Het meisje uit District 9 staat te trillen op haar benen en heeft duidelijk moeite met haar tranen binnen houden. Het is een meelijwekkend gezicht, en ze verdient waarschijnlijk beter, maar zoals Luna al zei, geldt dat net zo goed voor mij. Het geldt voor iedereen die getrokken is.

"Ik vermoed dat Amelia Alphys niet de beste optie voor een bondgenoot is, maar een bedreiging is ze waarschijnlijk ook niet. Het zou me verbazen als ze de eerste dag overleeft. Als dat het geval is, wees dan op je hoede voor haar," legt Luna uit. "Schijn kan bedriegen."

Ik knik. "Ja, ja, iedereen is mogelijk gevaarlijk. Ik weet het. Ik kijk echt wel uit."

"Uiteraard, want goed over dingen nadenken is echt je forte. Ik kan me niet voorstellen dat je iemand zou onderschatten, want tja, in vergelijking met jou zijn het natuurlijk ook allemaal sukkels, nietwaar?" Het sarcasme druipt van haar stem af, en ze kijkt me vermoeid aan. "Als je het zo goed weet, mag jij het ook doen. Kom maar."

"Kunnen we alsjeblieft gewoon verder gaan?" zucht Ada. Ze kijkt al net zo vermoeid als Luna en klikt ongeduldig met haar pen.

"Ja, natuurlijk." Luna zucht en laat de video verder afspelen. "Haar districtgenoot, Florian Maede, zou zowel een goede bondgenoot als een geduchte vijand kunnen zijn. Niet alleen is hij een van de oudste tributen, als achttienjarige, het lijkt er ook op dat hij in zijn leven een flinke hoeveelheid fysiek werk verricht heeft. Hij zal zich misschien niet met de Beroeps kunnen meten, maar hij kan wel behoorlijk dicht in de buurt komen."

"Hij, eh, lijkt er niet erg veel zin in te hebben, in ieder geval." Ik frons, als ik zie hoe de jongen, duidelijk verward, door de vredesbewakers naar het podium geduwd wordt. "Ligt het aan mij, of had hij zijn naam niet gehoord?" Ik leun een stukje dichter naar het scherm om de bewegingen van de jongen beter te kunnen volgen. De brede, vrij gespierde bouw van de jongen bevestigt wat Luna over hem zei, net als zijn zongebruinde huid. Zijn blonde haren en blauwe ogen verraden zijn afkomst meteen - ook al was die al bekend - en anders doet zijn kledingstijl het wel: de jongen is een boer, inclusief klompen. Het enige wat het plaatje af zou kunnen maken, is een strohoed. De jongen lijkt een leven van hard werken achter zich te hebben liggen, en waarschijnlijk is het daarbij handig als je iets kunt horen. "Hij lijkt me niet doof," concludeer ik. Ik heb wel eens dove of slechthorende mensen gezien in de kliniek, maar die reageerden anders op de wereld dan deze jongen. Florian - was dat zijn naam? - lijkt eerder overweldigd, verward. Alsof de jongen alles wel meekrijgt, maar het allemaal even teveel voor hem is om te verwerken.

Luna knikt. "Als hij door geweest was, waren zijn kansen aanzienlijk kleiner geweest. Maar hij lijkt me helemaal gezond, en du-"

"Wat zijn die dingen aan zijn voeten?" Celese, die het grootste gedeelte van de Boetes in stilte heeft zitten kijken, tot mijn grote opluchting, kijkt me nu ineens opgewonden aan. "Is dat een districtenspecialiteit? Het staat wel heel erg leuk bij die vintage outfit van hem."

"Het zijn een soort… houten schoenen," leg ik aarzelend uit. Hoe meer Celese en ik over mode praten, hoe meer ze zal denken dat ik er echt heel erg in geïnteresseerd ben, en ik weet niet of ik daar wel op zit te wachten. "We noemen ze 'klompen'. Ze zijn vooral praktisch bij werk op het land."

"Stijlvol én praktisch." Celese knikt enthousiast. "Dat is zó typisch iets voor de districten. Ik wil er heel graag meer over te weten komen. Misschien dat ik wat ontwerpers kan contacteren." Ze laat haar hoofd op haar handen rusten. "Wat is die knul een pláátje, trouwens. Wel meer tributen dit jaar. Het meisje uit District 2, bijvoorbeeld, of de jongen uit District 8 - zonder dat blauwe oog dan, maar dat is zo opgelost. Of de jongen uit District 7. Wat een spieren, en die had ook nog eens een schattige lach, denken jullie niet?"

"Eh." Luna werpt me een ongemakkelijke blik toe, maar ik haal mijn schouders op.

Ik zou het niet weten. Ik bedoel, die lach was inderdaad wel leuk, en die blik in zijn ogen ook, maar daar heb ik verder geen verstand van. Ik heb geen flauw idee wat Celese onder een 'pláátje' verstaat, en of dat iets goeds of iets slechts is. "Ik denk het?" besluit ik aarzelend, en gelukkig neemt ze daar genoegen mee - hoewel Luna haar wenkbrauw optrekt. "Laten we maar gauw verder gaan," zeg ik snel, en Luna reageert meteen door het volgende district te introduceren.

"Jamaia Wedhern is nog heel erg jong, en daardoor is de kans groot dat ze heel kwetsbaar is," legt ze uit, terwijl het kleine meisje met donkere krullen in beeld verschijnt. "Ik denk dat ze dus niet echt een bedreiging is, maar ook zeker geen potentiële bondgenoot. Het zou dingen vooral ingewikkelder en moeilijker maken."

Ik laat mezelf onderuit zakken en maak een paar krabbels op mijn notitieblaadje terwijl ze de Boete weer laat afspelen en haar praatje houdt over Bo Davids, de jongen uit District 10. Het was leuk enzo, maar nu heb ik wel ongeveer genoeg gehad van al die Boetes. Twaalf districten zijn er echt wel veel, die hebben we vast niet allemaal nodig. En we hoeven al helemaal niet zo lang stil te staan bij iedere tribuut. Een groot deel van hen zal waarschijnlijk niet eens door de eerste dag heen komen.

"Hij lijkt me dus best een optie voor een bondgenoot, voor jullie allebei," vertelt Luna. "Chris, luister je ook nog een beetje?"

"Ja, ja, bondgenoot die ik niet wil," zicht ik vermoeid, zonder van mijn tweede tekening van de jongen uit District 7 - met een bijl en iets met bomen - op te kijken. "Ik snap het." Pas als Luna recht voor me komt staan, kijk ik op.

Even is ze stil, en als ze weer begint te praten, is haar stem verward, hoewel dat al snel omslaat in verontwaardiging. "Zijn dat stokpoppetjes?" vraagt ze. "Zit je nou serieus al de hele tijd stokpoppetjes te tekenen?" Luna zucht diep en kijkt me gefrustreerd aan. "Écht waar, Chris?"

"Nee." Ik duw snel het blaadje tegen mijn borstkas aan, zodat zij en Ada er niet meer zo veroordelend naar kunnen kijken. "Dat zijn aantekeningen. Om de tributen te onthouden."

Luna steekt haar hand uit en kijkt me berispend aan, net zo lang tot ik haar het blaadje overhandig. Ze laat haar ogen erover heen glijden, en bij iedere seconde wordt haar frons dieper. "Waarom heeft Aderyn van die… zijn dat hoektanden en een cape?"

"Omdat ze gemeen lijkt." Ik gris snel mijn blaadje uit haar hand, voor ze meer commentaar gaat leveren. "Ze zou best een vampier kunnen zijn, met die donkere haren en bleke huid en stomme grijns, en die houding van 'waahh ik wil bloed drinken van tributen die ooit gelukkig waren mhuahaha'."

Luna begraaft haar gezicht in haar handen en haalt even diep adem, en schraapt dan haar keel. Het feit dat ze niets meer over de aantekeningen zegt, laat zien dat ze het heeft opgegeven. Ik kan doen wat ik wil. "Nu zijn wij aan de beurt. Dit is niet fijn, dat weet ik als geen ander, maar het is belangrijk om te weten hoe je op de andere mentoren en tributen overkomt. De eerste indruk bepaald heel veel - daar worden de meeste bondgenootschappen, maar ook vijandelijkheden op gebaseerd." Ze werpt een schuine blik op mij, maar praat verder voor ik kan protesteren. "Kijk goed naar jezelf, als een buitenstaander. Dat is hoe anderen je zien."

Terwijl de Boete afspeelt, zie ik Ada naast me zich steeds kleiner maken. Op het moment dat ze getrokken wordt, lijkt ze haast in de bank te verdwijnen. Hoewel ze niet huilt, lijkt het niet veel te schelen.

Wanneer het mijn beurt is, voel ik hoe mijn hartslag enorm toeneemt. Het is bizar om de opname van mezelf te zien. Ook al is het nog maar een paar uur geleden, het voelt als een andere werkelijkheid. Het voelt als iemand anders. Ik zou willen dat het iemand anders was.

Maar ik ben het wel, en nu ben ik hier. Ik bijt op mijn lip, als ik de commentatoren uit het Capitool, die iedere Boete van enkele opmerkingen voorzien, hoor beschrijven hoe gelukkig ik wel niet ben, door na Luna's grote gloriemoment zelf ook aan de beurt te komen. Ze presenteren mijn verdoemenis als eervol, als geluk, als iets wat ik zou moeten willen. Ze beschrijven me als een toekomstige winnaar, niet als ze overlever die ik wil zijn. De ijzerachtige smaak die zich door mijn mond verspreidt, maakt me misselijk, de gedachte aan het bloed maakt me duizelig. Het beeld wat ze van me hebben is totaal verkeerd. Niets nonchalants, niets vrolijks, niets van mij. Alleen de moordenaar - de winnaar - die ze willen dat ik word.

Reacties (3)

  • Wilbur

    want goed over dingen nadenken is echt je forte
    ik relate

    "Stijlvol én praktisch." Celese knikt enthousiast.
    ohgod nee

    Even is ze stil, en als ze weer begint te praten, is haar stem verward, hoewel dat al snel omslaat in verontwaardiging. "Zijn dat stokpoppetjes?" vraagt ze. "Zit je nou serieus al de hele tijd stokpoppetjes te tekenen?" Luna zucht diep en kijkt me gefrustreerd aan. "Écht waar, Chris?"
    wat een icon

    Het feit dat ze niets meer over de aantekeningen zegt, laat zien dat ze het heeft opgegeven. Ik kan doen wat ik wil.
    powerful

    ok wow yea that was nice i missed chris

    1 jaar geleden
    • Samanthablaze

      I missed you, maar YAY je leest het weer(yeah)
      Chris is dom en het is genieten, maar gelukkig is Luna er nog

      1 jaar geleden
  • Megaeraaa

    "Ik vermoed dat Amelia Alphys niet de beste optie voor een bondgenoot is, maar een bedreiging is ze waarschijnlijk ook niet. Het zou me verbazen als ze de eerste dag overleeft.
    Oeps?

    "Waarom heeft Aderyn van die… zijn dat hoektanden en een cape?"
    Prachtig! Ik zie het zo voor me!(6)
    En een blad vol stokmannetjes met namenxD

    zou best een vampier kunnen zijn, met die donkere haren en bleke huid en stomme grijns, en die houding van 'waahh ik wil bloed drinken van tributen die ooit gelukkig waren mhuahaha'."
    Val?

    1 jaar geleden
    • Samanthablaze

      Ja dat is zo'n beetje hoe Chris' aantekeningen eruit zien: namen, stokpoppetjes, vampier Aderyn, Alex in een jurk, Florian met klompen en een strohoed en twee tekeningen van Day

      Oké eerlijk? Het concept van Val was een parodie op Adey omdat ik salty was

      1 jaar geleden
  • Incidium

    "Het zijn een soort… houten schoenen," leg ik aarzelend uit.

    pfff Chris nee, je moedigt Celese alleen maar aan, ben voorzichtig XD

    en die houding van 'waahh ik wil bloed drinken van tributen die ooit gelukkig waren mhuahaha'."

    Accurate tho:D

    1 jaar geleden
    • Samanthablaze

      Chris en Celese worden gewoon fashion friends, Chris is straks van alle trends op de hoogte
      En Celese draagt het volgende jaar mogelijk klompen tijdens de Boete want eh when in Rome do as the Romans do?

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen