wat er had kunnen gebeuren. Ze is wakker. Ze is aanspreekbaar. Het gaat relatief goed met haar, eigenlijk. En ze leeft nog. Ze leeft nog.
Wat wil ik nog meer?

Na een paar uur wordt ze weer wakker. Hoewel ze in het begin nog moe en een beetje verward is, wordt ze al snel helderder en helderder. Ik geef haar zachte kusjes over haar hele gezicht, van haar voorhoofd tot haar wangen tot haar lippen.
'Waar hebben ze het donorbloed vandaan gehaald?' vraagt ze dan, bijna uit het niets.
De vraag komt een beetje onverwacht en ik stamel: 'Wat bedoel je?'
'Ik ben erg veel bloed kwijtgeraakt. Dat weet ik. Ze moeten me donorbloed hebben gegeven. Van wie heb ik dat allemaal gekregen?' verduidelijkt ze.
Ik strijk een plukje haar achter haar oor.
'Uh... Van... Van mij, eigenlijk,' geef ik toe.
Eerst lijkt ze te schrikken, en daarna wordt haar blik donker.
'Alles?' vraagt ze verstikt. 'Hoeveel?'
'Uhm... Anderhalve liter, zeg maar,' geef ik toe.
Dat lijkt haar niet echt te bevallen.
'Dat meen je niet,' stoot ze uit.
'Ik wist je bloedtype niet en ik was de enige die zeker wist dat ik O- bloed heb,’ leg ik uit.
'Het was onverantwoordelijk.'
'Het was de enige manier om je in leven te houden,' zeg ik, en nu valt ze even stil.
'Anderhalve liter is erg veel. Je hebt meer bloed dan ik, maar ik had liever niet gewild dat je dit gedaan had. Het had voor serieuze problemen kunnen zorgen, en je hebt je vast even heel ziek gevoeld,' zegt ze dan, zo kalm mogelijk.
'Wat? Had ik je anders gewoon dood moeten laten gaan?' vraag ik, en ze kijkt weg, met tranen in haar ogen. 'Ik kies jou. Het mag je misschien niet bevallen, maar ik kies altijd jou.'
Ze knippert een paar tranen weg en ik rust mijn voorhoofd tegen de hare. Alle infusen maken het een beetje moeilijk om haar te omhelzen, maar ik probeer haar toch zo goed mogelijk te troosten.
Opeens gaat de deur open, en twee wel hele bekende gezichten komen de kamer binnen lopen. Mijn mond valt automatisch open, en ik kan alleen maar staren.
‘Hailey,’ komt verstikt over Paiges lippen. Haar stem breekt. ‘Hailey, wat doen jullie hier? I-Is er iets…?’
Zonder iets uit te kunnen brengen loopt Hailey naar het bed toe, gevolgd door Marco. Ze zien er allebei moe uit, en Marco loopt een klein beetje mank, ook al zie ik verder geen verwondingen. Hailey zakt op de rand van Paiges bed neer, tegenover mij, en laat met groot opengesperde ogen haar blik over haar heen glijden.
‘Paige, Jezus Christus…’ stoot ze uit.
‘W-Wat doen jullie hier?’ herhaalt Paige weer.
Hailey lijkt zich over de schok heen te zetten en er glijdt een soort kalmte over haar heen, alsof ze weet dat dit niet het moment is om in paniek te raken.
‘Dat leg ik zometeen wel uit, oké? Maar eerst moeten we ons even op jou focussen,’ zegt Hailey. ‘Aangezien ze gisteravond vooral bezig waren met ervoor zorgen dat je niet dood zou bloeden, hebben ze de wond zelf niet zo grondig schoon kunnen maken als zou moeten, dus Everett heeft me gevraagd om het verband te verwisselen en de wond beter schoon te maken. Zeker omdat je in een bos lag toen je gewond raakte, is het belangrijk om ontstekingen een infecties voor te blijven. Oké?’
Paige knikt stilletjes.
‘Normaal gesproken is het schoonmaken van een wond heel pijnlijk, en ik zeg ook zeker niet dat je er niets van zal voelen, maar door de hoeveelheid pijnstillers die ze aan je gegeven hebben zal het waarschijnlijk enorm meevallen,’ belooft ze haar.
Er valt een ongemakkelijke stilte, die Hailey ook opmerkt. Ze kijkt van Paige naar mij, met een achterdochtige blik in haar ogen.
‘Wat heb ik gemist?’ vraagt ze.
Ik bijt op mijn lip, maar na een tijdje antwoordt ik: ‘Paige wil per se geen morfine.’
Één moment van stilte. Dan barst Haileys verontwaardiging los.
‘Je maakt een grapje,’ stoot ze uit, maar ik schud mijn hoofd. Ze wendt zich tot Paige. ‘Hij maakt verdomme een grapje.’
Paige schudt van nee, zonder haar recht aan te kijken.
‘Ik wil geen morfine.’
‘Hoe kun je nou géén mor-‘ begint ze, maar ik onderbreek haar.
‘Hailey, ik heb alles al geprobeerd. Geloof me. Ze wil geen morfine,’ beloof ik haar.
Ze haalt een hand door haar haar en kijkt Paige verbouwereerd aan.
‘Ik ga je niet behandelen zonder ook maar íéts van pijnstilling of verdoving,’ zegt ze, heel standvastig, maar Paige staart haar maar gewoon aan tot ze door heeft dat er echt niets anders op zit en ze zucht. ‘Paige, je bent echt een fucking debiel, maar ik ben niet van plan je dood te laten gaan. Dit gaat heel veel pijn doen, maar het is je eigen fucking schuld, oké?’
Paige knikt, en Hailey neemt een of ander kistje van Marco aan. In plaats van verband en ontsmettingsalcohol, haalt ze er een thermometer uit.
‘Oké, je ziet er echt beroerd uit en misschien is de wond al ontstoken, dus ik wil even kijken of je al koorts hebt,’ legt ze uit en nadat Paige geknikt heeft, stopt ze de thermometer in haar mond.
Na een tijdje klinkt er een piepje en Hailey trekt haar hand met de thermometer weer terug. Ze leest de display af en ik zie iets van verbazing door haar professionele pokerface heen schemeren.
’39,6℃,’ leest ze voor en mijn wenkbrauwen schieten gelijk de lucht in. Ze wendt zich tot Marco, die er een beetje stilletjes erbij staat, en vraagt: ‘Marco, liefje? Kun je even Everett zoeken en zeggen dat Paige antibiotica nodig heeft? Zeg dat ze een dosis heeft voor een volwassen vrouw van… uh… doe maar vijfenvijftig kilo…?’
Ze kijkt vragend naar mij, maar ik haal mijn schouders op. Het enige wat ik weet, is dat Paige klein en net iets te licht is. En sinds dat hele gedoe met de rechtszaak tegen haar vader begonnen is, heeft de stress ertoe geleid dat ze weer wat is vermagerd.
Marco knikt en verlaat meteen de ruimte. Wanneer ik terugkijk naar Hailey, zie ik dat ze schoon verband en iets om de wond mee schoon te maken heeft gepakt, en ik slik bij het idee dat ik Paige zometeen heel veel pijn ga zien lijden. Ze kijkt naar mij, ziet mijn verkrampte uitdrukking, en vraagt: ‘Weet je zeker dat je er bij wilt blijven?’
Ik knik.
‘Goed, dan is het jouw taak om haar stil te houden terwijl ik doe wat ik moet doen. Denk je dat je dat kan?’
Ik knik opnieuw en pak Paige zo vast dat ze in ieder geval haar gewonde been niet echt meer kan bewegen. Ik werp een Paige een vragende blik toe.
‘Gaat het?’
‘Doe nou maar wat gedaan moet worden,’ brengt ze verstikt uit.
Hailey haalt diep adem en doet heel even haar ogen dicht. Ze ziet er vermoeid uit, en ik heb geen idee wat er gebeurd is, of waarom ze hier zijn. En nu moet ze ook nog meteen haar beste vriendin behandelen terwijl die ongetwijfeld heel veel pijn zal hebben. Ik kan me goed voorstellen dat dat erg moeilijk voor haar is.
Maar dan opent ze haar ogen weer, en voorzichtig haalt ze het oude, vuile verband van de wond. Dan zet ze zorgvuldig alles klaar om de wond schoon te maken en kijkt ze Paige aan.
‘Dit is je laatste kans om om iets van pijnstilling en verdoving te vragen. Zo niet, dan begin ik nu met het desinfecteren,’ legt ze uit.
‘Doe maar,’ zegt Paige, met opeengeklemde kaken.
Terwijl Hailey schoon begint te maken, houd ik Paiges been zo goed mogelijk stil. Hoewel het net overduidelijk ook zeer deed, was ze goed in staat om kalm te blijven. Blijkbaar is de pijn nu toch te erg, want haar lichaam blijft oncontroleerbaar schokken. Ze schreeuwt tussen haar tanden door, en ik probeer het geluid uit te sluiten, maar elke kreet zorgt ervoor dat ik instinctief Hailey van haar af wil duwen en op de grond wil drukken, zodat ze haar geen pijn meer kan doen. Ik hou mezelf echter in. Tegen de tijd dat ze klaar is met het desinfecteren en een nieuw verband aan heeft gelegd, voel ik me klam en misselijk.
Zodra ik Paige loslaat, draait ze zich snikkend op haar zij en maakt ze zichzelf kleiner. Hoewel ze niet overgeeft, kokhalst ze even en ze begraaft haar gezicht in haar kussen, kreunend van de pijn. Piepend weet ze een “au” uit te brengen, en ze herhaalt het opnieuw en opnieuw, tot het alleen nog maar geluid is.
In mijn ooghoek zie ik Hailey haar spullen opruimen, maar ik kan niet anders dan naar Paige kijken tot ze van alle ellende de energie niet eens meer heeft om te huilen.
‘Liefje?’ vraag ik schor, en ik leg voorzichtig mijn hand op de hare. Ik voel nu inderdaad dat ze een erg hoge temperatuur heeft.
Ze slaagt er niet in om te antwoorden, maar haar schouders beginnen gewoon weer heel lichtjes te schokken. Ik buig me voorover en geef een kus op haar haar.
‘Het is voorbij,’ beloof ik haar. ‘Rust maar even uit.’
Ze knikt, haar gezicht lijkbleek. Al snel komen Marco en Everett terug met antibiotica die Paige moet slikken. Ik zie de bezorgdheid op Everetts gezicht, wat betekent dat de koorts een heel slecht teken is.
'Help me eraan herinneren dat ik zometeen nog tegen je moet schreeuwen omdat je anderhalve liter bloed van Nathan af hebt getapt als een melkkoe,' zegt Hailey, haar stem volledig emotieloos, bijna nonchalant.
'Ik moest wel.'
'Je had beter voorbereid moeten zijn,' zegt ze met een staalharde blik. 'Zodat het niet had gemoeten.'
'Ik heb een fout gemaakt,' geeft hij toe.
'Ja,' zegt Hailey, met meer ingehouden woede dan ik ooit in haar heb gezien. 'Ja, dat heb je. En soms kun je je fouten niet veroorloven.'
'Hailey...' probeer ik haar te sussen, van mijn stuk gebracht door hoe fel ze reageert.
'Je hebt haar wond niet eens goed schoongemaakt. En nu ligt ze met koorts en een ontstoken steekwond in bed,' voegt Hailey eraan toe, nog steeds verstrakt en vlak. Ze sluit haar ogen en haalt even diep adem. Dan staat ze op van het bed. 'Excuseer me. Ik reageer te emotioneel. We hebben het hier later nog wel over.'
En ze loopt weg. Marco blijft even verbaasd achter. Hij werpt ons even verblufte blikken toe, maar ik knik zachtjes en hij loopt snel achter haar aan, nog steeds een beetje hinkend.
'Wat is er met hen gebeurd?' vraag ik stamelend aan Everett, die met over elkaar heen geslagen armen is blijven staan.
'Te veel,' zegt hij.
'Kun... Zou je zometeen even naar Marco's been willen kijken? Omdat hij zo mank loopt en zo,' verzoek ik.
'Al gedaan. Het is niets ernstigs,' stelt hij me gerust, waarna zijn blik weer naar de deur glijdt. 'Ik zal jullie wat privacy geven.'
Ik knik stilletjes en hij vertrekt weer. Ik wend me tot Paige, die een beetje van slag lijkt.
'Hé, het is oké,' probeer ik haar te troosten.
'Wat doen zij hier?' sputtert ze. 'Waarom zijn ze hier?'
'Ik weet het niet,' geef ik toe, en ik geef haar een kus op haar voorhoofd. 'Maar probeer eerst maar wat te slapen.'

Uren later is ze nog steeds niet wakker, en ik ben nog steeds niet opgestaan. Ik neem me steeds voor om naar Hailey en Marco te gaan om te vragen naar wat er gebeurd is, maar ik doe het steeds niet. Over vijf minuutjes, vertel ik mezelf steeds. Nog vijf minuutjes. Nog vijf en daarna weer vijf en daarna weer vijf. Ik durf niet van haar zijde te wijken.
Na uren van stilte komt Everett weer binnen om te checken hoe het met haar gaat.
Ik kijk naar Paige, die ligt te slapen. Everett staat ook naar haar te kijken. Heel lang zijn we stil, en de onuitgesproken vraag hangt als een wolk in de lucht.
‘Leg haar maar aan het morfine-infuus,’ zeg ik, zo zachtjes dat ik schor klink.
Hij knikt, en ik kijk in stilte toe hoe hij haar aan het infuus legt. Ze is te diep in slaap om erop te reageren. Waarschijnlijk gaat ze heel boos op me zijn als ze wakker wordt, maar ik kan het gewoon niet aan om haar zoveel pijn te zien lijden. Ik besef dat er ook een kans is dat ze zal proberen het infuus te verwijderen zodra ze het doorheeft, maar ik ben inmiddels bereid om haar gewoon vast te pinnen op het bed tot ze ophoudt met tegenstribbelen.
Ik wil gewoon niet dat ze nog meer pijn lijdt. Ik kan het niet aan haar nog een seconde langer te zien lijden.
‘Als je wilt,’ zegt hij dan, ‘kun je wel even naar Hailey en Marco toe. Haar situatie is nu stabiel en het zal wel even duren voordat ze weer wakker wordt.’
Ik knik stilletjes. Het duurt even voordat ik antwoord.
‘Ik zal zo gaan,’ zeg ik. ‘Nog vijf minuutjes.’

Reacties (1)

  • BethGoes

    Waarom zijn hailey en marco daar? What happend?

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen