Hoi! Ik ben weer terug, zoals beloofd. Vanaf nu zullen de hoofdstukken weer volgens het vaste schema geactiveerd worden.

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Uiteindelijk, misschien wel uren later, word ik in slaap gewiegd door het lied van Paiges kalme ademhaling en hartslag; het is het bewijs dat ze nog leeft. En dat is het enige wat ik nodig heb.

Vier dagen later is de hoorzitting. Hoewel ik me erg veel zorgen maak om Paige, hebben Everett en George in overleg met haar besloten dat ze toch haar getuigenis af kan leggen. Gezien de hoeveelheid getuigen en bewijs duurt het in totaal twee dagen. Paige moet op de eerste dag haar verhaal doen, aangezien zij eigenlijk gewoonweg de belangrijkste getuige is. Everett waarschuwt haar dat het uren kan duren en dat dat heel vermoeiend kan zijn, maar Paige houdt vol dat ze het wel kan.
We hebben Hailey en Marco wel een paar keer gezien, in die vier dagen, maar ik heb nog niet echt met hen gepraat. Paige overduidelijk heeft door dat er iets tussen ons gebeurd is, maar ze vraagt er nog niet naar. Eerst moeten we die rechtszaak gewoon doorkomen.
De nacht voor de hoorzitting slaapt Paige nauwelijks. Ze ligt urenlang te draaien, voor zover haar been dat toelaat. Ik kan zelf ook de slaap niet vatten. We praten niet, ook al weten we dat we allebei wakker zijn.
Die ochtend help ik haar om zich aan te kleden. George Corrans heeft ons wat outfits gegeven die nogal formeel zijn, passend bij de gelegenheid.
Paige werkt met moeite haar ontbijt weg. Ik zie dat ze geen honger heeft, maar ze heeft veel energie nodig voor wat er vandaag gebeuren gaat, en dat weet ze.
Terwijl Hailey en Marco samen met Charlie terug naar Nebraska City worden gebracht, worden Paige en ik naar de rechtbank gereden. De rit duurt uren, en het duurt niet lang voordat Paige in slaap valt. Ze zakt tegen me aan en ik neem haar zonder aarzelen in mijn armen. Ze heeft de hele nacht lopen piekeren, en nu krijg te vermoeidheid toch het beste van haar.
Overmorgen mogen we weer terug naar ons appartement, ook al moet Paige de komende tijd wel elke dag even onderzocht worden door een arts. Ze gaat sterk vooruit, gelukkig, en de ontsteking is weg. Toch doet haar been nog ontzettend veel zeer. Ze is grotendeels afhankelijk van pijnstillers om haar leven draaglijk te maken. Dat ze nu even slaapt en de pijn dus niet kan voelen, doet me goed.
Het is een paar uur rijden naar het rechtsgebouw. Af en toe, als we een hobbel in de weg raken, fladderen Paiges ogen even open, maar ze valt telkens weer al na een paar seconden in slaap.
Wanneer we er bijna zijn, is het mijn taak om haar voorzichtig wakker te maken. Eerst lijkt ze te schrikken, maar ik verzeker haar er zachtjes van dat alles oké is, waardoor ze weer ontspant.
‘We zijn er bijna,’ murmel ik. ‘Nog een paar minuutjes.’
Ze knikt en zakt weer wat tegen me aan, oververmoeid. Wanneer de auto eindelijk geparkeerd wordt, is ze alweer wat wakkerder. Ze lijkt zo bang te zijn dat ze bijna moet huilen, maar ze houdt zich groot.
Samen met George Corrans, die er ook bij is, help ik haar in haar rolstoel. Paige kan nog niet zo heel goed met haar rolstoel omgaan, en ik weet dat ze erg moe is, dus ik rijd haar richting het rechtsgebouw. Everett heeft haar voldoende pijnstillers meegegeven, maar toch ziet ze er een beetje ellendig uit.
Er loopt een heel leger aan bewaking om ons heen. De lucht voelt gespannen.
Wanneer we aankomen in de rechtszaal zelf, zit die vrij vol. Ik zie Paiges familie al zitten, nu nog alleen bestaande uit haar vader, Vadìm en Grigory. Ik zie een zwangere vrouw met een kleuterjongetje in haar armen bij Grigory staan, angstig huilend. Dit moet Grigory's echtgenote zijn. Hij probeert haar wanhopig te troosten, maar het lijkt tevergeefs.
Ik weet dat Paige gesmeekt heeft om een eventuele strafverlaging voor Grigory, omdat ze weet dat hij gedwongen wordt. George Corrans wilde er echter niets van weten, aangezien hij geen bewijs heeft dat Grigory moreel beter is dan Vadìm of Vanir, of beter dan Dennis was.
Mij is verteld dat haar familie dacht dat ze is overleden. Ik wist niet of ik het moest geloven. Maar, wanneer haar vader en Vadìm haar in het oog krijgen, zeggen hun gezichtsuitdrukkingen genoeg. Ze dachten dat ze dood was.
Het duurt niet lang voordat Grigory en zijn vrouw haar ook zien. Grigory verbleekt, en alle gesuste paniek keert weer terug in zijn echtgenote. Ze begint te snikken en hem dingen te smeken. Waarschijnlijk had Grigory haar verteld dat er nu niets meer van de rechtszaak zou komen, zonder Paige.
Haar paniek en angst is zo overduidelijk en oprecht dat het pijn doet om naar te kijken. En ik zie dat Paige ook kijkt. Na een korte aarzeling ga ik voor haar staan, zodat ze het niet meer kan zien, mijn rug naar het drama toegekeerd.
Paige fronst gekweld haar wenkbrauwen. Ze kan hen niet meer zien, maar waarschijnlijk nog wel horen - en verstaan. Het is moeilijk om te beseffen dat er vandaag heel veel gaat gebeuren waar ik haar niet tegen kan beschermen, ook al gaat het vooral om de emotionele schade en niet zozeer fysieke.
Mij wordt een plaatsje naast Paige gewezen en ik ga zitten. Ik weet niet of haar hand de mijne opzoekt of andersom, maar onze handen vinden elkaar en we laten niet meer los.
‘Je doet wat juist is,’ druk ik Paige op het hart, op het moment dat we allebei zien dat Grigory’s echtgenote na nog een laatste kus en streling over haar zwangere buik weggeleid wordt door een bewaker.
Ze knikt, maar ik zie hoe moeilijk ze het vindt.
De hoorzitting begint, en ik probeer mijn aandacht erbij te houden, maar mijn focus keert steeds terug naar Paige, en hoe ik haar gerust probeer te stellen door zachtjes met mijn duim over de rug van haar hand te strelen. Ze is heel gespannen, en ik wil niets liever dan dat deze dag gewoon afgelopen is, voor haar én voor mij.
En dan, bijna plotseling, is het tijd voor Paiges getuigenis. Ik wil haar al helpen, maar iemand anders komt naar ons toe lopen om haar met rolstoel en al naar de juiste plek te rijden.
George Corrans had al gewaarschuwd dat het heel lang zou gaan duren, omdat Paige nu eenmaal de belangrijkste getuige is, maar de uren lijken wel dagen.
Ze vertelt van alles, beantwoord elke vraag. Sommige verhalen kende ik al, en sommigen zijn zo erg dat ze ze al die tijd voor me verborgen heeft gehouden. Haar stem is helder, terwijl ze praat, en haar gezicht strak en glad. Ze zit in haar rolstoel alsof het een troon is, met geheven kin. Het is een hele goede façade, maar ik kan zien hoe verschrikkelijk ze het vind.
Soms kijkt ze naar de advocaten, of George Corrans, en soms ook naar haar familie, met ijzige blik. Ze kijkt niet naar mij. Ik denk dat ze bang is dat ze breekt als ze naar mij kijkt.
De uren tikken voorbij, en Paige blijft onvermoeid. Ze houdt zij sterker dan ik voor mogelijk had gehouden, zeker gezien haar gezondheidsproblemen.
Pas wanneer haar families advocaat aan de beurt is, gaat het mis. Hij begint over Dennis, en over hoe Paige hem heeft vermoord, en hoe dat haar ongeschikt maakt om te getuigen. Hij noemt nog een hele hoop andere namen. Ze komen me niet bekend voor, maar ik neem aan dat dat de namen zijn van de mensen die Paige heeft moeten vermoorden om in leven te blijven. Het zijn er meer dan gedacht.
Paiges gezicht verstrakt, op een pijnlijkere manier dan eerst. Er ligt een verborgen wanhoop in haar blij. De meesten valt het waarschijnlijk niet op, maar ik ken haar goed genoeg om te weten dat het haar teveel begint te worden.
Gelukkig grijpt de FBI-advocaat in en wijst iedereen erop dat Paige bij voorbaat al geëxcuseerd is voor alles wat ze heeft moeten doen om te overleven. Ik zie een kleine zenuwtrek door Paige gaan bij de herinnering van wat dat alles is.
En dan is Paiges getuigenis officieel afgelopen. Ze wordt weer weggereden naar de plek naast mij en haar hand zoekt meteen de mijne weer op, koortsachtiger dan eerst.
Je hebt het goed gedaan, probeer ik haar met een kneepje in haar hand duidelijk te maken. Ze knijpt terug ten teken dat ze het begrepen heeft.
‘Nathan, ik weet niet hoe lang ik dit nog vol kan houden,’ brengt ze met bevende stem uit, zou zacht dat alleen ik het kan verstaan.
Er zijn wel pauzes geweest, maar dit voelt als de langste dag ooit.
Mijn blik vindt die van George Corrans en ik maak hem in één oogopslag duidelijk dat Paige het niet meer lang vol zal houden.
‘Bijna,’ zegt hij geluidloos, waardoor ik lip moet lezen.
Ik knik bijna onzichtbaar en geef het door aan Paige, die met glazige blik naast me zit en de advocaten en rechter zo goed mogelijk probeert te volgen.
En dan is het afgelopen, bijna uit het niets. Ik voel me als een mak schaap wanneer we naar een hotel worden gebracht, aangezien morgen de tweede en laatste dag van de hoorzitting is.
George Corrans waarschuwt ons dat morgen waarschijnlijk een grafischere dag zal zijn. Ik begrijp niet zo goed wat hij bedoelt, maar Paige lijkt het te snappen. Ik zie het morgen wel.
Aangekomen in de hotelkamer help ik Paige om te douchen en haar tanden te poetsen. Daarna assisteer ik een onbekende arts om het verband km haar been te verwisselen en haar haar medicatie toe te dienen.
Daarna gaat iedereen weg en is het opeens doodstil. Ik ben zelden zo moe geweest, en ik voel me wazig, alsof ik stoned ben. Paige moet zich haast nog wel erger voelen.
We gaan in bed liggen, volledig uitgeput. En dan begint Paige te huilen, eindelijk. Ik laat haar dicht tegen me aan kruipen en omhels haar. Ze piept zachte dingetjes die ik niet versta, maar ik begrijp wel ongeveer waar ze mee zit. Het gehuil is zo gebroken en ijzingwekkend dat ik er kippenvel van krijg, en zelf kan ik ook niet al mijn tranen binnenhouden.
Uiteindelijk is dat hoe ze in slaap valt, gebroken van verdriet. Zelfs nu ze buiten bewustzijn is, rilt ze af en toe nog een beetje. Ik wikkel ons dicht in de dekens en geef een kus op haar haar.
Als ik niet zo moe was geweest, had ik nog uren wakker gelegen, piekerend over afschuwelijke verhalen over Paiges familie en haar jeugd. Ik ben echter zo uitgeput dat ik al in slaap val voordat mijn ogen goed en wel dicht zijn.

Reacties (2)

  • BethGoes

    Ugh ik hoop dat ze die rechtzaak winnen!

    1 maand geleden
  • Sunnyrainbow

    Awh arme Paige!

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen