Foto bij Hoofdstuk 7.

Ik kijk af en toe op van het papier, Harry zijn blik is gefocust op de papieren voor zijn neus. Zijn lippen wijken uit een en af en toe pakt hij zijn onderlip vast of gaan zijn wenkbrauwen omhoog of naar beneden.
"Lezen Gorgeous, niet staren".
Betrapt met rode wangen lees ik verder, tot we worden onderbroken door de jongen die het manuscript gelezen heeft. "Meneer Styles- Kenwright, ik heb hier mijn mening over het boek".

Harry kijkt niet op, hij blijft lezen. Ik zie de ongemakkelijkheid bij de jongen en ik glimlach naar hem, "geef maar, bedankt".
Hij knikt en wil weg lopen, maar dan opeens snauwt Harry. "Ik had gezegd 10 minuten, je hebt er 18 over gedaan. Je hebt geluk dat je hier op tijd bent, het had je baan gekost".
De geschokte uitdrukking op de jongen zijn gezicht is aandoenlijk, als ik zie dat Harry niet heeft opgekeken tijdens zijn uitbrander, maakt dit mij ontzettend kwaad.
Maar lang heb ik niet, Harry staat op en verzameld zijn spullen in een oud uitziende, bruin leren schouders tas en zwaait deze over zijn schouders.
Eindelijk kijkt hij op en ziet hij dat nog steeds de jongen in zijn kantoor staat,
"weg wezen, eruit!"
Opnieuw overvalt het ongemakkelijke gevoel mij, ik zou het liefst tegen hem willen zeggen dat hij zijn werknemers niet zo kan behandelen. Maar ons moment eerder vandaag, weerhoud mij hiervan.
Ik kijk nog eens naar Harry, en praat voor ik mijzelf kan tegen houden.
"De meeste mannen lopen hier met aktetassen, maar jou schoudertas ziet er uit alsof hij al eeuwen mee gaat". Vurig kijkt hij mij aan, dan even verzacht zijn blik. "Hij was van mijn opa, ik ben trots op mijn tas, die inderdaad al eeuwen mee gaat".
Voor ik er op in kan gaan, neemt zijn gezicht weer een hard uiterlijk aan en hij stapt het kantoor uit.
"Stop met persoonlijke vragen stellen, blijf bij je functie Gorgeous".

Ik pak ook mijn spullen en wil mijn kantoor in lopen om verder te gaan met de hoeveelheid taken die nog op mij wachten. "Wat denk je te gaan doen? Pak je telefoon en meekomen, ik heb je nodig". Verbaast kijk ik op, "maar ik hoor toch niet bij zo'n bespreking te zijn?" Hij snuift door mijn tegenspraak, "dat bepaal ik wel. Je ziet er verdomd goed uit en ik kan die afleiding wel gebruiken tijdens dat stomme gesprek".
Mijn wenkbrauwen vliegen omhoog, ik leg met een klap mijn papieren op tafel en vouw mijn armen over elkaar, "dat is seksisme".
Maar het enige wat hij doet ik mij minachtend aankijkend, "welkom in de zakenwereld, Gorgeous".
Ik wil nog een heel drama hier van maken, want dit kan niet, dit mag niet. Maar hij draait zich om en loopt weg, als ik op mijn mobiel kijk, zie ik dat we echt naar de auto toe moeten. Dus snel volg ik hem de lift in en niet veel later zitten we in de auto, samen de samenvatting en meningen van de jongen door te nemen. Veel te snel en slecht voorbereid komen we aan, ik zie dat we nog heel even hebben en kijk gretig naar de papieren in Harry zijn hand. Maar de chauffeur houdt de deur voor Harry al open, hij laat de papieren liggen en stapt uit, ik volg zijn voorbeeld, maar grijp nog snel de papieren van de bank en stop dit in mijn tasje.

Door de snelheid waarmee ik Harry op mijn hakken moet achterna lopen, kan ik mijn omgeving pas in mij opnemen als ik eindelijk stil sta achter Harry. Hij is in gesprek met de gastheer en ik kijk ongelovig om mij heen, het gebouw is prachtig. Niet zo maar prachtig, maar koninklijk prachtig, met kroonluchters, witte muren met lijsten. Prachtige grote boeketten staan verspreid en goudverf siert de balustrades en het prachtigste tapijt licht op de vloer.
De obers en serveersters hebben prachtige witte kostuums aan, er speelt een meneer achter in het restaurant op de meeste prachtigste piano.
De gasten stralen allemaal stuk voor stuk, macht, rijkdom en schoonheid uit. Nadat ik dit alles in mijzelf opgenomen heb kijk ik naar Harry, ondanks dat zijn kledingstijl totaal anders is dan de meeste mannen hier. Harry zijn aparte kledingstijl steekt af tegen de pakken die de heren dragen, maar, hij past. Zijn houding en gelaatsuitdrukking laten zien, dat hij heel serieus genomen wilt worden. Ik zelf voel mij maar klein en opgelaten, de meeste vrouwen zijn vele malen mooier dan mij en ik zie ze op bepaalde manieren bewegen, eten en drinken, zoals ik zelf niet doe. Ik heb niet geleerd hoe je een man pleziert op zo'n manier, hoe je volgens etiquette moet bewegen, praten en eten. Ik heb geleerd dat mijn doel in het leven is een man zoeken, trouwen, kinderen krijgen en als de kinderen er zijn, thuis blijven en voor het huis, man en kinderen zorgen. Luxe is niet te pas gekomen in mijn opvoeding en etiquette al helemaal niet, dus ik voel mijzelf een complete vreemde hier.

Ik schrik op uit mijn gedachten als ik Harry opeens weg zie lopen, ik loopt hem zo rustig mogelijk achter na. Sommige gasten kijken op, sommige begroeten Harry zelfs en kijken nieuwsgierig naar mij. Ik voel mijn wangen branden door de warmte en ongemakkelijke schaamte die bezit heeft genomen van mij.
Blijkbaar ziet Harry de nieuwsgierige blikken en hij wacht tot ik bij hem sta, dan legt hij zijn hand in de holte van mijn rug en begeleid mij naar een tafel. Hij schuift een stoel af en ik ga zitten en bedankt hem binnensmonds, als hij plaatst neemt naast mij kijkt hij mij pas aan. "Geef jezelf een houding, je zier eruit alsof je ieder moment een beroerte kan krijgen".
Opgelucht kijk ik naar de ober die aan komt lopen, hij stelt zichzelf voor en bied ons dan een champagne aan. Hij wil als eerste mijn glas vol schenken, maar Harry houd zijn hand ervoor. "Sorry, maar ze mag geen alcohol, water voldoet prima voor haar". Ik hap naar adem, ik kijk naar mijn handen op tafel en probeer mijn opkomende tranen weg te dwingen. Als ik weer durf op te kijken naar de ober, zie ik hem naar mijn handen kijken. Als hij blijkbaar ziet dat er geen ring omzit, dus er geen logische rede is waarom ik geen alcohol zou mogen drinken, zie ik iets door zijn blik schieten.

Nee ik ben niet verloofd met deze tiran en niet zwanger, ik mag niet drinken omdat meneer Styles - Kenwright mij dat simpel weg verbied.

Zwijgend zitten we aan tafel, Harry humt tevreden als hij een slok uit zijn glas neemt en ik voel hem naar mij kijken, maar ik hou mijn blik gevestigd op de man achter de piano, waar ik perfect zicht op heb. Ik gun hem het plezier niet, om neerbuigend naar mij te kunnen doen.
"Ah als we daar Harry Styles - Kenwright niet hebben, jongen wat zie je er goed uit". Ik kijk op, er komen 2 mannen aan lopen, ik gok dat ze ongeveer eind 40 zijn. De mannen zijn strak in het pak, een brede, wat kale gezette man pakt Harry zijn hand vast en schut deze. Harry is meteen gaan staan en ik volg haastig zijn voorbeeld, het niet willen verpesten. De klanende man word gevolgd door een kleine man, met een bos blond haar. Hij moet echt opkijken om Harry te begroeten en ik zie de voldoening op het gezicht van Harry, ongelofelijk...

"Zo Harry, hoe gaat het? Staan de zaken er goed voor? En belangrijker, wie is deze schoonheid?" Mijn hoofd vliegt op, ik kijk de kalende man aan. "Charles, het gaat prima, bedankt. De zaken gaan uitstekend, anders hadden wij jullie hier niet uitgenodigd". Ze moeten lachen om Harry en gaan zitten als zijn hand naar de stoelen wijst. "Deze schoonheid is Georgia June, mijn persoonlijke assistente. Het leek mij, dat jullie haar aanwezigheid wel konden waarderen". Ik word bekeken als een stuk vlees, ik moet mijn kiezen op elkaar bijten om niks te zeggen.
"Nou, dat waarderen wij ontzettend. Hoe kom je aan zo'n schoonheid?" Nu kijk ik wel naar Harry en ben benieuwd wat hij hierop gaat antwoorden, maar mijn mond zakt open van zijn antwoord, hoe arrogant kun je zijn?
"Kijk naar mij heren, hoe ik aan zo'n schoonheid kom? Ze staan voor mij in de rij, ik heb ze voor het kiezen. Georgia June was de beste keuze, neem aan dat jullie dat met mij eens zijn". Dan knipoogt Harry naar mij en ik trap hem onder tafel, voor dat ik mijzelf kan tegen houden. Meteen heeft dit effect, hij schuift naar mij toe en legt zijn hand op mijn knie en knijpt hier hard in. Vervolgens buigt hij naar mij toe, mijn ademhaling versnelt en ik moet mijn best doen kalm te blijven als zijn adem over mijn gezicht strijkt. "Denk erom Gorgeous, eerste en laatste waarschuwing of ik stuur je straks met deze geile oude mannen mee".
Hij trekt zich terug en glimlacht, ik beantwoord deze en zo lijkt het alsof hij net iets leuks of zelfs liefs tegen mij gezegd heeft. Terwijl hij mij in werkelijkheid hard op mijn positie wees en mij opnieuw ongepast behandeld.

Nadat de ober de glazen van de mannen heeft gevuld, reikt hij ons de menu kaarten aan en zelfs de lunch heeft specialiteiten. Iets met vis, kaviaar, het idee alleen al... vissen eieren, nee dank u.
Dan loopt hij weg en valt het stil, terwijl iedereen de kaarten bestudeerd. Ik zelf ben meer druk met de prijzen achter de soorten vis, vlees, broodjes en koude en warme soepen. Veel te snel komt de ober terug en word er besteld, de 2 mannen nemen alle bij de Cornish Turbot, iets wat klinkt als vis. Dan neemt Harry het woord, "voor mij de Chopped Cobb salad en toast met kaviaar, voor de dame truffelpasta".

Ho wacht, bestelde hij nou net voor mij? Truffelpasta? Ik ken dat niet eens, ik wilde iets veilig's eten, zonder rare vreemde ingrediënten!

Blijkbaar valt mijn gezichtsuitdrukking op, want Harry zijn vingers gaan even over mijn arm waar hij een spoor van kippenvel achterlaat. "Je zult het lekker vinden, wen hier maar aan, zo zal het altijd gaan. Ik bepaal, ik praat en jij bent simpel weg aanwezig, begrepen?" Uhm nee... maar ik weet zelf ook wel dat ik hier geen scene kan maken, die komt nog wel, geloof me.
"Ja meneer, ik begrijp het". Hij knikt tevreden en dan gaan de manuscripten op tafel en speelt Harry een slim spel. Harry is slecht voorbereid en laat zijn laksheid gewoon door zijn klanten oplossen. "Dus, ik wil graag van jullie horen waarom jullie denken dat dit concept zo goed is. Verkoop het aan mij, want dat is tenslotte wat jullie willen toch?"

Ondertussen ben ik er achter hoe de kleine man heet, Ben. Ben en Charles leggen hun hele concept voor Harry neer, het is een goed uitgeschreven concept en het klinkt erg interessant. Ze hebben een verhaal beschreven van een oude man die zijn hele leven zelfzuchtig is geweest en ernstig ziek word. Dan leert hij zijn leven en geliefden past lief te hebben en weet hij in een paar maanden rustig te sterven, met zijn dierbaren rondom hem.
Maar er zit een gat in het verhaal, ze zijn erg in gegaan op de relatie van de oude man en zijn zoon. Maar als ik ze hoor vertellen, missen ze zijn broer, die kwam in het begin voor, het stuk wat ik heb gelezen, die relatie lijkt mij net zo belangrijk. Ik probeer Harry zijn aandacht te trekken, maar hij negeer mij, tot mijn ergernis. Helaas merkt Charles het wel, "wat is er schoonheid?" Nu is iedereen hun aandacht op mij gericht, terwijl ik alleen die van Harry wilde. Ik kijk hem aan, mijn mond niet open durven doen, voor hij mij toestemming geeft. Zijn knikje is haast niet zichtbaar, maar ik zag het. Dus richt ik mij op de mannen, recht mijn rug en begin te praten.
"Jullie hebben een fout gemaakt, jullie zijn de relatie met zijn broers vergeten uit te werken. Doordat jullie dit niet verder hebben uitgewerkt, is het begin waardeloos, want daar gaat het juist over hun relatie". Ik kijk de heren aan en hun zelfverzekerde glimlach verwaterd, hun ogen vliegen van mij naar Harry.

"Juist, Ben, leg uit".

Maar Ben weet het niet uit te leggen en geeft uiteindelijk toe dat dat een grote fout is en hij dit zal oplossen, zo snel mogelijk. Harry kauwt op een hap van zijn salade en lijkt diep na te denken, hij neemt nogmaals een hap en neemt opnieuw de tijd. Dan raapt hij de papieren op, stopt ze in zijn tas en gaat achterover zitten. "Jullie hebben een week, dan wil ik opnieuw het manuscript voor mijn neus hebben. Ik denk dat het verhaal op zich erg goed is, maar zulke fouten wil ik niet zien in een manuscript, het is schandalig". De mannen die veel ouder dan Harry zijn, lijken ze verkruimelen onder zijn blik. Ze beloven dat het manuscript over een week, helemaal perfect in staat, op zijn bureau zal liggen.
Dan staat Harry op, wat mij ook doet opstaan. Hij schut de handen van de heren en draait zich om, zijn hand beland weer op mijn rug en hij begeleid mij naar buiten. Als we langs de gastheer lopen houd Harry deze aan, "je weet waar de rekening heen moet". De man knikt en wenst ons nog een goede dag, voor de deuren voor ons geopend worden en we eindelijk de buitenlucht in stappen. Maar lang heb ik niet, om te genieten van de zon in mijn gezicht. De zwarte auto die geparkeerd staat voor het restaurant is voor ons, de deur word weer voor Harry geopend en ik wil omlopen naar de andere kant. Maar zijn grote hand om mijn pols houd mij tegen en hij trekt mij mee de auto in, de chauffeur glimlacht naar mij en sluit dan de deur.

Het moment dat de auto start, draai ik mij naar Harry en kijk hem woedend aan. "Hoe kun je", ik sis het boos, terwijl ik mijn handen bal. Hij kijkt mij lachend aan, rekt zich uit en maakt ruimte voor zijn lange benen. "Ik ben je baas, je hebt het simpel te accepteren".
"Ik hoef dit gedrag helemaal niet te accepteren, jij moet". Maar ik maak mijn zin niet af, zijn grote hand sluit zich om mijn gezicht en snoert mij meteen mijn mond. "Stil jij, je bent aangenomen tot mijn persoonlijke assistente. Dit is hoe ik mijn assistentes behandel, de meeste geilen op dit gedrag. Het is heel duidelijk dat jij dat niet doet, het is heel duidelijk dat wij elkaar niet mogen. Wat voor jou een probleem is, voor mij niet. Aangezien ik jou bezit, boeit het mij geen fuck hoe jij je voelt, hoe je denkt of wat wat je er van vind, hoe ik je behandel. Ben je het er niet mee eens? Vraag dan je ontslag aan, dan ben je snel van mij af en ik van jou".

Hij laat mijn gezicht los en gaat weer goed zitten, er van uit gaan dat ik het opgeef. Dat is zo verkeerd gedacht.....
"Je bezit mij niet, in welke wereld leef jij? Het is goed dat je weet, dat ik je niet mag. Want jou niet mogen is zacht uitgedrukt, ik haat je. Als je zo door gaat, dan doe ik helemaal niks meer voor je en zoek je het maar uit. Dan zul je nooit CEO worden, want daar ben je simpel weg totaal niet geschikt voor". Kwaad trap ik tegen zijn schouder tas aan, "je opa zal zich schamen. Je doet zijn tas geen eer aan, hij zit waarschijnlijk vol met strings van je overwinningen, zak". Zijn gezicht vormt een grimas en zijn smaragd groene ogen flikkeren in de mijne, gevuld met haat. Maar ik laat mijzelf niet van mijn stuk brengen en bevestig nog even hoe walgelijk ik hem vind.
Net als ik uitgeraasd ben, stopt precies de auto. Voor Harry mij kan tegen houden ren ik de auto uit en hou een taxi aan, ik stap in en geef hem het adres van Lou. Weg van de tiran die mij probeert te beheersen.

Reacties (3)

  • LeLouisx3

    Op bepaalde momenten merk je dat Harry zijn masker precies afvalt, maar dat hij zich dan snel herpakt en weer de arrogant son of a bitch wordt

    1 maand geleden
    • bels

      And I'm just an arrogant son of a bitch
      Who can't admit when he's sorry

      ~Harry styles - To Be So Lonely

      1 maand geleden
  • AmorAmor

    Ik vind het zo leuk, je geeft Harry zijn échte karakter steeds een heel klein beetje bloot. ☀️

    1 maand geleden
  • Sunnyrainbow

    Dat was waarschijnlijk geen slimme zet

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen