het is dat chrysa goed kan boogschieten, maar anders had ze ook best mensen kunnen doodmaken met haar pure cringe

“Zolang je niet zoekt, zal je nooit vinden. En ik geloof dat als dat zo is, dat hij het verdiend had als hij er nu niet meer was.”
      “Hij verdient de pijn. Chrysante Riverway, zou je willen zoeken als je toch helemaal alleen op de wereld staat?”
      “Er zijn twee dingen die mij op de been houden. Hoop, en liefde. En dat zullen ze altijd blijven doen, want ik stop nooit met hopen.”
      “Liefde is er niet in mij te vinden. De hoop… waar zou ik op moeten hopen?”
      “Dat je hart blijft zitten op de juiste plek. Dat je stem niet wegvalt. Dat je altijd kan blijven schreeuwen, tot je niks meer kan.”
      “En de cirkel is rond.” Waarom ze met haar ogen rolde, was me een raadsel.
      “Er zijn drie dingen in het leven die dat het leven maken,” vervolgde ik dus maar. “Tijd, omdat we zonder altijd zouden bestaan. Hoop, omdat we zonder weinig meer met plezier kunnen doen. En bloed. Onze levenskracht. Warm, rood, maar ook zo snel verdwenen. Want, het leven is geen cirkel - het is een lijn. Op een gegeven moment houdt hij op.”
      “Ik hoop niet, en leef nog altijd, weet je,” verzuchtte het meisje. “Maar mijn lijn zal wel gauw afgeknipt worden.”
      “Dat zal bij ons allemaal gebeuren,” zei ik, de verte in starend. “Behalve bij één, dan. Maar de schaar zal wel vaak langs die draad gaan. Zal hem heel dun, gemakkelijk te knippen maken.”
      “Ik weet het. Maar mijn schaar, in de vorm van het zwaar van één van de Beroeps, zal me in een enkele steek vermoorden.”
      “De scharen hebben allemaal verschillende vormen. Het is knippen of geknipt worden.” Een schaapachtig lachje schoot over mijn lippen.
      “Ik weet niet of ik sterk genoeg ben om te knippen. Maar ik probeer het wel, zolang ik mijn ogen sluit voor de wereld die ik verwoest.”
      “Ik weet dat ik het kan. Knippen, bedoel ik. Maar ik probeer het niet, omdat ik van mezelf niet wil weten dat ik het kan. Maar ja… het lijkt in dit spel niet uit te maken wat ik wil.”
      “En dat maakt ons compleet verschillend,” besloot Dawn scherp. Het bleef even stil, en toen zuchtte ze. “Mijn benen doen pijn. Ze vinden het blijkbaar niet leuk om de hele tijd verkeerd belande messen op te halen.”
      Ik lachte om haar opmerking, die me kort deed denken aan het voorval met Valerie. “Mijn boog vindt dat ook niet leuk. Maar zou je niet eens teruggaan naar je appartement? Of heb je ook zo’n lieve mentor als ik, die het geen probleem vindt als je ergens uithangt, zolang je maar aardig bent en niet zeurt over de kleren?” Ja, Crystal was een schat. “Ik wil wel met je meelopen, als je dat fijn vindt,” voegde ik er nog snel aan toe.
      “Ik hoef niet terug. Mijn mentor is voortdurend high en ik vind het alleen maar grappig als Ramiro panisch is.” De gedachte daaraan deed me bijna weer lachen. “En ik ga naar het trainingscentrum, loop maar mee dus.”
      Ik was zelf niet van plan om nog te trainen vandaag, maar Dawn was een fijne gesprekspartner en ik had nog geen zin om alleen te zijn. Ik bedoel, ik kon op mijn verdieping ook gezelschap zoeken, maar Dawn leek me de betere optie. River bekritiseerde constant alles wat ik deed, Simon leek 99% van de tijd op het punt te staan om te gaan huilen, over Xavier wilde ik niet eens beginnen en Crystal durfde ik niet lastig te vallen voor zoiets kleins. Dus wandelden we samen naar de lift.
“En wat ben jij van plan om te leren?” vroeg ik Dawn. “Zwaardvechten? Planten? Knopen maken?” Dat waren de drie dingen die ik absoluut niet kon, dus misschien konden we er samen iets leren.
      “Nee. Aan zwaardvechten heb ik slechte herinneringen, en in de andere twee dingen faal ik gewoon.”
      “Boogschieten, dan? Dat is iets waarmee ik je kan helpen, als je wil.”
      Ze keek me verrast aan. “Dat wist ik niet?”
      “Nee? Oh, nou, dan weet je het nu.”
      “Ben je er goed in?” Dawn grijnsde.
      “Hangt er vanaf wat je goed noemt. Vind je het goed als ik een mes op kan vangen met een boog?”
      “Ja… is dat mogelijk?”
      In de korte tijd dat de lift naar beneden ging vertelde ik haar over wat er gisteren was gebeurd tussen mij en Valerie, hoewel ik mezelf niet kon inhouden om Revan ook te noemen.
      De liftdeuren openden, en Dawn zwaaide droogjes. “Hallo, trainingscentrum.”
      “Nou, succes ermee, meid,” grijnsde ik.
      “Ik heb zat goede herinneringen aan deze ruimte,” glimlachte Dawn zoet. “Maar ach, bij die bogen kan niemand me iets maken. Behalve jij dan, als je echt zo goed bent als je zegt.”
      “Wil je bewijs?” Dawn knikte, dus pakte ik een pijl en boog. “Ik zou zeggen, pak je wapen, en leef je uit.”

Reacties (2)

  • Duendes

    maar anders had ze ook best mensen kunnen doodmaken met haar pure cringe

    Dat zou Powerful zijn tbh maar also dat is ze kinda aan het doen tegen Valerie en i love it

    4 maanden geleden
  • Samanthablaze

    Er zijn twee dingen die mij op de been houden. Hoop, en liefde.
    Oh honey je bent zo hopeloos

    “Ik weet het. Maar mijn schaar, in de vorm van het zwaar van één van de Beroeps, zal me in een enkele steek vermoorden.”
    “De scharen hebben allemaal verschillende vormen. Het is knippen of geknipt worden.” Een schaapachtig lachje schoot over mijn lippen.
    Meiden, stop, voor je eigen bestwil, de mensen om jullie heen staan jullie uit te lachen en te zijn van "awh ze zijn zo 14, wat schattig"

    Maar ach, bij die bogen kan niemand me iets maken.
    Ze heeft je letterlijk net verteld dat ze een mes naar haar hoofd kreeg

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen