Foto bij Hoofdstuk 8.

Het is tegen 11 uur als ik bij Louise weg ga, we hebben gepraat over haar dag en ik probeer die van mij vooral te vergeten. Ze heeft mij er wel naar gevraagd en ik heb gezegd dat het prima gegaan is, want eerlijk... ik schaam mijzelf voor wat er gebeurd is en ik denk niet dat ik zo iets tegen haar kan vertellen. Toen ik bij Lou kwam, heb ik mijzelf eerst nog bij elkaar moeten rapen, want het huilen stond nader dan het lachen. Ik was nog geschokt van hoe Harry mij behandelde en hoe gewoon dat blijkbaar is, in deze rare wereld.

Louise haar ouders hadden heerlijk gekookt en later op de avond hebben we twister gespeeld met haar jongere zusje, Lou had mij andere kleding geleend. Een joggingsbroek met een croptop erboven, perfect voor twister. Twister is 1 van onze favoriete spelletjes om te spelen met Yara, het zusje van Lou. Ze is jong, klein en lenig en weet zich in de raarste posities te buigen en ze weet, hoe goed ze is. Hierna hebben we popcorn gemaakt en een film gekeken, tot het laat werd en ik echt moest gaan. Helaas kon ik niet blijven, want doordat ik na de afspraak al weg gegaan was, heb ik een berg werk morgen en wil ik vroeg kunnen vertrekken. Dan moet ik naar dat appartement om die stomme dure kleding aan te trekken en met een chauffeur naar het werk te gaan, onzin.

De dure jurk en hakken heb ik met mij mee in een plastic tas.
Als ik uiteindelijk voor het appartementencomplex sta, durf ik niet naar binnen, want daar binnen is waarschijnlijk een woedende Harry Styles- Kenwright
Na 20 minuten rondjes gelopen te hebben, stap ik uiteindelijk naar binnen en neem de lift naar mijn verdieping, ik ben opgelucht als ik de deur achter mij sluit en er even tegen aan leun. Ik ben hem niet tegen gekomen en dat beschouw ik als iets positiefs, ik trap de gympen van Lou uit en loop de open ruimte van de woonkamer in. Maar dan schrik ik zo erg, dat ik de tas laat vallen en een harde gil slaak, terwijl mijn hand naar mijn bost grijpt en ik een beetje in elkaar krimp.

"Je dacht toch niet, dat je er zo makkelijk vanaf kwam? Je hebt te maken met een Styles, een Styles- Kenwright". Met grote angstige ogen kijk ik naar Harry, die op mijn bank ligt met 1 van mijn boeken in zijn hand. Even kan ik niks uitbrengen en leun ik tegen de boekenkast, terwijl mijn hart te keer gaat.

"Hoe kom je hier binnen?" Nu komt hij overeind en smijt mijn boek aan de kant. Met een pijnlijk gezicht kijk hoe het boek neer komt en er en vouw in de zachte kaft ontstaat.
"Mijn vader betaald voor dit alles, dus dat ik een sleutel heb, moet je niet verbazen Gorgeous". Dan ziet hij blijkbaar wat ik aan heb, zijn ogen glijden over mijn lichaam en blijven even hangen op mijn navel, die zichtbaar is.
Meteen voel ik mijzelf naakt en gevangen in wat mijn eigen plek had moeten zijn, want ook dit weet hij af te pakken. Hij laat duidelijk zien, dat ik niet van hem kan ontsnappen.

Als hij langzaam mijn richting op komt, duw ik mijzelf weg van de kast. Ik moet in een open ruimte blijven zodat hij mij niet kan insluiten, maar dat idee is makkelijker gedacht dan gedaan. Opeens gaan zijn passen van langzaam naar snel, ik strompel achteruit, om een bijzet tafel heen. Vervolgens loop ik richting de bank en ga aan het uiteinde van de salon tafel staan, Harry doet het zelfde, maar dan aan de andere kant. Ik bekijk mijn opties, de beste is over de bank de deur uit. Harry ziet mijn blik en waarschijnlijk hoort hij haast mijn gedachten, die schreeuwen dat ik weg moet wezen. "Dat red je niet, voor jij die bank over bent, heb ik je al Gorgeous".
Dan moet ik mijzelf maar net zo lang in de badkamer of wc opsluiten tot hij weg gaat, hij moet een keer slapen. Ik besluit dat dit mijn plan word, ik kan hier niet blijven staan. En ik wil en durf zo geen gesprek met hem aan, vluchten is veel aantrekkelijker.

Ik maak een schijn beweging naar de bank, hierdoor rent Harry ook die kant op. Dan spring ik weg en ren zo hard als ik kan richting de badkamer, ik ren erin en klap hard de deur dicht en draai deze op slot. Hijgend van de spanning heb ik nog steeds de deur klink vast, maar ik schrik op van een geluid achter mij. "Nog niet gezien dat de badkamer 2 ingangen heeft?" Geschokt draai ik mij om, "blijf uit mijn buurt. Nogmaals, je bent mijn baas, dit is ongepast, waag het niet mij achter na te rennen". Maar hij doet alsof hij mij niet hoort en stapt op mij af, "hoezo Gorgeous? Ik ren niet , jij rent, ik probeer onschuldig met je te praten. Ik moet je toch achter na lopen, als je steeds weg duikt".

Weer 2 passen dichter bij.

Meteen draai ik de deur van het slot en sprint eruit, ik ren zo hard als ik kan naar de deur die naar buiten leid. Ik open hem en sla hem dicht, maar ik hoor hoe de deur word opgevangen. Ik ren naar de liften en druk op de knop, net op tijd opent de lift en ik spring erop. Ik blijf maar op het knopje van de deuren drukken en op het knopje van de begane grond, als de deuren sluiten steekt Harry zijn hand ertussen. Hierdoor gaan de deuren open en stapt hij naar binnen, achter hem sluiten de deuren en sta ik opgesloten in de lift met hem.
Ik voel hoe de lift in beweging komt, zie hoe Harry op mij af komt en zijn hand opheft. Angstig duik ik in elkaar, maar dan stopt de lift met een schok en een bel en zie ik dat zijn vinger op de stop knop gedrukt heeft.
"Wat nu? Dacht je dat ik je zou slaan?" Ik bijt hard op mijn onderlip, want dat was precies wat ik dacht.

"Wat ga je met mij doen?" Ik weet de vraag eruit te krijgen, doodsbang voor het antwoord.
"Wel", hij loopt op me af en weet mij nu eindelijk in te sluiten. Mijn benen trillen van de spanning en ik voel hoe graag ik wil huilen, maar dat kan niet, mag niet, hij mag niet zien dat hij mij zo raakt. Niet na 1 dag, hij mag niet zien wat hij met mij doet na 1 werkdag.
Zijn lange lichaam staat voor mij en zijn handen zet hij naast mijn hoofd, zijn arm lengte is het enige tussen ons. Ik ben mij bewust van de vanille geur en zijn tatoeages die zichtbaar zijn, omdat hij nog steeds een hemd draagt.
"Ik zou je het liefst die billenkoek geven, maar jij hebt mij gezegd dat ik mijzelf als een baas moet gedragen".

O jeej, ja dat heb ik inderdaad gezegd.

"Dus, geen billenkoek, want ik ben je baas.
Als baas ben ik woedend op je, dat je nog steeds denkt dat je mij onbeleefd kunt aanspreken, kunt schoppen onder een tafel en mij boze blikken kunt geven, tijdens een zakenlunch. Dit was onze eerste dag samen en ik heb nog nooit zoveel ergernissen gehad in 1 dag, heb nog nooit iemand zo gehaat in 1 dag".

Wel, dat laatste hebben we dan in ieder geval gemeen....

"Dus ik zal doen wat je zegt, ik zal je als mijn werknemer behandelen. Je krijgt een officiële waarschuwing, flik dat gedrag van vandaag niet nog eens. Al het werk dat je nu al, op je eerste dag hebt laten liggen, wil ik morgen af hebben. Ik wil alles om middernacht van je krijgen.
Ik verwacht je morgen ochtend om 8 uur aan mijn deur met koffie voor onderweg, dan zullen wij samen naar het kantoor rijden en ik verlies je geen seconde uit het oog. Heb je dat begrepen Georgia June?" Kippenvel verzameld zich over mijn blote armen en ik kijk naar zijn nek, waar een ketting met kruis aan bungelt, precies tussen de 2 zwaluwen. Dan verzamel ik de moed hem aan te kijken en adem diep in, als ik in zijn groene ogen kijk en zie en voel hoe dichtbij hij ondertussen staat. Zijn armen zijn niet langer gestrekt maar gebogen, de vanille komt samen met pepermunt, wat moet komen door de kauwgom. Ik erger mij aan deze details, ik erger mij dat ik hem opneem.

"Ik heb het begrepen meneer",

zijn arrogante grijns zou ik het liefst meteen van zijn gezicht vegen. Hij geniet ervan, hij weet zo goed wat hij doet. Ik haat dat, ik haat zulke mannen.
Hij beweegt zijn lichaam, nu hij nog dichter bij staat, pers ik mij tegen de wand. Ik durf amper te ademen, bang dat mijn borst te ver op en neer gaat. Als ik uiteindelijk toch lucht naar binnen zuig, vliegen zijn ogen naar mijn borst, ik heb zo veel spijt van de laag uitgesneden hals lijn en hele korte stof.
Het liefst zou ik zeggen dat hij zijn ogen op mijn gezicht moet houden, dat hij bij mij weg moet, maar ik krijg mijzelf niet bij elkaar. Ik lijk al mijn moed, zelfvertrouwen en eigenwijsheid verloren te hebben. Hij staat te dicht bij, hij is te dreigend, zijn woorden spoken nog door mijn hoofd en ik weet dat ik hem niet meer tegen durf te spreken.
"En waag het niet ooit nog een woord te spreken over mijn opa of mijn tas aan te raken", hij fluistert het. Maar door deze woorden voel ik mijzelf nog kleiner worden dan ik voor mogelijk gehouden heb, ik staar naar de grond, terwijl ik zijn blik voel branden.
We staan een tijdje zwijgend in deze positie, een ongemakkelijke, chenante positie. Ik besluit dat ik het moet verbreken, er gaan tenslotte ook honderden vragen door mijn hoofd.

"Waarom moet ik al om 8 uur morgen ochtend bij uw deur staan?" Ik mompel, weer naar zijn nek kijkend. Een piep verlaat mijn mond als hij zijn vinger onder mijn kin plaatst en mijn gezicht omhoog duwt.
"Het is niet beleeft mij niet aan te kijken, als je spreekt. Als antwoord op je vraag, mijn vader wil mij morgen ochtend spreken, hem kan ik niet niet weigeren".
Ik ben opgelucht als hij eindelijk zijn vinger onder mijn kin weg trekt, "nou ik vond dit een aangenaam gesprek, bedankt voor je tijd". Hij duwt zich van mij af, en ik kan weer normaal ademen.
Hij drukt de stopknop uit en de lift komt weer tot gang. We gaan eerst naar beneden en vervolgens weer ophoog. Dit gebeurd in stilte, pas als we de lift weer uitstappen en ik langs hem naar mijn deur wil lopen pakt hij mijn pols vast.

"Ik ben benieuwd of je na morgen nog steeds wil dat ik je als een werknemer behandel, denk erom, de regels die we gemaakt hebben gelden nog steeds".
Ik kijk naar zijn hand met ringen om mijn pols, "houdt dat in dat u mij niet meer opsluit in een lift?" Hij knikt, "ik zal mijn uiterste best doen, maar ik beloof niks".

Ik knik, voel hoe zijn hand mij los laat en ik heb eindelijk toestemming om van hem weg te lopen. Als ik de deur open kijk ik nog even naar hem, nu hij zo ver weg is, is de angst voor hem meteen weer een stuk minder. Ik antwoord niet als ik hem hoor, maar loop door naar binnen.

"Welterusten en tot morgen Gorgeous".

De volgende morgen gaat mijn wekker, 7.00. Meteen zie ik dat ik veel te laat mijn wekker gezet heb, gisteren leek het nog zo'n goed idee. Ik sta op uit bed en haast mij naar de badkamer, ik douche mijzelf snel en met een handdoek om mijn lichaam loop ik naar de inloopkast. Daar vind ik een blauwe broek, het lijkt op een pantalon, met een vouw in het midden van de pijpen. Maar hij is strak op mijn bovenbenen en loopt wijd uit, ik ben er meteen verlieft op. Helemaal als ik hem aan trek, ik vind er een gebreid topje bij en ik trek witte laarzen eronder aan. Ik kijk naar mijzelf en besluit een haarband in te doen, die er mooi bij past. Ik giechel als ik in de spiegel kijk, ik kan zo de jaren 60 in, I love it!
Nadat ik mijn make up gedaan heb, zie ik dat het bijna half 8 is. Ik kreun en haast mij naar de keuken, hier weet ik zo snel niet wat ik moet eten en opnieuw pak ik een appel van de schaal. Ik zet mijn tanden erin en ik snel mij naar de lift, met mijn pinpas in mijn broek, want ik kom hier toch weer terug.
Ik vind de dichtstbijzijnde starbucks en bestel 1 kop koffie, ik neem voor de zekerheid melk en suiker mee en snel terug.
Weer in het appartement aangekomen pak ik mijn spullen en klopt uiteindelijk 5 voor 8 aan bij 'mijn baas'.
Maar de deur wordt niet open gedaan, vol ergernis wacht ik. Maar ik durf niet als gisteren te bonken op de deur of hem te bellen. Misschien heeft hij mij niet gehoord en ik klop nogmaals, niet veel later word de deur open getrokken. "8 uur is 8 uur, niet 5 voor, niet 2 voor. 8 uur is 8 uur, begrepen?" Ik knik en rijk hem zijn koffie aan, "wat is dat?" Verbaast kijk ik naar de beker in mijn handen en snap niks van de vraag, "koffie, u wilde koffie".
Hij lacht, pakt de koffie aan en zet het op een bijzet tafel in zijn appartement. "Ik drink geen starbucks, mijn koffie komt bij Dorthy- coffee vandaan".
Dan sluit hij de deur en loopt richting de lift en wacht ongeduldig tot hij open gaat, zwijgzaam staan we naast elkaar. Ik sta expres tegen de leuning zo ver mogelijk weg van hem, hij heeft mij geen goede herinneringen aan een lift gegeven, met hem erin. Dankbaar als we de lift uit lopen, zitten we niet veel later weer samen opgesloten in een auto.

"Waar gaan we heen? Het kantoor is toch de andere kant?" Na 15 minuten komen we aan bij, jawel, Dorthy-coffee. "Je kunt maar beter terug komen met de perfecte koffie", ik doe mijn mond open om in protest te gaan. Maar zijn ogen staan donker als hij ziet wat ik van plan ben, meteen klap ik hem dicht en kruip de auto uit. Zolang ik doe wat hij zegt, blijft hij hopelijk op afstand.
Verschrikt kijk ik op als de deur voor mij geopend word en een vriendelijk gezicht naar mij lacht, "goede morgen". Ik glimlach terug en loop naar binnen, opnieuw een plek, die mij versteld doet staan. Het is een luxe koffiehuis, de geur hier is heerlijk en ik loop naar de bar, de mega luxe bar. Ik leg mijn handen op de gouden metalen reling en binnen een seconde staat er een meisje voor mij, "goede morgen, wat kan ik voor u doen?" Ik bijt op mijn lip en kijk naar de vele soorten koffie, "nou ik moet voor mijn baas koffie halen, maar als ik dit lees, heb ik geen idee welke". Ze lacht en knikt begrijpelijk, "dat gebeurd vaker, wat is de naam van u baas?" Verbaast kijk ik naar haar, "Harry, Harry Styles- Kenwright ". Ze geeft mij een glimlach, "boft u even. Ik weet zijn koffie uit mijn hoofd, aardige man, knap ook". Ze knipoogt naar mij en draait zich om, ik kan niet bevatten hoe belachelijk deze dag is begonnen.

"Hier is u Cafe Latte, met gestoomde verse melk, precies een centimeter schuim, niet meer, niet minder". Mijn mond gaat even open en dicht, ze reikt mij een beschilderde zware beker aan.
"Hoeveel ben ik je schuldig?" Ze glimlacht medelevend, "gaat op rekening. Ik zal je, als je het volhoud, vaker zien". Ik glimlach en zwaai naar haar, als ik de auto induik en de koffie aangeeft is het eerste wat Harry doet de deksel eraf halen. Hij keurt blijkbaar het schuim en knikt dan goedkeurend, hij laat een grom los als hij een slok neemt en leunt tevreden achter over. Dan start de auto en we zijn rond half 9 binnen, ik haast mij achter Harry aan het gebouw in. Net als gisteren vertrekt hij meteen zijn kantoor in en laat mij achter, ik kreun en kijk verslagen naar mijn bureau. De laptop staat nog hoe ik hem achtergelaten heb, maar de stapels papieren en notitie blaadjes zijn dubbel zoveel geworden. Ik zit nog niet of er wordt op mijn deur geklopt, als ik opkijk staat de CEO bij mijn deur.
"Goede morgen Georgia June, ik heb een afspraak met meneer Styles- Kenwright". Ik knik, sta op en ik zie zijn ogen over mijn lichaam glijden. "Bijzondere keuze, maar stijlvol, jullie passen perfect bij elkaar". Ik besluit dat ik doe alsof ik het niet gehoord heb en klop aan bij de deuren van Harry's kantoor, dan open ik de deuren en laat meneer Kenwright binnen. Voor ik weg kan lopen hoor ik de hese, rauwe stem van Harry. "Georgia June, regel koffie voor mijn vader". Het effect dat mijn lichaam krijgt als hij mijn naam noemt is niet te negeren, helaas zie ik dat ik niet de enige ben. Dan mannen kijken mij alle 2 met de zelfde arrogante grijns aan, walgelijk!

Ik glimlach en wil opnieuw weg lopen, maar helaas....
"Georgia June", mijn ogen vliegen nu naar de oude Kenwright, ik haal diep adem en wacht op wat er komt. "Als mijn zoon je iets vraagt, antwoord je beleeft, dus?"
Ik voel de ergernis en frustratie opborrelen, het is 9 uur, ik heb nog maar een uur met ze door gebracht en ik heb nu al zin het raam uit te springen....

"Ja meneer Kenwright. Sorry meneer Styles- Kenwright, ik zal het regelen". Dan laat ik mijn glimlach zakken en sla de deur iets te hard achter mij dicht als ik weg loop. Ik steek mijn middelvinger richting mijn keel en maak een kok geluid, naar de dichte deur.

Reacties (1)

  • LeLouisx3

    Waarom reageert ze altijd zo bang op Harry? Oké hij is echt een asshole en arrogant (dat had ik nog niet eerder gezegd :p ) Maar lokt ze zijn reacties niet uit door meteen zo bang te reageren?

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen