Ik ben nog niet lang aan het trainen, als er op mijn deur geklopt wordt. Zonder echt op antwoord te wachten, stapt Luna mijn kamer binnen. "Chris, we zijn er bijna. Kun je je spullen pakken en-" Haar blik blijft steken bij de stok in mijn handen. "Dat is een dweil," concludeert ze, na een paar seconden verward naar het voorwerp gestaard te hebben.

"Ja, nou, ik heb even niets beters," verdedig ik mezelf, terwijl ik de dweil, die ik als mijn oefenzwaard gebruikte, tegen de muur aan zet. Met trainen heb ik altijd al moeten roeien met de riemen die ik had, maar dat zijn er in de afgelopen 24 uur alleen maar minder geworden.

Ze schudt haar hoofd. "Nou, wat ik wilde zeggen is dat we ons inmiddels in de bergen bevinden. Over een paar minuten komen we aan, dus pak snel je spullen en kom dan richting de uitgang van de trein. Jullie gaan zo meteen door naar het correctiecentrum, om je op de openingsceremonie voor te bereiden."

"Ik heb al glitter in mijn haar, wat willen ze nog aan me 'corrigeren'?" mompel ik, terwijl ik mijn weinige spullen - eigenlijk alleen mijn Boetekleding - bij elkaar raap.

"Ik hoop dat ze beginnen met je humeur," zegt Luna. "En misschien kunnen ze ook nog wel wat met die arrogantie en ijdelheid van je."

"Hé!" begin ik, maar Luna onderbreekt me meteen.

"Schiet nou maar op," zucht ze. "Het is de bedoeling dat we meteen uitstappen als we aankomen op het station. Het is nogal een strak schema, en ik wil geen ruzie met de stylisten." Ze schudt haar hoofd en loopt dan mijn kamer uit.

Ik volg haar naar buiten, waar Celese en Ada al bij de deur staan, en kijk door het raam naar buiten. De donkere tunnels van de bergen waar we doorheen reden, hebben inmiddels plaatsgemaakt voor wolkenkrabbers, die allemaal lijken te te vechten om het dichtst bij de hemel te komen. Ik fluit tussen mijn tanden, terwijl ik mijn blik over de skyline laat glijden. "Welkom in het Capitool."

"Wacht maar tot je de tributenflat ziet," zegt Celese opgewekt. "Het is een van de grootste, modernste gebouwen in het Capitool. Jullie gaan het geweldig vinden." Ze glimlacht breed, zet haar hoedje recht, en kijkt dan naar mij. "Hoe zie ik eruit?"

"Eh," stamel ik, terwijl ik de alarmbellen in mijn hoofd probeer te kalmeren. Het hoedje dat ze op heeft past vast erg goed bij de heersende stijl in het Capitool, maar ik krijg hoofdpijn als ik er te lang naar kijk, dus ik wend snel mijn blik weer af. "Als een waar model," besluit ik snel. Ze had het gisteren over modeshows, dus dat vat ze vast op als een compliment.

"Oh, denk je?" Hoewel haar make-up het grotendeels verbergt, zou ik zweren dat er een blos op haar wangen verschijnt. "Ik hoop dat Lillith er al is. Misschien kan ik haar spreken voor de openingsceremonie begint." Ze legt een hand op Luna's schouder. "Maar dan moet je wel meegaan. Ik durf te wedden dat ze graag even zou praten met haar nieuwste winnares."

"Ja, ja," zucht Luna, maar ze duwt Celeses hand niet weg. "Doe ik. Komt goed." Dan gebaart ze snel naar buiten. "Volgens mij zijn we er. Goed, probeer wat naar de mensen te glimlachen, maar blijf niet te lang stilstaan. Mensen moeten je leuk vinden, maar probeer ze niet te veel beeldmateriaal te geven. Hoe meer materiaal ze van je hebben, hoe groter de kans is dat er minder charmante beelden tussen zitten, en dat zijn juist de beelden die eeuwig blijven circuleren." Ze haalt even diep adem en veegt wat haren uit haar gezicht, terwijl de trein langzaam tot stilstand komt. "Daar gaan we dan," zegt ze, volgens mij meer tegen zichzelf dan tegen ons.

Als de deuren opengaan, word ik welkom geheten door het kabaal van juichende massa's en een golf van koude lucht. De hele tocht naar het Capitool was het warm, alsof ze de luchttemperatuur van thuis hadden nagebootst, maar nu we eenmaal weer in de buitenlucht zijn, zijn we weer overgeleverd aan het bizarre, koude klimaat van het noorden. Ik rits mijn vest een stukje verder dicht, en loop dan snel achter Luna en Celese aan, die ons over een loper voorgaan naar een groot gebouw.

"Dit is het correctiecentrum, en tevens de startplaats van de openingsceremonie. Vanuit hier zullen jullie straks op jullie wagens een ronde door het Capitool maken, naar het forum. Daar zal onze geliefde president zijn toespraak houden, en daarmee zijn deze Hongerspelen dan officieel geopend," legt Celese uit, terwijl ze tussendoor naar wat camera's en bekenden zwaait. "Oh, kijk, dat is mijn broertje. Zwaaien, dat vind hij leuk." Ze staat even stil en blaast een kushandje richting het publiek, die een jongen als het ware 'opvangt'. "Wat een schatje is het toch, is hier helemaal voor ons naartoe gekomen. Niet zeggen dat ik dat gezegd heb, hoor."

"Celese, hadden we geen haast?" vraagt Luna, die wel al een stuk doorgelopen is. Ze kijkt schichtig om zich heen, duidelijk ongemakkelijk door onze open positie, omringd door pers.

"Oh, de openingsceremonie. Ja, opschieten, hup hup," zegt onze begeleidster dan, alsof ze niet degene is die achteraan loopt.

Als de deuren van het correctiecentrum achter ons dichtvallen en de overweldigende hoeveelheid kleur en geluid afneemt, slaak ik een opgeluchte zucht. Helaas is het wel nog steeds koud. Stiekem ben ik blij dat Luna me min of meer gedwongen heeft een vest te dragen, maar ik peins er niet over om dat tegen haar te zeggen, en dus besluit ik maar helemaal niets te zeggen over de kou. Ik laat mijn ogen door de witte hallen glijden, terwijl ik Celese volg, en staar verwonderd naar de hoeveelheid ruimte om me heen. Ook al is mijn district nog zo groot, het is ook dichtbevolkt. Ruimte is niet iets waarvoor je naar District 11 zou gaan.

"Hier wacht jullie voorbereidingsteam en stylist op jullie," legt Luna uit. "Jullie worden klaargestoomd voor de parade en krijgen jullie outfit. Daarna gaan jullie meteen door naar de opstaphal. Wij zien jullie daar weer." Ze gebaart naar de deuren die we door moeten gaan en knikt even. "Succes, allebei."

"Bedankt," mompel ik, terwijl ik naar binnen stap. Als alles wat Luna me over de over het correctiecentrum verteld heeft klopt, en eigenlijk twijfel ik daar niet aan, dan staat me een lange middag te wachten, waarin er veel meer aan me geplukt en bekritiseerd gaat worden dan ik graag zou willen.

Zodra ik voet zet in de kamer, kijken drie mensen naar me op, twee mannen en een vrouw, die direct op me af stappen. "Ah, welkom," groet één van de mannen me. Hij zwaait zijn lange, groene vlecht over zijn schouder en steekt zijn hand naar me uit. "Christian, neem ik aan. Het is een eer om je te ontmoeten. Wij zijn je voorbereidingsteam en staan deze hele ervaring voor je klaar, om te zorgen dat jij kunt stralen." Hij lacht even, en stoot zijn mannelijke collega aan. "Snap je, omdat zijn tweede naam 'zon' betekent," grinnikt hij, waarop zijn college in lachen uitbarst en ook ik een grijns niet kan onderdrukken. Eerlijk is eerlijk, dat was best grappig, en slimmer dan ik verwacht had. "Oh, ik zal me natuurlijk eerst even voorstellen," zegt de man dan. "Mijn naam is Lars, en dit zijn Nitsuj en Ivmara."

"Zeg maar Ivma," zegt de vrouw, die ook mijn hand schudt. Met haar bruine krullen en felblauwe lenzen lijkt ze Luna's uiterlijk na te bootsen, wat me een beetje ongemakkelijk maakt, maar haar vriendelijke glimlach en zachte stem zorgen ervoor dat ik mijn neigingen om weg te rennen kan onderdrukken. "Ons motto hier is 'Dress to impress', en volgens Celese weet je daar alles van," legt ze uit. "Ze heeft ons laten weten dat je erg geïnteresseerd bent in mode, en een echte kenner." Ze neemt me even in zich op, en er verschijnt een brede glimlach op haar gezicht. "En geen woord teveel gezegd. Oranje staat je erg goed."

"Mag ik zeggen dat ik je haar echt heel leuk zit?" Het derde lid van mijn voorbereidingsteam schudt me ook de hand, terwijl hij zijn andere hand door zijn geblondeerde kapsel haalt. Zijn haar lijkt best wel lang, maar staat toch op een tegen de wet van de zwaartekracht ingaande manier overeind, en vormt zo een bijzondere blonde kuif. "Eerlijk gezegd twijfel ik al een tijdje over mijn opties. Met mijn haar, weet je wel. Het is altijd net of er iets ontbreekt in mijn leven. En weet je wat, misschien zijn het wel glitters in mijn haar, die ik al die tijd gewoon gemist heb. Je bent een grote inspiratie."

"Bedankt?" breng ik aarzelend uit. Ik denk dat het een compliment voor moest stellen, maar ik weet niet zeker of ik dit wel op mijn geweten wil hebben. Dit is niet echt het soort trendsetter dat ik graag zou willen zijn.

"Nu we de formaliteiten gehad hebben, kunnen we beginnen," zegt Lars, tot mijn opluchting, voordat zijn collega's weer over mijn zogenaamde modekennis kunnen beginnen. Hij leidt me naar het midden van de ruimte, en neemt me even peinzend in zich op. "Ja, hier kunnen we zeker wat mee," zegt hij tevreden, en kijkt hij me met een brede lach aan. "Goed, kleed je maar uit."

Reacties (2)

  • Wilbur

    "Ze heeft ons laten weten dat je erg geïnteresseerd bent in mode, en een echte kenner."
    chaotic bullshit situation GO

    9 maanden geleden
    • Samanthablaze

      Naast gay panic, nu ook fake fashionista panic(cool)

      9 maanden geleden
  • Incidium

    Dat is een dwijl
    MOOD
    "Ik hoop dat ze beginnen met je humeur,"
    kan iemand Chris eeen burn heal geven? hij heeft het nodig
    Eerlijk is eerlijk, dat was best grappig, en slimmer dan ik verwacht had.
    nee Chris, puns zijn niet het hoogtepunt van humor XD
    "Goed, kleed je maar uit."
    wat een eng einde, dit hoort in een horrorfilm:|

    1 jaar geleden
    • Samanthablaze

      Meer dan eentje, hoe langer hij met Luna zit, hoe erger het wordt
      Jamaar oké remember Chris is 15, in zijn hoofd zijn puns echt wel het grappigste ooit
      Chris is het daarmee eens

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen