Het meisje uit District 2 past perfect in het rijtje: in haar gretigheid om een plaats in de Spelen te bemachtigen, schreeuwt ze door haar districtsbegeleider heen, nog voordat hij een naam op kan lezen.

"Naeve Cynara Divitae," licht Luna toe, terwijl ze het beeld weer even pauzeert. "Ze lijkt me relatief jong voor een Beroeps, maar dat laat alleen maar zien dat ze erg zeker is van haar zaak. Het is waarschijnlijk dat ze daar reden genoeg voor heeft, dus onderschat haar niet. Hetzelfde geldt voor haar districtgenoot, Samuel Selem Onys." Ze laat het beeld Spelen tot de jongen op het podium staat. "Dit zijn Beroeps, getraind om te doden. Maak ze niet tot je vijand." Bij die laatste woorden werpt ze nadrukkelijk een blik op mij.

Ik steek verdedigend mijn handen in de lucht, maar voel me wel een beetje betrapt. Als ik naar het scherm kijk, voel ik niets dan woede. Deze mensen zijn niet alleen gewetenloze, getrainde moordenaars, voor wie roem en rijkdom meer waard is dan de levens van anderen, ze zijn ook nog eens de schoothondjes van het Capitool: getraind voor hun vermaak, aangepast om populair te zijn. Ze zijn al mijn vijanden - het grootste obstakel tussen mij en het overleven van de Spelen. "Ik ga ze me niet zomaar laten vermoorden," probeer ik, maar Luna trekt een wenkbrauw op.

"De meest effectieve manier om dat te doen, is door ervoor te zorgen dat je geen doelwit wordt. Hoe sterker je bent, hoe sneller ze je uit de weg willen ruimen. Je zit dus al in een lastige situatie, met je 'kijk mij eens nonchalant zijn over getrokken zijn'-show." Ze zucht en schudt haar hoofd. "Maak het alsjeblieft niet erger. Hou je gedeisd, in plaats van met je 'spierballen' te pronken."

"Zo klink ik niet," protesteer ik, beledigd door haar imitatie, die aanzienlijk meer overdreven en dramatisch klinkt dan ik ben. Ik wrijf even over mijn armen en kijk Luna nijdig aan. Ik heb ontzettend hard gewerkt om zo in vorm te worden, daar mag ik best een beetje trots op zijn.

Mijn protest levert me alleen een vermoeide blik op, waarna Luna snel verder gaat naar de Boete van District 3. "Mary Jones is waarschijnlijk geen hele grote bedreiging, maar…" Luna is even stil, en als ik naar het kleine meisje op het scherm kijk, weet ik waarom. Het meisje brengt, met haar felblauwe ogen en geschrokken houding, herinneringen aan onze Boete van vorig jaar terug. Op haar dieprode krullen na, lijkt het alsof mijn zusje weer degene op het podium is.

"Maar het kan zijn dat ze een overlever is," maak ik haar zin af, als ik zie dat Luna een moment nodig heeft om zich te herpakken. "Ze lijkt me een overlever." Net als jij. Met een goed motief is een moord makkelijker dan het zou moeten zijn. Maar als ik tegenover dit meisje kom te staan met een zwaard in mijn hand, weet ik niet of er een motief is dat sterk genoeg is om dit makkelijk te maken.

Ik pak de afstandsbediening uit Luna's hand en laat de Boete verder afspelen totdat de jongen uit District 3 naar voren loopt, het podium op probeert te klimmen, valt en zijn bril verliest. Ik grinnik, wat ik snel maskeer door te doen of ik hoest, terwijl ik op zoek ga naar een knopje om terug te spoelen. "Wacht even, volgens mij heb ik dat nog niet helemaal goed gezien." Ik druk op een paar knopjes, en hoewel ik dat nooit toe zou geven, begint het beeld door meer geluk dan wijsheid terug te spoelen.

Mijn mentor haalt even diep adem, voor ze snel de afstandsbediening weer uit mijn hand pakt en de opname weer afspeelt. "Je hebt genoeg gezien," zegt ze, maar ik heb ver genoeg terug kunnen spoelen om de val toch nog eens te kunnen zien. "Niet zo grijnzen. Die arme jongen had wel iets kunnen breken." Ze kijkt me veroordelend aan, en pauzeert dan het beeld wanneer de jongen weer op zijn voeten staat en de weg het podium op gevonden heeft. "Zijn naam is Parveen Barleum. Hij is van jouw leeftijd, Chris. Ik denk niet dat hij een hele grote bedreiging is, maar District 3 heeft wel het voordeel dat ze goed met technologie om kunnen gaan. Dat hebben ze in voorgaande jaren regelmatig in hun voordeel weten te gebruiken, dus wees op je hoede."

Ik kijk hoe de jongen verdwaasd naar zijn districtsbegeleidster staat en even over zijn wang wrijft, waarmee hij wat bloed uit de flinke schram die de val veroorzaakt heeft veegt. Zonder die schram op zijn gezicht en de diepe wallen onder zijn ogen, was de kleine jongen met zijn warrige, witblonde krullen en donkere ogen waarschijnlijk best wel schattig geweest. Maar de val heeft hem flink toegetakeld: naast de verwondingen op zijn gezicht, lijkt ook zijn enkel een klap te verduren te hebben gehad, want hij loopt nog moeilijker dan eerst. Ik hoop van harte dat ze hem in het Capitool een beetje op weten te lappen - hoe de jongen er nu bij staat, roept een hoop medelijden op, en ik voel me bijna geneigd om hem te helpen. Het is niet eerlijk als hij het in deze toestand tegen de andere tributen op moet nemen. Bovendien heeft hij misschien wel een erg leuke lach. Niet dat ik persoonlijk graag zijn lach zou willen zien, maar als hij een mogelijke bondgenoot is, en hij door zijn schaafwonden sponsoren misloopt, zou dat helemaal oneerlijk zijn.

"District 4 dan maar. Chris, blijf je er wel een beetje bij?" Luna tikt een keer op mijn notities, of eigenlijk mijn gebrek daaraan. Bij de eerste twee districten heb ik wat ik had meegekregen van hun namen en waarschijnlijke vaardigheden nog opgeschreven, maar het plekje voor District 3 is nog leeg.

Snel krabbel ik de namen van de tributen op, en maak een vlugge schets van Parveen, die struikelt op zijn weg naar het podium, zodat ik zeker weet dat ik hem onthou. Vervolgens maak ik ook wat tekeningen van de andere tributen, terwijl Luna verder gaat met haar uitleg.

"District 4," zegt ze nogmaals. Ze haalt diep adem en doet even haar ogen dicht voor ze verder gaat. Het enige deel van de zegetoer waar ze eigenlijk nooit over praat, is haar bezoek aan Josiahs thuisdistrict. Alle goede herinneringen die ze aan de jongen die haar leven zo vaak redde heeft, worden niet weerspiegeld in de herinneringen aan zijn district. Hoe mooi het zonnige plein ook lijkt, het is geen plek die ze terug wil zien. "Ediline Maiti Zosima," introduceert ze het meisje, dat het podium op paradeert alsof het van haar is. "Ook een vrijwilliger en Beroeps, zoals gebruikelijk in haar district." Ze hapert even, maar praat dan snel verder. "Zoals haar achternaam misschien al verraadde, is ze de dochter van een oud-winnares. Ze zal dus misschien wel meer training gehad hebben dan de andere Beroeps. Kijk heel erg goed uit voor haar. Ze mag dan best jong zijn voor een Beroeps, hier staat een erg waarschijnlijke winnaar."

In mijn hoofd ga ik snel de opties af om een Beroeps zoals zij te ontwapenen. Haar versieren is waarschijnlijk het meest effectief, als dat zou lukken - District 4 heeft in de geschiedenis van de Spelen een beetje een casanova-imago opgebouwd - maar ik zorg wel dat ik dat niet hardop zeg. Ook Josiah is uit liefde gestorven, maar daarover rep ik al helemaal geen woord. Het beeld van het tragische einde van een jongen met liefdesverdriet dat in Panem heerst, komt niet overeen met Luna's beeld van de jongen als de moedige held die haar leven redde. Bovendien denk ik niet dat ik het zou kunnen laten werken. Zelfs als het me zou lukken om haar te versieren, denk ik dat ik dat niet lang vol zou houden. Boze, roodharige meisjes die voor hun lol - want het geld heeft ze zeker niet nodig, als kind van een winnares - andere mensen neersteken, zijn bepaald niet mijn type.

De andere grote optie is om haar letterlijk te ontwapenen, maar hoe ik dat zou moeten doen, is me nog even een groot raadsel. Hoewel het meisje niet veel ouder lijkt te zijn dan ik, lijkt ze aanzienlijk beter in staat om iemands botten te breken - hoewel ik denk dat ze ze niet bij naam zou kunnen noemen, en dat kan ik dan weer wel.

"Haar districtgenoot, Sean Hawkings, heeft langer getraind, maar lijkt toch een minder grote bedreiging. Toch moet je ook voor hem uitkijken, want hij blijft een Beroeps." Ze speelt de Boete verder af, en al snel wordt duidelijk wat ze bedoelt: op het moment dat Sean zijn hand naar zijn districtgenote uitsteekt, reageert die door hem in zijn gezicht slaan, en zo ook meteen korte metten te maken met zijn ego. De jongen stelpt met een beteuterd gezicht zijn bloedneus, terwijl het meisje weg beent. "In tegenstelling tot het duo uit District 1, is samenwerking waarschijnlijk niet hun sterkste punt," merkt Luna op. "Sean zal waarschijnlijk op zijn kracht proberen te rekenen, maar dat is niet genoeg om te winnen. Als je in een gevecht met hem terecht komt, kun je waarschijnlijk het beste niet gewoon hard tegen hard geweld gebruiken. Probeer hem te slim af te zijn, dan maak je misschien een kans tegenover hem."

Ik knik langzaam, terwijl ik nog wat notities en tekeningen op mijn blaadje krabbel. Alle Beroeps zijn nu geweest, en de conclusie is duidelijk: als een team zijn ze sterk, haast onverslaanbaar. Maar de Spelen hebben maar één winnaar, geen zes. Ook de Beroeps zullen uiteindelijk uit elkaar moeten gaan, en als ze onderling ruziën, is dat misschien wel sneller dan goed voor ze is. En tegen één Beroeps moet iets te bedenken zijn. Eén Beroeps moet me wel lukken.

Ik hoef niet te rekenen om genade of vriendelijkheid van deze groep, en ik wil hun genade en vriendelijkheid ook niet. Ik laat me niet door hen vermoorden. Ik hoef alleen maar te wachten op een goede reden. En dan is alles makkelijk.

Reacties (4)

  • Megaeraaa

    Waar blijft vampier-stokman-Adey?
    Wow, Chris. In de plaats van medelijden te hebben zoals elke fatsoenlijke niet-beroeps, lacht hij Parveen gewoon uit.
    En May versieren? Slecht plan. Ze heeft al iemand op het oog en ze kan levensgevaarlijk zijn met haar (mooie maar pijnlijke - vraag maar aan Alex-) laarzen.

    9 maanden geleden
    • Samanthablaze

      In hoofdstuk 11, geloof ik. En soortvan in 12 en 13 volgens mij
      Hé hij noemt Parveen wel schattig. Dat is iets? Meer kun je niet van hem verwachten
      En hij weet ook wel dat het een slecht idee is. In plaats daarvan gaat hij maar onbewust met Day flirten

      9 maanden geleden
    • Megaeraaa

      Ik heb het gevonden. Maar ik weet niet hoe positief het is als mensen je schattig vinden als je naar de spelen moet.

      9 maanden geleden
    • Samanthablaze

      Het werkte voor Alex

      9 maanden geleden
  • fin_de_vers

    Bovendien heeft hij misschien wel een erg leuke lach.

    careful, your gay is showing

    Haar versieren is waarschijnlijk het meest effectief, als dat zou lukken

    zelfvertrouwen 11/10

    9 maanden geleden
    • Samanthablaze

      Ja Chris is zo freaking gay en hij is de enige die het niet door heeft
      En well Chris is van "Ja ik zou haar vast wel kunnen versieren maar like het zou niet lang werken want ze is zo erg mijn type niet ofzo"

      9 maanden geleden
  • Duendes

    Ik kan niet meer nadenken dus reactie is moeilijk maar i really love dit hoofdstuk en love Chris man

    9 maanden geleden
    • Samanthablaze

      Ik geniet van dit schrijven woah Chris is echt wel een sukkel

      9 maanden geleden
  • Incidium

    met je 'kijk mij eens nonchalant zijn over getrokken zijn'-show.

    we stan luna

    "Wacht even, volgens mij heb ik dat nog niet helemaal goed gezien."

    Chris jij chaotisch rampenkind

    Zonder die schram op zijn gezicht en de diepe wallen onder zijn ogen, was de kleine jongen met zijn warrige, witblonde krullen en donkere ogen waarschijnlijk best wel schattig geweest.

    wow je hebt probably gelijk ik had nooit een beeld bij parveen hoe durf je me te laten denken dat hij cute is


    weer een kwaliteit hoofdstuk dit:D

    9 maanden geleden
    • Samanthablaze

      Boetes bekijken is heerlijk om te lezen en schrijven altijd woohoo

      En ja, Luna is een queen en Chris gewoon een verschrikkelijke puinhoop en zeker weten iemand die schaamteloos lacht om home videos

      Parveen verdient meer aandacht en liefde dus voila

      9 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen