. . .

Raine koos ervoor om zijn motor niet bij die van de anderen te zetten, maar een eind daarvandaan. Hij wist niet of hij bang was dat ze het als een gebrek aan respect zouden opvatten als hij het wel deed of dat hij zelf gewoon behoefte had aan die kloof tussen hen. Hij wachtte totdat Juice zich op de grond had laten zakken voor Raine zelf van zijn motor gleed en in de richting van het clubhuis liep. Juice zei geen woord tegen hem. Raine voelde aan dat hij het helemaal geen prettig idee vond dat ze hier nu waren, maar Raine vond het iets dat gebeuren moest. Aan deze onzin moest een einde komen voor het ook maar begon. Hij duwde de voordeur open. Direct werd hij begroet door een walm rook en harde muziek. Jonge jongens – hang arounds die op een dag ook bij de club hoopten te mogen horen – stonden rondom de pooltafels. De Sons waren in twee groepjes verdeeld; een deel stond bij de bar en een ander deel zat op de banken met elkaar te praten. Ieder had wel een grietje op schoot.
      De gesprekken vielen stil toen ze zagen wie er binnenkwamen. Juice ging naast hem lopen. Zijn schouders naar achteren, al zag Raine dat hij zijn zelfvertrouwen veinsde. Hij voelde de neiging om langs zijn rug te strijken als een teken van support, maar hij deed het niet. Hij liet zijn vriend liever in de waan dat hij kracht aan hem ontleende, in plaats van andersom.
      Raines ogen schoten de ruimte door totdat hij de president gevonden had. Hij zat op de bank en trok vragend zijn wenkbrauwen op toen hij hen samen zag. Raine keek hem kort aan. Zonder zijn pas in te houden liep hij naar de zithoek toe. De kale man die naast hem zat, ging rechtop zitten en zijn schouders spanden zich aan.
      Er trok een steek door zijn buik toen hij zich realiseerde dat het de man was die hem had neergeschoten. De slang die op zijn schedel was getatoeëerd, leek hem toe te grijnzen. Met zijn donkere ogen nam de Son hem op, alsof hij wilde inschatten hoe groot het risico was dat Raine zijn president iets zou doen. Hoewel zijn blik Raines gezicht niet verliet, zei hij verder niks.
      Raine scheurde zijn blik van de man los en richtte zich tot de grijsharige president. ‘Ik hoorde dat je me een aantal vragen wilde stellen.’
      De kaken van de man spanden zich aan en hij wierp een beschuldigende blik op Juice.
      ‘Wat doet hij hier? Toen ik je zei dat je mijn pik mocht gebruiken als je zo graag ergens aan wilde lebberen, was dat aanbod speciaal voor jou en niet voor die nicht van je.’
      Woede vlamde in hem op. Die eikel had wát tegen Juice gezegd?! Hij balde zijn vuisten en deed al een stap naar voren om uit te halen. Juice greep hem echter bij zijn arm. Toen hij omkeek, smeekten zijn bruine ogen hem om zich in te houden. Raine klemde zijn kiezen op elkaar. Het lag niet in zijn aard om zulke beledigingen over zijn kant te laten gaan, maar zijn vriend had gelijk. Ze moesten hierboven staan. Die hufter probeerde hem alleen maar te raken.
      ‘Ik heb ze liever iets donkerder,’ zei hij spottend. ‘En ongerimpeld. Anyway, als je klaar bent met je kinderachtige grapjes, hoor ik liever wat Juice zogenaamd aan me moest ontfutselen.’
      Clay staarde hem een paar tellen koud aan voor hij zijn blik tot Juice wendde. ‘Serieus? Informatie vergaren is jouw taak als Intelligence Officer en je doet het op zo’n opzichtige manier dat je vriendje hier komt klagen?’
      Raine vond dat zijn eigen president hem hard behandeld had, maar er was iets aan Clays houding wat hem nog veel meer tegenstond. Alvarez had hem gestraft en nu was het klaar. Maar Clay… hij had het gevoel dat die steeds opnieuw zou zoeken naar een manier om Juice te straffen, op zo’n geniepige manier dat het nauwelijks op een bestraffing leek. In één beweging trok Raine het verband van zijn onderarm en toonde de Son het brandmerk.
      ‘Zo blij zijn mijn broeders met mijn relatie met Juice,’ sprak hij. De huid glansde, als hij zich een beetje inspande kon hij het verbrande vlees nog ruiken. ‘Een herinnering aan mijn loyaliteit aan hen. Als ik ze ooit verlink, branden ze ál mijn vlees weg.’ Hij staarde de oudere man recht in zijn harde ogen. ‘Ik weet niet of jij een partner hebt, maar ik neem aan dat jij net zo min wilt dat zij levend gefileerd wordt als dat Juice dat wil. Tenzij jullie Sons het normaal vinden om je partner respectloos te behandelen, stel ik voor dat je Juice net zo behandelt als alle anderen. Als je vragen hebt, kun je die aan mij stellen. Juice en ik praten niet over onze clubs.’
      Clay zei niets. Hij keek hem niet eens meer aan, in plaats daarvan keek hij naar Juice, die ongemakkelijk met zijn voeten schuifelde. Ook dit voelde als een gebrek aan respect en Raine schudde boos zijn hoofd. Hij keek om zich heen, op zoek naar de blonde vicepresident. Die had een stuk schappelijker geoogd. De man stond een paar passen achter hem, zijn armen over elkaar heen geslagen. Toch knikte hij lichtjes, híj erkende Raines aanwezigheid wel.
      ‘Clay wil graag weten welk besluit de Mayans gaan nemen.’
      Uit het feit dat hij alleen Clays naam noemde, maakte Raine op dat Jax ook niet helemaal achter de actie van Clay stond. Het zorgde ervoor dat hij ietsje ontspande. Over welk besluit hadden ze het? Moest hij meespelen om erachter te komen wat er aan de hand was? Nee, hij besloot eerlijk te zijn.
      ‘Ik weet niet over welk besluit jullie het hebben. Zoals ik net al heb verteld, vertrouwen mijn broeders me niet meer. Denk je nou echt dat ze me iets vertellen wat mogelijk bij jullie kan belanden? Als je wilt weten wat voor besluit mijn club neemt, zul je Alvarez moeten bellen. Openheid geeft je antwoorden.’ Met samengeknepen ogen keek hij naar Clay. ‘Achterbaksheid doet dat niet.’
      De grijsharige man snoof minachtend. Toch leek hij zo snel niet met een weerwoord te kunnen komen. Raine had geen zin om langer te blijven. Hij had zijn zegje gedaan. Of het Clay ervan zou weerhouden om nog eens zoiets te flikken betwijfelde hij, maar hopelijk had hij nu wel duidelijk gemaakt dat de Mayans Raine toch onwetend zouden houden als het op zaken aankwam waarbij de Sons betrokken waren.
      Juice vingers verstrengelden zich met die van hem. Hij had dan wel geen woord gezegd, maar dit gevaar was evengoed een statement. Geen Son of Mayan zou tussen hen in komen. Hij draaide zijn hoofd opzij, keek zijn vriend in de ogen en gaf toen een kneepje in zijn hand.
      ‘Ja, we gaan.’
      Ze waren al genoeg tijd kwijtgeraakt door de bullshit van hun clubs. Er was altijd wel iets wat hun tijd samen inkortte. Hand in hand liepen ze het clubhuis uit. Juice had zijn blik neergeslagen, hoewel hij zijn hand stevig vasthield. Het was niet makkelijk. Ze hadden elkaar dan wel, maar het overgrote deel van de tijd stonden ze er in hun eentje voor binnen de clubs. Voor elkaar kiezen, betekende tegen de anderen kiezen. Dat was nu wel duidelijk. Raine had er geen moment spijt van gehad, maar leuk was anders. Ze waren ontvreemd van een plaats die veel voor hen had betekend. Beiden hadden het gevoel dat ze er niet meer thuishoorden en toch konden ze zich er niet zomaar van losmaken.
      Raine greep het stuur vast en sloeg zijn been over zijn Harley. Juice legde zijn handen op zijn heupen nadat hij achter hem geschoven was. Over zijn schouder keek Raine zijn vriend aan. Hij leunde iets naar achteren zodat hij Juice’ borst tegen zijn rug voelde en gaf hem een langzame kus. Na de kus zocht hij zijn blik en schonk hem een glimlach. Zijn hand gleed langs de zijkant van Juice’ been en hij gaf een kneepje vlak boven zijn knie. Beiden zetten ze hun helmen op, daarna sloeg Juice zijn armen steviger om hem heen.
      Raine keerde niet direct naar Juice’ huis terug. Hij genoot te veel van de omhelzing van zijn vriend en hij dacht dat een stukje rijden hen beiden zou helpen om even hun zorgen aan de wind mee te geven. Het duurde niet lang voordat hij Charming achter zich liet en de snelweg opreed. Juice had nog niet eerder bij hem achterop gezeten en hoewel de reden daarvan pijnlijk was – mishandeling door zíjn broeders – zorgde het dicht op elkaar zitten terwijl ze zo hard reden voor een intimiteit waar ze allebei behoefte aan hadden. Het was alsof de adrenaline die door hun aderen stroomde samenvloeide en hun hart als één bonsde.
      Toch hield hij het bij een korte rit, wetende dat Juice’ lichaam juist moest ontspannen. Hij sloeg een weggetje af naar rechts en reed een stukje de heuvel op totdat ze een mooi uitzicht hadden. Juice kreunde zacht toen hij zich van hem losmaakte en van het voertuig af gleed. Een steek van spijt ging door zijn borst. Was hij toch te lang doorgereden? Toen hij zich naar zijn vriend toe draaide, trok die echter vlug zijn gezicht in de plooi, al zag de glimlach die ervoor in de plaats kwam er vermoeid uit.
      Raine zette zijn motor op slot en stak zijn sleutel in zijn broekzak. ‘Zijn je spieren erg stijf?’ vroeg hij. ‘Wil je een stukje lopen of liever zitten?’
      ‘Lopen,’ mompelde Juice. ‘Ik heb het gevoel dat ik al de hele tijd zit.’
      ‘Okido.’
      Met verstrengelde vingers liepen ze in een rustig tempo naar boven. De ruiste door de takken en een stuk achter hen klonk af en toe het geraas van een langsrijdend verkeer, maar verder was het stil om hen heen. Raine realiseerde zich dat ze nog nooit samen een wandeling hadden gemaakt. Ze kenden elkaar al heel wat maanden en toch hadden ze amper dingen met elkaar gedaan. Het was alsof ze alleen maar met shit dealden. Hij dacht terug aan het festival waar ze naartoe waren gegaan een paar weken terug, op de dag dat ze voor elkaar hadden besloten te gaan. Dat was fijn geweest – en toch was hun leven zo hectisch dat ze het niet vaker hadden gedaan. Daar zou hij verandering in brengen. Binnenkort ging hij wat leuks doen. Alleen met Juice, en met Sasha en Juice.
      ‘Waar denk je aan?’ vroeg Juice zacht. ‘Aan die deal?’
      De deal waarover Jax het had gehad. Als beide clubs een deal moesten maken met een derde partij, was dat vast de organisatie die achter de kidnappings zat. Het kon hem geen moer schelen. Het enige wat hij wilde, was dit hele bendeleven achter zich laten zonder dat degenen van wie hij hield daarvoor moesten opdraaien.
      ‘Nee,’ antwoordde hij. ‘De club houdt mijn gedachten al genoeg bezig.’ Met zijn duim streek hij langs die van Juice. ‘Ik dacht aan wat leuks. Maar je merkt binnenkort wel waaraan.’ Hij leunde opzij en kuste zijn kaak.
      Er brak een glimlach door op zijn gezicht. Het zicht ervan bracht een zwerm vlinders in zijn buik tot leven en hij bleef stilstaan, draaide zich naar zijn vriend toe en drukte zijn lippen zachtjes tegen die van Juice. Zijn ogen zakten dicht en hij gaf zich over aan een kus die hem alles liet vergeten. Hij proefde niets dan liefde, een liefde die de wonden heelden die ze door dezelfde liefde hadden opgelopen.
      Het was het waard. Elke traan, elk litteken, elke spottende opmerking.
      Hij was het allemaal waard.

Reacties (2)

  • Poppy

    (H)

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Jaaaaaaaaa ❤❤❤❤❤❤❤❤❤
    Zo goed geschreven! Kut clay! Doei!!!!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen