Foto bij 27 - It's the way you say it

"Don't you like it?" Bill haalt twijfelend zijn hand door zijn groen geverfde haar. Je veegt inmiddels hikkend van het lachen de laatste paar cola druppels van je gezicht. De rest van de band gaat grinnikend aan de tafel zitten, maar Bill blijft staan. "You don't like it."
"I love it," zegt Heidi en tot je verbazing is ze bloedserieus. Ze staat op en plukt wat aan zijn haar. "Why didn't you tell us?"
Hij haalt zijn schouders op. "I don't know."
"I do," lacht Tom. "I'm sure that if he'd told you, judging by Maud's laughter, she would have tried to stop him."
"It's not that bad," weet je uit te brengen. "It's just, haha, just so, haha, green!"
"It's supposed to be green," protesteert Bill. "Stop laughing!"
"Ï'm sorry." Je ademt een paar keer diep in en uit, in een poging te stoppen met lachen.
"It's not easy, being green," hoor je Georg mompelen, wat ervoor zorgt dat je opnieuw in de lach schiet. Bill kijkt je semi-beledigd aan en gaat dan met een lang gezicht naast je zitten. Je buigt naar hem toe en drukt een kus op zijn wang.
"I'm sorry. You just took me by surprise, I guess."
Hij snuift en kijkt je vanuit zijn ooghoeken aan. "Sure."
"Oh, come on," grinnik je. "How was I supposed to know you were planning on dying your hair green. You never told me!"
"Hm."
"Oh, lighten up, Bill." Je haalt je hand door zijn haar, wat ervoor zorgt dat hij een klein glimlachje laat zien. Voordat je jezelf kan stoppen, ga je verder: "You're looking a bit green."
Hij duwt beledigd je hand weg en draait zich terug naar Heidi. "At least you like it."

Tegen de tijd dat je woensdagochtend opstaat, begin je eindelijk een beetje te wennen aan de groene bos haar die boven het dekbed uitsteekt. Je drukt nog een kus op Bill's voorhoofd, voordat je je klaar begint te maken voor een nieuwe schooldag. Het is jouw eerste, echte personeelsdag en je hebt misschien wel tien keer je tas opnieuw ingepakt, omdat je niet helemaal zeker weet wat je mee moet nemen. Eenmaal beneden aangekomen, zie je dat Heidi ook al wakker is en de tafel in de tuin voor jullie twee gedekt heeft. Dat is dan wel weer een voordeel van zo'n personeelsdag, bedenk je, terwijl je een broodje smeert, je hoeft er pas om half tien te zijn en kon een beetje uitslapen. Na het ontbijt lopen jullie een stukje met de honden en dan is het echt tijd om te gaan. Terwijl je oprit afdraait, zie je dat de rest van huize Kaulitz nu ook begint te ontwaken. Je onderdrukt een geeuw en rijdt naar de school. Je zoekt het goede lokaal op en ziet gelukkig een aantal bekende gezichten. Je neemt plaats aan één van de tafels en pakt je laptop erbij, gezien de rest ook een laptop klaar heeft staan. Het eerste deel van de dag gaat over het gedrag van leerlingen en de ontwikkeling van het adolescentenbrein, gevolgd door een soort rollenspel. Je ziet dat de rest van de docenten zich net zo ongemakkelijk voelt als jij en dat is toch een soort opluchting. Na de lunch hebben jullie met de hele school samen een ensambly in het auditorium.
"Thank you all for being here," begint de directeur. "I know you would all rather be home, but it is important that we all go through the procedure for school shootings again."
Je mond valt bijna open van verbazing - hoorde je dat nu goed?
"We all know the drill," gaat hij redelijk monotoon door. "Lock and barricade the doors, lower the blinds and make sure the students all stay in the classroom - they are your responsibility. The alarm will tell you-"
Twee collega's achter je beginnen op hun gemak hun plannen voor het weekend te bespreken en de man naast je gaapt verveeld. Je kijkt verbaasd om je heen, terwijl de stem van de directeur op de achtergrond verder dreunt. School shootings?! Waarom neemt niemand dit serieus? In Nederland heb je daar nog nooit een voorlichting over gehad. Nu komen shootings in Nederland natuurlijk ook vrijwel nooit voor, maar... Is dit echt zo'n groot risico dan? Je hoort één van de vrouwen achter je lachen en draait je lichtelijk verwonderd om. Vinden ze dit nu echt zo grappig? Of zou het risico zo klein zijn, dat ze dit als onnodige informatie zien?
"So, now that you are all reminded of the procedure," sluit de directeur zijn verhaal af, waarmee hij je laat opschrikken uit je gedachten. "I would like to wish all of you a nice afternoon and I will see you all on Monday."
Je draait je verbaasd om naar de man naast je. Het hele verhaal van de shootings is alweer ver van je gedachten. "Did he say Monday?"
"Yes," zucht hij. "We have tomorrow and Friday off because of the college visiting weekend, remember?"
"Oh, right," knik je, alsof je precies weer waar hij het over heeft. "See you Monday!"
Met een brede glimlach verlaat je het gebouw weer. Je bent nu twee dagen extra vrij en zo net voor de toer komt dat wel heel goed uit. Je kan niet wachten om dit aan Bill te vertellen!

Reacties (1)

  • Luckey

    Yeah!! Samen knuffel met je groene monster!
    Dat schieten krijgt nog wel een staartje heb ik zo vermoeden

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen