Foto bij Hoofdstuk 9.

De opdracht koffie te halen is nog niet zo heel simpel voor iemand die het hier niet kent, ik heb geen idee waar de kantine moet wezen en ik dwaal wat rond.
Als ik de jongen tegen kom die ik gisteren heb ontmoet besluit ik om hulp te vragen, "hey". Hij kijkt op van zijn computer en glimlacht naar mij, "hey".
Dan blijft het even stil, maar ik ben blij als hij als eerste verder praat. "Pittig eerste dagje wel gisteren, denk ik? Hij was niet bepaalt in zijn beste stemming, soms is hij wat beter gestemd". Ik laat een geluidje ontsnappen en ik zie de jongen lachen, "ik ben David". Snel beantwoord ik zijn glimlach en stel mijzelf voor, "ik moet nu alleen echt opzoek naar koffie voor zijn vader. Maar ik heb geen idee waar dat moet wezen, jij enig idee?"
Hij staat op en knikt met zijn hoofd, ik loop met hem mee terwijl hij verteld over bepaalde plekken op deze verdieping. "Hier zijn de toiletten, lounche plek, opslag en hier heb je het restaurant". Hij opent een glazen deur met een zwart ijzeren rand, we stappen een prachtig restaurant in. Ik kijk naar de leren zwarte banken, gouden tafels en marmeren vloer. "Echt alles is hier indrukwekkend zeg", David leid mij naar de plek om dranken te bestellen. "De oude Kenwright drinkt alleen espresso, dus als je een dubbele besteld komt het vast goed". Snel bestel ik de koffie en wacht samen met David tot de bestelling klaar is.

"Dankjewel, dit is heel aardig van je. Je hebt mij gered, ik denk dat ik als ik terug kwam met de verkeerde koffie ik mijn kantoor de rest van de dag niet meer uit zou durven". Hij glimlacht en legt zijn hand voor mij op de bar, "dat zou zonde zijn. Zo iemand als jij, verstopt op haar kantoor". Mijn wangen kleuren rood en ik kijk weg, flirten, nooit mijn sterkste kant.
"Als je wilt, kan ik je om 1 uur ophalen om te lunchen". Ik kijk op en kijk hem voor het eerst recht aan, zijn blauwe ogen staan vrolijk, hij heeft schattige wangen en een kuiltje in zijn kin.
"Ik zou graag met je lunchen, als jij mijn kantoor weet te vinden, ben ik om 1 uur beschikbaar". Dan krijg ik op een dienblad de koffie en snel pak ik deze op, "tot straks".
Na hem nog een glimlach geschonken te hebben loop ik snel terug naar het grote kantoor van Harry, ik hoor door de deuren een verhitte discussie. Hierdoor twijfel ik even of ik wel moet aankloppen, maar 1 blik op het kopje weet ik dat het moet.

Het geluid dat mijn knokkel maakt op de deur word overstemd door de barse stem van meneer Kenwright,
"het maakt mij niks uit wat je ervan denkt! Het is goed voor ons bedrijf als jij je vanavond over haar ontfermt, ze is een dochter van 1 van onze beste schrijvers. Vanavond hebben wij een zakengesprek en ik wil dat jij je charmant gedraagt.
Je houdt er toch zo van om iedere vrouw die je kant krijgen te neuken? Nou hier is je kans, je ontfermt je over haar en zorgt dat je die deal binnen sleept".

Ik slik en kijk naar de koffie, het is duidelijk dat die al even staat. Toch klop ik in de stilte die volgt even op de deur, zet snel de koffie op het bureau zonder ze aan te kijken en snel mijzelf weg. Als ik de deur sluit begint het gesprek weer, deze gaat net zo verhit verder als het deed.
Ik zelf ga weer aan mijn bureau zitten en ga verder met mijn werk en maak als eerste de agenda van Harry op orde, toch ben ik nieuwsgierig en kijk wat voor afspraak hij heeft vanavond. Als ik de afspraak met ene John Martin zie, als ik erop klik zie ik alleen zakendiner staan.

"Gesprekken afluisteren Georgia June wil ik niet meer merken, helemaal niet als ze tussen mijn zoon en mij gaan". Geschokt kijk ik op, "ik had u niet horen binnen komen". Snel sla ik de laptop dicht, maar ik weet dat meneer Kenwright allang gezien heeft waar ik naar keek.
"Ik weet dat ik je gevraagd heb om vrouwen uit zijn buurt te houden, laat mij even iets ophelderen. Als het om zaken gaan, vind ik het geen probleem als mijn zoon zijn charmes uitoefent op de dames. Helemaal niet als dit tot een zakendeal kan leiden, begrijp je dat?"
Snel knik ik in de hoop dat hij vertrekt, maar hij is slim. "Nee, je begrijpt het niet. Je vind het waarschijnlijk walgelijk dat seksuele spanning kan leiden tot een zakendeal. Je snapt niet dat jij bent ingehuurd mijn jongen ervan te weerhouden vrouwen te verleiden en nu geef ik hem toestemming, juist het gene te doen wat ik niet wil zien. Ik snap dat dit verwarrend is, maar deze situaties komen niet vaak voor. Dus laat het rusten en zorg ervoor dat hij vanavond netjes aangekleed om 8 uur klaar staat, begrepen?"

"Ja meneer",
mijn ergernis moet duidelijk aanwezig zijn, maar hij laat het gaan en loopt weg. Geïrriteerd ga ik weer aan het werk, het is lastig uit te vinden wat ik allemaal moet doen. Dit maakt mijn humeur er niet beter op en ik kijk dan ook kwaad op als er op mijn deur gekopt wordt als ik net een handschrift aan het ontcijferen ben, op 1 van de plaknotities.
"Hey kom ik gelegen? Het lijkt hier wel een slagveld".
Glimlachend kijk ik naar David op, "hey, jawel. Sorry voor de troep, ik ben bezig uit te zoeken hoe alles hier werkt. Het is lastig als je in het diepe wordt gegooid en je er niks van snapt". Fronstent kijkt hij naar mij, "ben je niet ingewerkt?" Als ik mijn hoofd schud kijkt hij mij verontwaardigd aan, "nou, ik ben eigenlijk klaar voor vandaag en zou na de lunch vertrekken. Maar zal ik blijven en je helpen deze chaos onder controle te krijgen?"

Dankbaar kijk ik naar hem, "zou jij dat echt willen doen? Je kent mij niet eens, waarom zou je die moeite doen?" Ik sta op en pak mijn tasje van de kapstok die in het kantoor staat. "Misschien wil ik jou juist wel leren kennen en doe ik daarom deze moeite", hij knipoogt en houdt de deur voor mij open.
Ik laat mijzelf mee nemen door David naar het restaurant, waar hij mij voorstelt al nog een paar collega's op de afdeling. Als we samen een lunch besteld hebben gaan we bij ze zitten, als ik het mij goed herinner heten ze, Kim, Jasmin, Ronald en dan David.
"Dus jij bent het nieuwe slachtoffer van Harry Styles is het niet?" Met een glimlach kijk ik Esther aan, een vrouw met rood haar, sproetjes en rode lippen.
"Ja het schijnt zo te zijn, een zeer attente en sociale man wel". Ze moeten lachen om mijn sarcasme en beamen allemaal dat het een harteloze zak is.

"Was hij dat altijd al? Zo hard en geregeld onaardig?" Kim schud haar hoofd, "nee, ik werk hier nu al 20 jaar. Vroeger was hij een blije, lieve jongen. Er is vast iets gebeurd, want hij is er hard op achteruit gegaan, dus het spijt mij, maar je hebt een zware taak. Wij hoeven alleen maar naar zijn preken te luisteren, jij hebt veel vaker met hem te maken".
Kim neemt een hap van haar broodje en gaat verder met het lezen van een paar pagina's voor haar neus. Ze is een wat oudere vrouw en heeft zelfs al wat grijs haar in haar krullen, maar ik gok dat ze niet ouder is dan achter in de 30.

Enthousiast klap ik in mijn handen als ik de broodjes van David en mij gebracht worden, ik pak mijn bestek en neem een hap van de club sandwich. "Dit is lekker zeg, man", mompel ik met volle mond. Meer tegen mijzelf dan tegen de andere, maar ze vinden het blijkbaar nogal aandoenlijk dat iemand zo van een broodje kan genieten. Nou ik neem het mijzelf niet kwalijk, ik heb te veel pindakaas gegeten in het verleden.

Als ik bijna het broodje op heb, heb ik kennis gemaakt met Ronald, een man in de 40 met 2 kinderen en een overleden vrouw. Die dol is op vissen en geen plukje haar op zijn hoofd heeft, omdat hij al kaal werd toen hij 25 was. Ik ben blij met mijn nieuwe collega's, die stuk voor stuk aardig zijn en mij overal bij willen helpen. Wat ik dankbaar en beleeft heb geaccepteerd, maar pas na extra aandringen.

"Waar was je? Hoe moeilijk is het om je verdomde telefoon bij je te houden?" Ik bevries, mijn vork zweeft halve wegen en mijn mond hangt open als een kwade Harry het restaurant in komt lopen.
Ik krimp wat in elkaar als hij voor mij staat en naar mij toe buigt en met kracht mijn telefoon op tafel neer legt, het is een wonder dat hij nog heel is.

"Het was 1 uur, sorry, ik had trek en ben gaan eten". Maar daar heeft Harry geen boodschap aan, hij vist de vork uit mijn hand en smijt deze in het midden van de tafel. "Picknick is over, mee komen".
Ik sta op en loop met hem mee, ik draai mij nog even om en vorm met mijn lippen de woorden 'sorry' naar mijn collega's. Kim en Ronald kijken een beetje geschokt, Jasmin zwaait even naar mij, terwijl David doet alsof hij zichzelf ophangt. Hierdoor schiet ik in de lach en zie niet dat Harry stil is gaan staan en zich naar mij omgedraaid heeft, waardoor ik vol tegen hem oploop en uit balans raak.
Voor ik echt kan vallen krult zijn arm om mijn lichaam en grijp ik zijn overhemd vast, met grote ogen kijk ik hem aan. Terwijl hij eerder bevroren in zijn handeling, mij recht aanstaart.
Snel trekt hij ons recht en laat mij los, terwijl hij met een kwade, waarschuwende blik de kantine in kijkt en even blijft hangen op de tafel waar ik eerder nog gezeten had.

"Mee komen, onhandig ding. Ik heb wat taken voor je, ik wil dat je een paar manuscripten voor mij goed keurt voor vanavond. Ook wil ik dat je contact legt met onze drukkerij, er zijn namelijk wat boeken die achter liggen. Zoek uit waarom.
Ik moet vanavond weg, hierdoor heb ik de rest van de dag geen tijd en moet ik 1 of andere stomme roman gaan lezen in een paar uur, dus ik ga naar huis, vragen?" We staan uiteindelijk stil in zijn kantoor, daar slingert hij de bruine tas weer om zijn schouder en kijkt mij vragend aan.

"Nee, ik heb het. Mag ik vragen om welke roman het gaat? Misschien heb ik hier wel ergens het manuscript nog liggen met aantekeningen van iemand.
"Het heet gouden hart, walgelijk, alleen die titel al".
Ik maak een afkeurend geluid, voordat ik het zelf echt door heb. Natuurlijk is Harry hierdoor meteen op zijn tenen getrapt, "wat?"
"Is jou nooit geleerd dat je een boek niet moet afkeuren op haar kaft of titel?" Ik zie de ergernis over zijn gezicht gaan en hij haalt even zijn hand over zijn gezicht.
"Is jou nooit geleerd je mond te houden?"

Ik sluit mijn mond en kijk hem boos aan, de regel dat ik mijn mond moet houden was denk ik nummer 1. Mijn ouders vonden vaak dat ik te veel praten, zong of te aanwezig was. Dus die regel is mij helaas te vertrouwt en laat een nare na smaak achter, nu ik hem weer hoor.

"Vergeet niet wat ik gisteren tegen je gezegd heb, al het werk wat op je bureau ligt is vandaag af, plus de extra taken die ik je net gegeven heb. Begrepen?"
Het liefst zou ik willen zeggen dat als hij zelf niet al zijn tijd verdoet met onzin, dat hij zelf de tijd zou hebben de extra kussen te doen. Maar ik accepteer het en besef dat ik echt heel veel werk nog te verzetten heb, voordat het 12 uur is.

"Ik heb het begrepen meneer Styles- Kenwright, verder nog iets?" Hij schud zijn hoofd en loopt weg, mij achter latend in zijn kantoor.

Reacties (3)

  • LeLouisx3

    I like the character development that is happening

    2 weken geleden
  • AmorAmor

    Hij schrok er zelf van, lijkt, dat hij haar niet liet vallen, maar juist vast hield.

    2 weken geleden
  • Sunnyrainbow

    Ze is nog niet zo gewend aan die telefoon..

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen