was mijn vorige hoofdstuk vergeten te activeren, dus nu krijgen jullie er twee:D

Samuel is eindelijk alleen. Verbaasd ziet hij op zijn horloge dat het redelijk laat is. Hij gaat op zijn rug op het bed liggen en rekt zich uit. Zelf als hij zich tot het uiterste strekt komt hij met zijn handen niet bij de bedranden.

Hij doet het licht uit. Als je de dekens niet kan zien, zijn bedden uit het Capitool geweldig.

Samuel staart naar het donkere plafond. Zijn training spookt door zijn hoofd. Raak je tegenstander in de nek als het kan. Mik anders op de wapenarm of knieën. Prioriteer altijd verdediging boven de aanval: een gemiste aanval is niet dodelijk. Er komt een kans, je moet geduld hebben.


De zon op zijn gezicht maakt Samuel wakker. Het is te vroeg voor het ontbijt, besluit hij. Iemand komt hem dan wel halen.

Samuel begint aan zijn basis work-out. Hij mist zijn gewichten en de vloer is niet ideaal, maar het gaat. Een uur later is hij bezweet, moe, en heeft hij zin om te sparren. Daar had hij Ethan voor.

In deze trein heeft hij een gevecht met de douche. Hij staat buiten de cabine en reikt voorzichtig naar de verschillende knopjes. Achtereenvolgens spuugt de douche paars water, oranje glitter, en roze bloemblaadjes uit. Een ander viertal knopjes blijkt te zijn voor warmtelampen vanuit vier kanten.

Agressief doet Samuel nog een poging. Vijf afschuwelijke, kleurrijke minuten later neemt hij genoegen met groene, naar vuur geurende zeep. Zijn vechtlust sijpelt met de bubbels het putje in.


Er wordt op de deur geklopt terwijl Samuel zijn haar afdroogt. “Ja?” roept hij.

Pubert opent de deur. “Het ontbijt staat klaar.”

Samuel wacht af. Er volgt geen uiteenzetting van de producten en ingrediënten en koks.

Pubert schraapt zijn keel. “Ik zie je daar wel,” zegt hij zacht.

“Pubert, wacht,” zegt Samuel. “Hoe is het met jou en Naeve?”

De man kijkt weg. “Niet zo goed,” geeft hij toe. “Ik heb mijn eigen stijl gevonden, maar— Ze heeft me afgewezen.”

Samuel knikt. “Er zijn meer vissen in de zee, meer tributen in de districten. Volgende keer beter.” Hij gooit de handdoek op de grond en loopt naar de deur.

Op de gang kan hij Puberts persoonlijke smaak in zijn volle glorie beschouwen. Zijn shirt heeft de kleur van een gele markeerstift. Oranje glitter siert zijn haar en zwarte legging. En aan zijn voeten…

Het zijn roze slippers. In de vorm van krokodillen.

“Leuke schoenen,” zegt Samuel. Met moeite scheurt hij zijn blik los van Puberts voeten.

“Dank je! Ze zijn het nieuwste model van Crocs, een merk wat bekend staat als lachwekkend, maar ik vond ze zo leuk. Dat wil je toch niet missen, en de kleur— flamingo-roze. Ik houdt van flamingo’s! Bijna net zoveel als van krokodillen, en de combinatie is gewoonweg fantastisch—”

Onderweg naar de ontbijttafel is het geen moment stil. Samuel heeft spijt. Als hij dit had geweten, had hij zijn deelname aan de Hongerspelen heroverwogen.

-

Na een warm ontbijt arriveert de trein in het Capitool. De menigte rond het spoor gonst als een in het zeeblauwappelgroen geklede familie bijen. Samuel krijgt meteen als hij uitstapt een glitterpen in zijn handen geduwt. Een vrouw steekt haar arm uit.

“Mag ik je handtekening? Alsjeblieft!” zegt ze ademloos.

Met moeite verandert Samuel de grijns die zijn gezicht op kruipt in een glimlach. “Natuurlijk, maar dan wil ik wel ook jouw handtekening.” Hij schrijft zijn naam op haar arm en zet in het midden een grote twee eroverheen. De gedachte komt met hem op dat hij binnenkort gaan ontdekken hoe ver hij bereid is te gaan voor sponsoren.

De vrouw opent haar mond—zonder resultaat—en met trillende handen zet ze een ingewikkelde handtekening op Samuels hand.

Voor ze kan beginnen over hoe dankbaar ze hem is, loopt Samuel verder. Het tributenverblijf doemt op in de verte als een welkome ontsnapping. De donkere auto glimt als een redder in nood. Samuel knipoogt een laatste keer naar zijn publiek voordat hij achter de geblindeerde ramen verdwijnt.

-

De vloer glimt. De muren glimmen. De twee glazen liften glimmen. Samuel wenst voor een zonnebril. Dan ziet hij het spektakel in de lift.

Het is redelijk druk. Aderine-of-zoiets uit District 1 staat met een gezicht alsof dit precies is waar ze wil zijn toe te kijken. De jongen die tijdens zijn boete viel probeert te doen alsof hij er niet is. Een andere jongen wordt met zijn blote rug tegen de glazen wand aangeduwt door May, alleen te herkennen aan haar felrode haar. Haar gezicht is anderzijds bezet en is niet beschikbaar voor identificatie. Gewoon gezegd, ze is de jongen aan het zoenen.

Naeve ziet het tafereel met rollende ogen aan. Samuel loopt luid snuivend de al drukke lift in. Hij zelf gebruikt de lift tenminste voor de bedoelde functie—om naar een andere verdieping te gaan.

“Ook jij een goede avond.” zegt District 1. Haar stem klinkt alsof ze iedereen uitlacht.

Samuel trekt een wenkbrauw op en drukt op het knopje voor verdieping twee.

“Nou ja zeg, het is ook niet aardig om iemand te negeren,” vervolgt Aderine-of-zoiets. “Kijk, zíj hebben in ieder geval een goede reden om niet te antwoorden. Tenzij je een goede reden wil creëren om niet te antwoorden.” Ze wiebelt op misselijkmakende wijze met haar wenkbrauwen.

Samuel bereidt zich mentaal voor op een frustrerende liftreis. De twee zoenende tributen geven hem tenminste geen preek over liftmanieren.

“Een goedenavond kan er toch nog wel vanaf?” concludeert District 1.

Samuel negeert haar en alles binnen de lift. De lift arriveert op de eerste verdieping, maar de daar thuishorende tribuut blijft rustig staan. De stille jongen schiet de lift uit, hopend op vrijheid. Samuel houdt zijn ogen gericht op de ruimte voorbij de glazen muren zonder iets te zien.

“May, kleren op de grond gooien is niet netjes,” klinkt Aderines zenuwpijnigende stem, “Je hebt hier een kapstok.”

In zijn ooghoek ziet Samuel iets naar hem toe vliegen. Hij vangt het. Het jasje dat de vrouwelijke helft van de zoenende tributen de laatste keer dat Samuel keek nog aanhad. Hij wenst voor de arena, een wapen in zijn hand.

“Bedankt, Adey,” zegt May. Samuel vraagt zich af waar ze de zuurstof vandaan haalt.

“Graag gedaan, meid.” zegt ‘Adey’ met een onschuldige glimlach naar Samuel. Hij lacht terug, denkend aan suikerspin, brandende karamel, en Puberts schoenen.

Het belletje rinkelt, de liftdeuren openen op verdieping twee. Samuel verlaat de situatie. Hij ontsnapt niet, nee, hij trekt zich uit tactische overwegingen terug. Mays jasje gooit hij naast zich neer. Een golf van vermoeidheid trekt door Samuel heen. Hij balt zijn handen tot vuisten; zijn vingers jeuken.

Hij zakt neer op een van de stoelen aan de grote tafel. Hij wacht op de rest van de District 2-entourage.

Reacties (3)

  • Duendes

    Elk hoofdstuk is meer van Samuel die gaat twijfelen aan of de Hongerspelen dit wel waard is en het is genieten wat een held

    Also het is super cute dat hij Pubert alsnog vraagt hoe het met Naeve ging awhhh

    1 jaar geleden
    • Incidium

      wow ilse ga je nu al mijn hoofdstukken af? Jij bent de held.
      Laat Samuel niet horen dat je hem cute vindt, waarschijnlijk crashen zijn hersenen dan als een oververhitte windows XP:D

      1 jaar geleden
    • Duendes

      Ik wilde alles nog lezen maar ik kwam er steeds niet aan toe maar here i go:Y)
      Samuel is stiekem best cute maar dan gewoon heel even en dan toch niet oeps

      1 jaar geleden
  • Samanthablaze

    Als je de dekens niet kan zien, zijn bedden uit het Capitool geweldig.
    Dit is kinda rude maar ook zo accurate

    “Hoe is het met jou en Naeve?”
    Jongen waarom doe je dat nou

    Het zijn roze slippers. In de vorm van krokodillen.
    JA DE CROCS

    “Dank je! Ze zijn het nieuwste model van Crocs, een merk wat bekend staat als lachwekkend, maar ik vond ze zo leuk. Dat wil je toch niet missen, en de kleur— flamingo-roze. Ik houdt van flamingo’s! Bijna net zoveel als van krokodillen, en de combinatie is gewoonweg fantastisch—”
    Pubert is een absolute legend, wat een held
    Gaat hij die slippers overal naartoe dragen? Want dan kan ik Celese erop laten bitchen met Chris want die hebben nu een modeclubje

    Aderine-of-zoiets uit District 1 staat met een gezicht alsof dit precies is waar ze wil zijn toe te kijken. De jongen die tijdens zijn boete viel probeert te doen alsof hij er niet is. Een andere jongen wordt met zijn blote rug tegen de glazen wand aangeduwt door May, alleen te herkennen aan haar felrode haar.

    Samuel: Ja idk man dat is Aderine ofzo, we houden het wel op District 1
    Also Samuel: Dat is Ediline Maiti Zosima, kortweg May, een afkorting van haar tweede naam die ik onthouden heb

    Tenzij je een goede reden wil creëren om niet te antwoorden.
    Volgens mij is dat een uitdaging: als ze dood is hoef je niet meer te antwoorden, dus go for it

    Samuels motieven voor moord: Eer, geld, en minder gesprekken waar hij niet op zit te wachten

    1 jaar geleden
    • Incidium

      heel toevallig heeft pubert net als celese hem ziet de slippers aan, go wild
      May is korter dan Ediline oke, can you blame Samuel? Adey verdient het niet dat mensen haar naam onthouden

      1 jaar geleden
    • Samanthablaze

      Love itxD
      Ja oké fair
      True, de enige reden dat Chris het onthoudt is dat hij is van "ieuw die naam klinkt stom en pretentieus en stom en zei ik al stom?"

      1 jaar geleden
  • Megaeraaa

    Arme Pubert!

    Hij zelf gebruikt de lift tenminste voor de bedoelde functie—om naar een andere verdieping te gaan.
    Hoezo? Daar dient die lift toch helemaal niet voor?

    1 jaar geleden
    • Incidium

      mmm het tributengebouw heeft twee liften, ik denk dat Samuel per ongeluk in de dramalift is gestapt:D

      1 jaar geleden
    • Megaeraaa

      Stel je voor dat hij in een andere lift was gestapt! Dan had May haar jasje zomaar op de grond gegooid! Ze hadden toch echt een kapstok nodig

      1 jaar geleden
    • Incidium

      Samuels reden tot bestaan XD

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen