"Chris, kalmeer." Luna kijkt me indringend aan, en legt haar hand op die van mij, die ik in mijn frustratie tot een vuist gebald heb. "Je frustratie gaat niets oplossen. We kunnen beter bedenken hoe we dit in ons voordeel kunnen gebruiken."

"Als ik een bedreiging ben, ben ik een doelwit, toch?" Ik probeer diep adem te halen, maar dat gaat aanzienlijk minder soepel dan gepland. "Als ze me zo zien, dan-"

"We weten allebei dat dat niet het probleem is." Luna gaat tegenover me zitten, op de bijzettafel, en houdt mijn handen stevig vast. "Vijanden maak je toch wel - dat heb je in je hoofd al gedaan, nietwaar? De Beroeps, de jongen uit District 8. Iedereen die groter, sterker is. Je schopt nou eenmaal graag tegen gezag aan, alsof je iets te bewijzen hebt."

"Zo klinkt het alsof ik een wannabe alpha-mannetje ben," mompel ik en ik bijt op mijn lip. "Het is niet dat ik graag ruzie wil."

"Maar het is ook niet dat je echt dol bent op rust en vrede," zegt ze zacht. "En daar zien ze in het Capitool de mentaliteit van een winnaar in." Ze wrijft even over de rug van mijn hand. "Hé, Chris?"

"Ik heb genoeg van mensen die denken te weten wie ik ben." Mijn districtgenoten, de mensen in het Capitool. Mijn vader. Ik doe mijn ogen dicht en probeer mijn schokkerige ademhaling weer onder controle te krijgen, maar het wordt alleen maar erger. "Ze komen nooit in de buurt."

Luna is even stil, maar blijft me recht aankijken. Haar blik is de steun die ik nodig heb, de bevestiging dat ik niet helemaal alleen ben. Dat ze er is, om mijn hand vast te houden en me overeind te houden. "Ik weet wie je bent." Haar stem is een fluistering, maar dat is genoeg. "Je bent mijn tweelingbroer. Mijn wederhelft. Je bent een overlever. Een verzetsstrijder. Je vecht voor waar je in gelooft. Ik weet wie je bent, zelfs als niemand anders dat nog weet."

"Geen winnaar," zeg ik zacht. "En ook geen arts, of gewoon een tribuut, een toekomstig lijk. Dat is alleen wat anderen willen dat ik ben."

"Ik ben jouw maan." Ze knijpt in mijn hand, en laat mijn blik niet los. "Ik wijs je de weg als het donker is. En jij bent mijn zon. Je bent warmte, je bent licht, je bent vuur. En je kan branden. Ik ben er altijd. Jij komt altijd weer terug." Ze trekt me in een korte omhelzing, en als ze me loslaat glimlacht ze naar me. "Zonsopkomst komt wel weer. Laten we nu eerst maar verder gaan."

Ik knik en laat haar handen los, zodat ik mijn aantekeningen weer kan pakken. "Eén district moet nog wel lukken." Ik tover een glimlach op mijn gezicht en laat mijn pen tussen mijn vingers draaien, wat er vast cool uitgezien zou hebben als ik hem niet zou laten vallen. Snel raap ik de pen weer op en gebaar dat ik er klaar voor ben, ook al voelt dat niet helemaal zo. "Kom maar op."

"Goed, de eerste tribuut van District 12 is Daliah Woods." Ze spoelt de beelden snel door naar het moment waarop het kleine meisje op het podium staat, als een schichtig, klein diertje, in elkaar gedoken en bang. "Hoewel ze een vrijwilliger is, weet ik niet zo goed waarom. Ik geloof niet dat ze het getrokken meisje kent, maar ze komt wel heel wanhopig over. Mijn gok is dat ze het geld heel hard nodig heeft - zo hard dat het riskanter is om niet mee te doen aan de Spelen, dan wel mee te doen." Ze fronst en schudt haar hoofd. "Ze lijkt erg jong, maar ze schijnt net zo oud te zijn als wij, Chris."

"Ondervoeding?" opper ik. Mensen die weinig te eten krijgen, worden gemiddeld aanzienlijk minder lang - deels omdat ze vaak jonger sterven - en die theorie wordt hier ondersteund door het web van littekens dat zich als een spinnenweb over haar huid verspreid heeft. Waarschijnlijk heeft ze geen makkelijk en luxe leven gehad, en is haar gezondheid daardoor behoorlijk wankel. Alleen iemand die zoveel honger lijdt, zou zich misschien zonder training, zonder dat een bekende getrokken is aanbieden. Ze lijkt net een stukje oud, gebarsten porselein: iedere volgende aanraking zou haar fataal kunnen worden.

"Waarschijnlijk," stemt Luna in. "Dat betekent wel dat ze zich een tijdje zonder eten zou kunnen redden. Als ze weet te ontsnappen aan het Bloedbad, zou ze het best lang vol kunnen houden door zich te verbergen. Die strategie is echter niet ideaal in een bondgenootschap, dus ik denk dat jullie je beter op andere tributen zouden kunnen focussen - als je daar naar op zoek zou zijn, natuurlijk, maar je kunt uiteraard ook gewoon koppig proberen om het alleen te doen."

Ik rol met mijn ogen, maar probeer er even niet tegenin te gaan. Hoe sneller ik hier vanaf ben, hoe beter. "En de jongen?"

"De jongste tribuut van deze Spelen." Luna wacht tot de kleine jongen op het podium staat, en zet dan het beeld voor de laatste keer op pauze. "Alan North is waarschijnlijk pas net twaalf. Hoewel er nog nooit iemand van zijn leeftijd gewonnen heeft, zijn er wel twaalfjarigen die anderen hebben weten te vermoorden. Het is onwaarschijnlijk, maar niet onmogelijk. Je moet voor alle tributen uitkijken - ook voor hem."

Ik kijk naar de kleine jongen en schudt mijn hoofd. "De Beroeps lusten hem rauw. Als ontbijt." Ik tik op mijn tekening van Aderyn - die heeft iedereen inmiddels toch al gezien. "Hij komt niet door het bloedbad heen. Dat weten we allemaal."

Luna kijkt even naar het scherm. "Ik heb zijn mentor gesproken, tijdens de zegetoer," zegt ze dan. "Haymitch Abernathy. Tien jaar ouder dan wij. Dit is de negende keer dat hij mentor is, en…" Ze bijt op haar lip. "Hij was dronken toen ik hem ontmoette, en… Ik wil gewoon in zijn tributen geloven, omdat hij dat waarschijnlijk niet doet. En als Alans mentor het niet doet, wie dan wel? Het Capitool zeker niet."

"Luna," begin ik, maar ze schudt haar hoofd.

"Ik weet het." Ze draait zich om en legt de afstandbediening weg. "Maar niemand heeft hierom gevraagd, en die jongen zeker niet. Ik…" Ze haalt diep adem, en als ze verder praat, is haar stem zacht en breekbaar, als een dun laagje ijs. "Ik heb hier geen ervaring mee, en ik weet niet of ik dit vol kan houden, en voor hoe lang. Maar iedereen verdient een beetje vertrouwen. Er kan maar één iemand overleven, en ik zeg ook niet dat hij dat moet zijn. Ik wil alleen maar dat er één iemand is die niet 'zie je wel' denkt als zijn kanon afgaat."

Ze wil niet dat er iemand is die net zo weinig vertrouwen krijgt als zij van haar mentor en district kreeg. Ik laat mijn hoofd even hangen - de eerste dagen van de Spelen, was er telkens een deel van mij dat zei dat Luna het niet zou halen. Als zelfs ik toen niet echt in haar geloofde, hoeft deze kleine jongen waarschijnlijk niet op de steun van zijn kennissen te rekenen - laat staan op die van de rest van de wereld. Luna verdiende vertrouwen. Deze jongen ook. "Oké dan," zeg ik zacht. "Ik zal hem niet onderschatten."

Er verschijnt een kleine, opgeluchte glimlach op Luna's gezicht, en ze knikt. "Mooi. Dan stel ik voor dat jullie deze informatie even laten bezinken. Laat het me weten als je een bondgenoot op het oog hebt, en probeer wat te rusten voor we in het Capitool aankomen. Daar zullen we dieper ingaan op de mogelijke strategieën."

Ze heeft het nog niet gezegd, of Ada is al opgestaan, en haast zich terug naar haar kamer. Het meisje maakt vriendelijk en gezellig doen niet erg makkelijk, met haar chagrijnige blikken en afstandelijke houding.

Ik kijk haar even vermoeid na, maar maak dan aanstalten om zelf ook mijn kamer weer op te zoeken. Vandaag was lang en vermoeiend, en ik heb er wel genoeg van. Een nieuwe dag kan niet snel genoeg komen.

Als ik opsta en me richting de deur begeef, wordt ik tegengehouden door Luna's hand op mijn schouder. "Chris, wacht even." Ze laat haar hand omlaag glijden, naar mijn hand, die ze stevig vasthoudt, en dwingt me haar aan te kijken. "Ik weet wie je bent," zegt ze zacht, en ze strijkt mijn haren uit mijn gezicht. "Jij bent Christian Solis Swan. En er is niemand die jou kan vertellen wat je moet zijn."

Reacties (3)

  • fin_de_vers

    "Je bent mijn tweelingbroer. Mijn wederhelft. Je bent een overlever. Een verzetsstrijder. Je vecht voor waar je in gelooft. Ik weet wie je bent, zelfs als niemand anders dat nog weet."
    catch me crying-

    gosh luna is zo'n lieverd sjdna

    6 maanden geleden
    • Samanthablaze

      Luna doet zo hard haar best
      Tbh ze verdient een betere broer
      Ze verdient Day

      6 maanden geleden
  • Megaeraaa

    Ik had nog nooit van de naam Frisk gehoord dus zo veel vertrouwen krijgt hij. Luna is echt wanhopig en dat gaat alleen maar erger worden als hij meteen sterft.

    9 maanden geleden
    • Samanthablaze

      Ik moest ook flink zoeken om zijn naam te vinden. Hij wordt één keer genoemd in de oude versie en dat is inderdaad als zijn portret in de lucht staat. Oeps

      9 maanden geleden
    • Megaeraaa

      Awh

      9 maanden geleden
  • Incidium

    en laat mijn pen tussen mijn vingers draaien, wat er vast cool uitgezien zou hebben als ik hem niet zou laten vallen
    MOOD

    Het meisje maakt vriendelijk en gezellig doen niet erg makkelijk, met haar chagrijnige blikken en afstandelijke houding.
    True I guess, maar het is beter dan een tribuut die alleen maar oogrolt 24/7 XD

    De hoofdstukken gaan snel pfoe you're on fire. Ik klaag niet:D

    9 maanden geleden
    • Samanthablaze

      Ik weet zo hard niet wat ik met haar aan moet tbh wat draagt ze eigenlijk bij aan het verhaal
      Ja ik ben echt wel goed bezig. Zo productief ofzo

      9 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen