"Hoe ging het?" vraag Luna, als ze samen met Ada en Celese bij de kar komt staan. Haar blik schiet even naar de kar van District 7, waar Day naast zijn districtsgenote op de wagen klimt.

"Hoe ging wat?" Ik volg haar blik en haal mijn schouders op. "Ik wil geen bondgenoot," zeg ik nogmaals nadrukkelijk.

"Ik hoop echt dat je dat niet tegen hem gezegd hebt." Ze zucht diep en haalt een hand door haar haar. "Geen vijanden maken, weet je nog?"

"Geen zorgen," antwoord ik snel. "Ik heb niets onaardigs gezegd. Maar dat betekent nog steeds niet dat ik hem als bondgenoot wil. Ik wil geen bondgenoot."

"Zolang je er niet voor gezorgd hebt dat hij bij de eerste gelegenheid een bijl door je hoofd ramt, ben ik tevreden." Ze haalt een hand door haar haar en gebaart naar de kar, waar Ada inmiddels opgeklommen is.

"Jullie gaan stralen." Celese klapt enthousiast in haar handen, maar haar blik dwaalt af naar de wagens van de hogere districten, en er verschijnt een blos op haar wangen. "Oh, ze zien er allemaal zo stralend uit. Ik heb hier zo naar uitgekeken." Ze kijkt even de zaal rond, maar laat dan haar schouders hangen. "Lilith is er nog niet," zucht ze dan beteuterd. "We moeten haar zo maar even gaan zoeken. Oh, maar ik moet eerst mijn collega uit District 4 gaan feliciteren. Ediline ziet er stralend uit - het is ook zo'n knap meisje. Niet dat jullie daar verstand van hebben, natuurlijk. Neem maar gewoon van mij aan dat ze echt een pláátje is, zeker in die jurk. Niets minder voor de dochter van een winnares, natuurlijk," ratelt ze. "Nou, lieverds, zet hem op, hoor. En niet vergeten: handen vast en omhoog." Ze lacht nog even naar ons, maar paradeert dan op de wagen van District 4 af.

Als ik op de wagen klim, laat ik mijn blik snel even over Ada's kostuum glijden. Het lijkt grotendeels hetzelfde te zijn als het mijne, behalve dat ze geen broek en blouse heeft, maar een jurk tot halverwege haar bovenbenen, van dezelfde stof met gestikte takjes als mijn blouse. Opeens lijkt mijn outfit een stuk minder koud - het is sowieso aanzienlijk warmer in de volle opstaphal.

Een kans om een opmerking te maken over het feit dat ze er echt wel stom uitziet zonder glitters in haar ingewikkeld ingevlochten en opgestoken haren krijg ik niet, want voor ik mijn mond open kan doen, komt onze strijdwagen schokkend in beweging, en moet ik me vastgrijpen aan de rand, voor ik van de kar af val zonder daarbij door Ada te zijn 'geholpen'. Als ik om me heen kijk, zie ik dat de wagen van District 12 de enige is die nog op zijn plek staat. We zijn begonnen. Dit is hoe de wereld ons zal zien en herinneren.

Het Capitool heeft erg zijn best gedaan om harder te stralen dan de tributen zelf, besef ik als de bontgekleurde en beglitterde menigte in mijn vizier verschijnt. Contrasten, blauwgroen en bloedrode glitters vullen de tribunes, en als ik me goed focus, kan ik zelfs wat grote mannen met doorzichtige blousen onderscheiden, waardoor ik mezelf echt tot een mode-expert kan verklaren.

Haast nog opvallender dan hun dubieuze stijlkeuzes, is het lawaai dat de menigte produceert. Het is alsof ze geaccepteerd hebben dat ze na vandaag een paar weken niet meer kunnen praten, en dat dat het waard is. Ze joelen, juichen, schreeuwen onze namen en vragen om onze aandacht, wat ik met een zo nonchalant mogelijke blik in hun richting beantwoord.

Die dubieuze stijlkeuzes worden ook weerspiegeld in de meeste kostuums. Aderyn en Ada behoren tot de weinige meisjes met een relatief normale jurk. Het 'meisje' uit District 5, dat nog steeds verdwaasd lijkt van zijn zoensessie met de jongen uit District 8, draagt een niet-zo-flatteuze broek van kerstverlichting, en het meisje uit District 4 - Ediline, of, in Celeses woorden, een 'pláátje' - draagt een gekke jurk met schubben. De manke jongen uit District 3 draagt een bizar, metaalachtig kostuum met een soort vreemde klok in zijn witblonde krullen. Als hij niet al mank zou lopen door die val, zou hij dat waarschijnlijk wel doen door het gewicht van zijn pak. Waarschijnlijk had zijn stylist op een grotere en sterkere tribuut gehoopt, want de outfit lijkt nogal misplaatst op de kleine, nerveuze jongen, die midden tussen de trotse Beroeps op zijn kar staat.

En dan, want het kan nooit extra genoeg zijn, lost de witte kleur van de kostuums van District 1 op in een wolk van zilveren glitters, zodat vele malen toepasselijkere zwarte strijderskostuums zichtbaar worden. Alsof dat nog niet dramatisch genoeg was, en er niet al genoeg glitter in de lucht hing om iemand te laten stikken, beginnen de tributen uit District 2 met een vreemd soort geweren glitterbommen op het publiek af te vuren. Ik zucht en rol met mijn ogen. Nu valt mijn haar niet eens meer op. Dan hadden ze die glitters er net zo goed uit kunnen halen.

"Wanneer doen we onze armen omhoog?" Ada kijkt me aan en steekt haar hand naar me uit, duidelijk met het idee dat ik die vastpak.

"Weet je, de plannen zijn gewijzigd." Ik kijk nogmaals naar de tributen van District 1, die nu met een ijskoude blik tussen het juichende publiek door rijden. Ze stralen kracht uit, en dat is wat ik ook wil doen. Het maakt me waarschijnlijk meer een bedreiging, maar het laat in ieder geval zien dat ik niet bang ben voor een gevecht. De vriendelijk doen en lief-handjes-vasthouden-show is niet wie ik ben. Geen solidariteit, geen vrede, geen bondgenootschappen. Ik ben niet Ada's vriend, en al helemaal niet die van het Capitool. Dit is geen soap, geen gezellige talkshow. Dit is een spel van moord, van verraad, van alles behalve vrede, en als ik dan een van de Spelers moet zijn, kan ik niet doen alsof ik op rust zit te wachten. Luna had gelijk: ik hou niet van vrede. "Doe wat je wil, maar dit is mijn moment. Verpest het niet." Ik tik Ada's hand opzij, en als we door de wolk van glitter heen rijden, hef ik een vuist in de lucht. Ik zal overleven.

Meteen begint het kostuum te veranderen, alsof de geborduurde takjes beginnen te groeien. Er verschijnen blaadjes en knopjes, die openbarsten tot zachtroze bloesem. Ik ben als het ware veranderd in een geborduurde kersenboom, met mijn blouse als bloeiend bladerdek. Ook de armband, ketting en handschoen zijn nu bezaaid met de roze bloemetjes, en alles zit onder de zilveren glitters van District 1. Het is spectaculair, en precies het beeld dat Luna in gedachten had. Vriendelijkheid, solidariteit, leven, alle dingen die ons op laten vallen zonder ons tot een bedreiging te maken. Voor sponsoren is het niet ideaal. Het kostuum is duidelijk gericht op het vinden van bondgenoten, en er is besloten dat roze bloemetjes te beste manier waren - een keuze die ik maar wat graag wil aanvechten, al is het maar om te zorgen dat ze me niet nog eens met zoiets opzadelen. Roze is niet mijn kleur, en dat mag het ook niet worden.

Net als ik binnensmonds wil vloeken, voel ik iets bewegen op mijn rug, en als ik een blik over mijn schouder werp, zie ik hoe een dunne, groene cape zich ontvouwt en door de snelheid en de wind achter me aan wappert. Als mijn gezicht op een van de grote schermen verschijnt, zie ik het beeld pas helemaal. De krans op mijn hoofd lijkt een kroon, en de pose en de cape geven mijn houding kracht. Ook al ben ik bezaaid met glitters en bloemen, ik zie eruit als een koning.

Naast me werpt Ada me een giftige blik toe, maar tilt dan haar handen de lucht in, waarop haar kostuum ook direct begint te veranderen. In haar met bloemen bezaaide outfit, lijkt ze ergens een beetje op Luna, die vorig jaar in een soortgelijke bloemetjesjurk op haar plaats stond: overweldigd door alle indrukken die de openingsceremonie op ons af gooit en bang voor alles wat gaat komen, maar met die zelfverzekerde blik in haar ogen en die verbeten uitdrukking op haar gezicht. Voor iemand die alles al opgegeven heeft, staat ze er nog veel te krachtig bij.

Als onze kar tot stilstand komt in de halve cirkel op het forum en het volkslied de welkomsttoespraak van de president aankondigt, laat ik mijn blik nog even afdwalen naar Day. De jongen luistert geïnteresseerd naar de president, maar draait zijn hoofd dan ineens mijn kant op. Als zijn grijsgroene ogen de mijne ontmoeten, lacht hij naar me, maar als de wagens dan ineens weer in beweging komen, moeten we ons allebei snel vastgrijpen om er niet uit te vallen.

Waar Days districtsgenoot hem snel vastgrijpt en helpt zijn balans te hervinden, krijg ik van de mijne alleen nog een vernietigende blik. "Als je gewoon eens zou luisteren naar andere mensen, had je geweten dat de toespraak klaar was," zegt ze. "Denk je echt dat dit dramatische gedrag je iets gaat opleveren?"

"Ik probeer in ieder geval mijn kansen in mijn voordeel te keren. Dat kan ik van jou niet zeggen," kaats ik terug, en ik besluit haar verder te negeren. Ik kijk nog even naar de kar van District 7, waar beide tributen met een lach op staan. Het eerste wat ik ga doen als ik straks weer in fatsoenlijke kleren op mijn kamer ben: kijken of ik Ada's bonnetje nog ergens kan vinden. Een leukere districtsgenote vinden kan echt niet zo moeilijk zijn.

Reacties (2)

  • Megaeraaa

    een keuze die ik maar wat graag wil aanvechten, al is het maar om te zorgen dat ze me niet nog eens met zoiets opzadelen. Roze is niet mijn kleur, en dat mag het ook niet worden
    Celese is het daar jammer genoeg niet mee eens.
    De ironie! Het laatste wat hij moet dragen is roosxD

    1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Nee hoor, er zijn genoeg bloed, modder en plottwists in de arena om ervoor te zorgen dat het shirt aan het einde van de rit niet meer roze is

      1 maand geleden
    • Megaeraaa

      Maar het gaat er om dat het ooit roze was. In het begin was hij echt Capitoolwaardig gekleed met die glitter in zijn haar

      1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Die glitter is er nog steeds hoor. Hij is er nog steeds niet achter hoe hij die weg moet krijgen

      1 maand geleden
  • Incidium

    De parade whoo! Luna haalt in twee stukken dialoog achter elkaar een hand door haar haar, ze is duidelijk nerveus. Chris en opletten zijn echt mutually exclusive zie ik. Who can blame him, met Day in de buurt.

    kijken of ik Ada's bonnetje nog ergens kan vinden. Een leukere districtsgenote vinden kan echt niet zo moeilijk zijn.
    OMG prachtig dit:Dwil je Naeve? We wisselen wel voor 1 dag en kijken hoe het gaat

    2 maanden geleden
    • Samanthablaze

      Jep eh Luna vind de parade niets en er is deze cute boi die alles ingewikkelder maakt
      En ja Day is voor iedereen afleidend maar hé hij was zelf ook afgeleid eh

      Oh dat klinkt alsof het fout gaat, Naeve is ongeveer net zo gezellig als Ada

      2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen