Ada geeft geen antwoord, en houdt haar blik strak op de met bloemblaadjes bezaaide grond gericht. Ze is moeilijk te lezen, besef ik tot mijn frustratie. Het maakt haar onvoorspelbaar, en dat maakt me ongemakkelijk. Ze kijkt Luna niet aan, maar ik weet niet zeker of dat wel door angst komt, zoals bij het grootste gedeelte van het district. Haar lichaamstaal straalt geen angst uit, niet meer zoals bij de Boete: ze zit rechtop, zonder te trillen, zonder in elkaar te duiken. Ondanks de harde tonen van Luna's stem, en haar boodschap van de harde realiteit die ons te wachten staat, zit ze stil, met haar kaken stevig op elkaar geklemd. "Ik heb niets aan het advies van iemand die kan leven met een moord op haar geweten," zegt ze dan. Als ze mijn zusje ineens recht aankijkt, is haar blik een sneeuwstorm, aanvallend, gevaarlijk en ijskoud. "Ik heb geen kans om te winnen. Je kunt zeggen wat je wilt, maar ik sterf liever als een lafaard, dan dat ik win als een moordenaar." Ze wacht niet op een antwoord, maar staat op en loopt over de bloemblaadjes heen naar de deur. Onderweg werpt ze me een kwade, haast walgende blik toe, en ik kan niet anders dan verontwaardigd en net zo kwaad terug staren. Ik heb haar niets misdaan, en Luna net zomin. Ze is gewoon een chagrijnige, mokkende tiener, en ik zit niet te wachten op haar negatieve sfeer.

"Ik ook." Luna's stem is zacht, en de schim van de mentor die ze probeerde te zijn, begint steeds meer te vervagen. Als mijn districtsgenote de deur achter zich dicht zwaait, raapt ze een van de bloemblaadjes op, en klemt hem stevig vast, terwijl ze haar knieën optrekt en zich klein maakt in haar stoel. "Ik wilde niemand vermoorden," zegt ze terwijl ze naar het blaadje staart.

"Dat weet ik," antwoord ik meteen. Ik ga op de leuning van haar stoel zitten en strek mijn hand naar haar uit, maar ze kijkt er niet naar en pakt hem niet aan.

"Maar de rest van de wereld niet." Ze bijt op haar lip. "Het was zoveel makkelijker dan het had mogen zijn. Toen, op dat moment. Een kleine leugen, een snelle steek. Jezelf vertellen dat jouw doelen de juiste zijn."

"Misschien zijn ze dat ook wel," probeer ik. "Genade. Vergelding. Je toekomst beschermen - en die van mij."

"Hoe weet ik of die redenen echt beter waren dan die van hen?" Ze laat het blaadje tussen haar vingers door glippen en maakt zich nog wat kleiner. "Zij hadden net zo goed een leven. Ze hadden meer dan ik. Ik heb het gezien."

"Je gaat zoveel meer levens redden dan je genomen hebt, Luna." Ik geef haar een por, om haar te dwingen me aan te kijken. Mijn handen zijn niet gemaakt om levens te redden. Die van haar zijn dat wel. Of dat nou als mentor is, of als arts, maakt niet uit. "Die levens kunnen alleen gered worden omdat jij nog leeft, in plaats van een van de andere tributen."

"Het is geen weegschaal," bijt ze me toe, en ze duwt mijn arm weg. "Je kunt niet zomaar levens tegen elkaar afwegen."

"Geloof je dat zelf ook?" Ik frons en probeer haar blik te vangen. Het afgelopen jaar en de afgelopen minuten waren vol van kleine pogingen om andere mensen te redden - pogingen om te zorgen dat haar bestaan meer leven dan dood oplevert. Dat weten we allebei. Dus als ze geen antwoord geeft, slaak ik een zucht en sta op. "Dat Ada kind weet sowieso niet waar ze het over heeft," zeg ik. "Gewoon een nukkig kind. Wat een manier om de stemming de nek om te draaien, zeg. Alsof getrokken worden voor de Spelen niet al slecht genoeg is voor mijn humeur." Ik rek me uit en trek een vies gezicht naar de deur waarachter Ada verdwenen is. Voor iemand die zich heel goed bewust is van het feit dat dit hoogstwaarschijnlijk haar laatste dagen zijn, is ze zichzelf en anderen - mij - aanzienlijk meer miserabel aan het maken dan nodig is. Ze gedraagt zich alsof ze praktisch al dood is, alsof ze net een hartaanval heeft gehad: geen pogingen om terug te vechten, geen pogingen om het makkelijker te maken voor de andere mensen, gewoon gaan liggen en accepteren dat dit het was. Ze geeft Luna geen kans om voor haar leven te vechten - ze heeft al opgegeven voor ze ook maar iets kon doen.

Luna schudt haar hoofd. "Ik kan alleen iets voor haar doen als ze dat toelaat - als ze me vertrouwt," zegt ze. "Dus ik kan haar nu alleen maar tijd geven. Ik wilde de Boetes gaan bekijken, maar ik denk dat we beter even eerst iets kunnen gaan eten en ons opfrissen."

"Ik heb al schone kleren aan, wat wil je nog meer van me?" Mok ik, maar ik volg haar wel naar het buffet in de volgende wagon, waar Celese zich meteen na onze aankomst had teruggetrokken.

"Een degelijke lunch - dus niet die ongezonde troep die je normaal pakt - en een douche zouden een goed begin zijn." Ze werpt me een oordelende blik - duidelijk niet echt een voldoende - toe, terwijl ze wat broodjes en iets wat eruit ziet als een kleurrijke salade op haar bord schept. "En in je kledingkast hier kun je misschien een shirt vinden dat daadwerkelijk wit is."

"Het is een bewuste keuze," protesteer ik nogmaals. "Volgens Celese is het modieus, toch Celese?" Ik kijk naar de vrouw aan tafel, die verbaasd opkijkt van haar lunch om me nogmaals in zich op te nemen en te antwoorden, maar Luna geeft haar de kans niet.

"Gezond eten is belangrijk om je conditie en gezondheid optimaal te krijgen. Een verzorgd uiterlijk levert je heel wat meer sponsors op dan dit, want wat je ook in je hoofd hebt, je uiterlijk schreeuwt niet echt 'te cool om hier iets om te geven'. Het schreeuwt eerder dat je lui bent, en dat imago kun je niet gebruiken." Ze pakt nog een broodje en keert me de rug toe. "Het is een kwestie van overleven." Ineens draait ze zich naar me om, en smijt ze het broodje om me af. "Denk snel."

Maar ik denk niet echt heel snel. Althans, nu even niet, want ik was niet echt voorbereid op zusjes die met broodjes gingen gooien. En dus vliegt het broodje tegen mijn voorhoofd aan, waar het een grote klodder pudding, die er blijkbaar in zat, achterlaat. "Hé!" Ik kijk haar verontwaardigd aan en raap het broodje op om het terug te gooien, maar aangezien ze nog meer van die broodjes binnen handbereik heeft, besluit ik niet meteen de tegenaanval in te zetten.

"Overleven, zei ik." Ze richt zich weer tot haar eten, alsof ze niet midden in een koude voedseloorlog zit. "In de Spelen had het zomaar een mes kunnen zijn. Met het reactievermogen van een dode slak, is het in het bloedbad al afgelopen."

"Bedankt, ik ook van jou." Ik proef wat van de pudding, die erg zoet, maar eigenlijk helemaal niet zo verkeerd blijkt te smaken - zeker niet aangezien ik er niet eens voor hoefde te lopen - en zucht diep. "Nou moet ik me wel om gaan kleden en wassen," mopper ik met volle mond, terwijl ik in mijn hoofd een plan begin te vormen om haar terug te pakken. Of het nou een 'wijze les' was of niet, ik kan het niet zomaar laten gebeuren. "Dat is valsspelen. Nou, waar ergens…"

"Oh, dat is de derde coupé, tweede deur," zegt Celese, duidelijk opgewekt toch nog iets toe te kunnen voegen aan het gesprek. "Er is daar een deur naar je badkamer waar je al het nodige tot je beschikking hebt. De handleidingen liggen-"

"Niet nodig, bedankt." Een kraan aanzetten moet me echt wel lukken zonder handleiding, zelfs in het Capitool. Ik prop het laatste stukje van het broodje in mijn mond, geef Luna een 'dit-is-nog-niet-voorbij'-blik en loop dan in de aangewezen richting. Tot nu toe is mijn Hongerspelen-avontuur nog niet echt een feest, en hoewel ik niet verwacht dat een douche dat gaat veranderen, behalve misschien dat mensen eindelijk stoppen met mijn stijlkeuzes bekritiseren, kan het het in ieder geval vast niet echt erger maken.

Reacties (4)

  • Incidium

    o god denk snel XD right right dat was een ding. Dit is broer-zus gekibbel van de hoogste kwaliteit

    1 jaar geleden
    • Samanthablaze

      Ja het is soortvan cringy maar ook wel heel typisch dus ik heb het er toch maar in gelaten

      1 jaar geleden
  • Wilbur

    yikes ada that hurt-

    1 jaar geleden
    • Samanthablaze

      Yeah het origineel was erger oef ik heb het niet heel veel aangepast maar de oorspronkelijke dynamiek was gewoon dat iedereen de hele tijd boos op elkaar was

      1 jaar geleden
  • Duendes

    Ohgosh Luna... Het is echt zo intens sneu en pijnlijk gosh ze heeft het zo nog niet verwerkt en auwtsj lieverd kom hier dan krijg je een knuffel - oké ik stuur mijn baby wel o haar af woohoo
    En Chris is een sukkel maar I love him

    1 jaar geleden
  • Megaeraaa

    "In de Spelen had het zomaar een mes kunnen zijn. Met het reactievermogen van een dode slak, is het in het bloedbad al afgelopen."
    Tot zo ver de bemoedigende woordenxD

    "Niet nodig, bedankt."
    Nu is het dus zijn eigen schuld. Hij mag niet meer klagen over de glitters die niet uit zijn haar gaan. Dan had hij voor die ene keer maar moeten luisteren.

    1 jaar geleden
    • Samanthablaze

      Ja, Luna doet haar best, maar er zijn grenzen aan wat ze kan doen om tot Chris door te dringen

      En ja, het is helemaal zijn eigen probleem

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen