chrysa is hopeloos, v.ikweetnietmeerhoeveelditdoetzeechttevaak

Die ochtend aan tafel durfde ik River niet aan te kijken. Niet na het gesprek wat ik gisteren met Revan had gehad. Ik bleef de gehele tijd strak naar mijn bord staren, terwijl ik zwijgend mijn ontbijt opat.
      Voor de eerste keer in mijn leven was ik blij dat Xavier het woord nam, die in het grootste detail beschreef hoe zijn huishouden in elkaar zat. Hoewel geen enkel woord wat hij zei bij me binnenkwam, bleef ik toch maar netjes glimlachen en knikken - voor het geval River iets te horen gekregen had over wat ik gisteren op het dak had uitgespookt. Want als hij daarover begon, was het over en uit.
      Het moment dat ik de laatste hap van mijn bord in mijn mond stak stond ik op, en schoof ik mijn stoel aan. Ik wierp Xavier nog een glimlach toe, en zwaaide naar Simon, die me niet bepaald op leek te merken, bij wijzen van een tot ziens.

Het was vandaag de laatste trainingsdag voor de Privésessies, dus besloot ik er maar het meeste van te maken. Met Crystal had ik afgesproken dat ik vandaag ging laten zien wat ik wél kon, zodat ik misschien indruk zou kunnen maken op wat tributen, dat ik misschien door sommigen kon worden gezien als mogelijke bondgenoot.
      Sommigen…
      Mijn blik ging onmiddellijk naar de twee tributen uit Elf die bij het meswerponderdeel stonden. Ik glimlachte kort toen ik Revan zijn districtgenoot zag helpen, en negeerde de korte steek die ik voelde toen hij haar hand vastpakte om haar te corrigeren.
      Ik wendde snel mijn ogen weer naar de boogschietbaan, en legde een pijl aan. Zorgvuldig richtte ik de boog, en snel genoeg liet ik los. De roos.
      Een glimlach vormde zich op mijn lippen terwijl ik de boog in mijn handen voelde. Het was jaren geleden dat ik op een echt doel had geschoten, en de boog voelde als precies dezelfde op de vereniging. Ik ging op zoek naar een onderdeel met bewegende poppen, want met stilliggende doelen was er vrij weinig aan boogschieten.
      Ik was altijd al één van de besten geweest op de vereniging, en dus besloot ik andere dingen te gaan trainen. In mijn hoofd hield ik onnodige wedstrijdjes met mezelf. Ik moest al geschoten hebben voordat de anderen hun boog hadden aangespannen. Als Mira steentjes naar me gooide om me af te leiden terwijl ik niet aan de beurt was, moest ik ze met de boog wegslaan voordat ze mijn gezicht ermee raakte. Ik begon mijn eigen limieten uit te testen met pijl en boog, en te verleggen, tot ik eraf werd gehaald door dat-
      Ik was kort in gedachten verzonken toen ik plots de flits in mijn ooghoek zag. Mijn reflex van toen ik met Mira speelde nam de overhand en terwijl ik me omdraaide om het mes op me af te zien komen, hief ik mijn boog op als bescherming voor mijn gezicht. Even voelde ik een korte schok, en toen liet ik hem zakken. Het mes bleef in het hout van de boog steken.
      “Alles goed met je? Heb je pijn? Het spijt me echt, gaat het?”
      Het meisje uit Elf rende naar me toe. De bezorgdheid stond in haar ogen, de arme schat. “Tuurlijk, niet erg,” probeerde ik haar gerust te stellen. “Ik leef nog, daar gaat het om, toch?” Ik lachte nerveus, mijn stem nog licht trillend van de plotselinge adrenalinescheut die het mes me had opgeleverd.
      “Het spijt me echt, ik ben zo ongelooflijk onhandig. Chrysita, was het toch?”
      “Chrysa.” Ik glimlachte zacht toen ik hoorde dat ze mijn naam had onthouden - of in ieder geval iets wat erop leek. Het voelde goed om een indruk gemaakt te hebben bij op zijn minst iemand. “Jij bent Valerie, toch?”
      “Ja, nogmaals, sorry.” Mijn blik dwaalde kort af naar de jongen achter haar die in een langzaam tempo op ons af kwam lopen, Revan. Wacht, Revan? Mijn brein schoot door in de paniekmodus binnen een seconde, en in mijn hoofd ging ik alle opties langs. Ging ik echt tegen hem praten na de indruk die ik gisteren gemaakt had?
      “Dat was trouwens wel echt heel cool wat je deed met die boog!” vervolgde Valerie. “Waar heb je dat geleerd? Heb je getraind?”
      Mijn hoofd schoot plots weer terug naar de dagen op de vereniging, naar die ene dag langs de grens, en de dag daarna toen ik langs de boogschuttersvereniging ging om mijn lidmaatschap af te zeggen, naar de glimlach die ik Mira toewierp terwijl ik zei dat we nog wel gewoon contact zouden houden-
      Nee. Niet aan denken.
      “Ja. Vroeger,” is alles wat eruit kwam.
      “Wauw, het was echt cool! Zoiets kan ik niet, ik kan niet eens mikken…”
      “Je hebt gelukkig nog even om te oefenen, Val.” Revan ging naast zijn districtgenote staan, en wierp haar een glimlach toe. Van binnen moest ik even gillen, in welke emotie precies wist ik niet.
      “Ik weet niet of dat zo’n goed idee is, Revy. Straks verwond ik iemand! Kunnen we niet naar een wat veiliger onderdeel gaan?”
      Val. Revy. De stuntelaar en de behulpzame districtgenoot, beste vrienden. De manier waarop ik plotseling uit het gesprek was gesloten. Het duizelde me even snel, en dus wierp ik ze een snelle glimlach toe. “Nou, ik moet weer verder… denk ik. Doei! Misschien tot later!”
      Ik kreeg nog een gedag toegeworpen, van Valerie en van Revan - Revan! - maar voor ik de kans had gekregen om rood te worden, of te stamelen, was ik al gevlucht naar het eerste beste volgende onderdeel.

Reacties (3)

  • Duendes

    Ik geniet echt enorm van die hopeloze crush en ALSO IK WAS ZO ERG VETGETEN DAT VAL SERIEUS EEN MES HAD GEGOOID

    1 jaar geleden
  • Samanthablaze

    Ik glimlachte kort toen ik Revan zijn districtgenoot zag helpen, en negeerde de korte steek die ik voelde toen hij haar hand vastpakte om haar te corrigeren.
    *distant evil laughter*

    Het mes bleef in het hout van de boog steken
    OH SHIT DAT WAS IK VERGETEN sorry honey

    De bezorgdheid stond in haar ogen, de arme schat.
    Pffft HA

    Van binnen moest ik even gillen, in welke emotie precies wist ik niet.
    Chris relates

    Val. Revy. De stuntelaar en de behulpzame districtgenoot, beste vrienden.
    Ze zouden een televisieprogramma moeten hebben. Met een theme song van Alyss en Babs

    Revan!
    Oh girl

    1 jaar geleden
  • Wilbur

    De bezorgdheid stond in haar ogen, de arme schat.

    dnwjdnsr no.

    also my god ze is zó'n fangirl i cant handle this

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen