in dit hoofdstuk krijg je, net als in heel wat eerdere hoofdstukken, te lezen dat chrysa niet goed werkt onder stress. dit is een metafoor voor het feit dat ik niet goed werk onder stress.

Ik verplaatste mijn lichaamsgewicht rusteloos heen en weer in de rij voor de Privésessies. Enkele mensen praatten met elkaar, maar toch voelde ik een soort oorverdovende leegte in de ruimte hangen. Hij galmde na in mijn buik, waar al sinds vanochtend een springerig gevoel hing waardoor ik geen seconde meer stil had gestaan.
      Mijn vingers frustelden aan het stukje stof dat ik om mijn arm geknoopt had, het stuk stof van Kitty’s jurk. Het feit dat ik constant bewoog irriteerde me, maar ik kon er niet mee ophouden, want als ik me zou proberen stil te houden, kon ik aan de spanning in mijn lichaam voelen dat ik zou trillen. Ik zou zwak lijken, het enige waar Crystal en River het over eens waren dat dat níet mocht gebeuren.
      Ondanks het feit dat mijn lichaam in beweging was, bleef mijn blik slechts stilhangen op de deur waar de tributen één voor één in verdwenen, waar ik steeds dichter en dichterbij kwam. Telkens als de deur openging, herhaalde ik de naam van de tribuut in mijn hoofd die door de deur verdween om mezelf af te leiden, en ik gaf mezelf een denkbeelding schouderklopje als ik er één wist.
      Ik dacht aan wat ik vanochtend met Crystal had besproken. Ik zou ze alles laten zien wat ik kon, want hier hingen mijn sponsoren vanaf. Ik had het tot nu toe niet perfect gedaan, maar ik kon het rechtzetten met mijn Privésessie, wat betekende dat hier een hoop vanaf hing. Het hielp niet echt tegen het drukkende gevoel in mijn buik.
      Ik had haar gestresst gevraagd wat er zou gebeuren als ik het compleet verpestte, en ze had me bemoedigend bij de schouders vastgepakt en verteld dat ik dat gewoon niet zou doen. Ze vertelde me dat ze in me geloofde, dat het Capitool dat na mijn Privésessie ook zou doen zelfs als ze maar een deel zouden hebben gezien van wat ik kon, en dat ik daar zelf maar eens mee zou moeten starten.
      Ze had absoluut een punt, maar ik maakte me nog steeds zorgen.

“Simon Davidson.”
      Ik zuchtte. Ik was de volgende.
      Simon stond op, en in het korte moment dat hij omkeek stak ik nog even snel mijn duim naar hem op. Hij kon volgens mij nog best een goed cijfer halen, als hij zijn best deed. Maar goed, volgens mij hoefde hij zich niet zo enorm veel zorgen te maken, want hij had niet zoveel misstappen gemaakt als ik. Hij was zelfverzekerd op de Boete, en stond op de goede kar op de Parade. Het Capitool hield vast al van hem, bij hem hing er niet zoveel af van de Privésessies als bij mij.
      “Chrysante Riverway.”
      Ik ademde nog één keer diep in voordat ik naar binnen liep: dit was het. Vanaf dat punt mocht ik niks meer laten zien wat me zou schaden. Geen angst, geen medelijden, en geen zwakte.
      Ik bleef strak voor me uit staren terwijl ik mijn weg naar het rek met de bogen maakte. Ik kon de ogen van de Spelmakers voelen branden, maar ik deed mijn best om het te negeren.
      Ik kon dit.
      Ik hing de pijlenkoker op mijn rug, en klemde de boog stevig vast in mijn rechterhand terwijl ik doorliep naar het onderdeel met de messen. Stil bad ik dat de Spelmakers vanuit hun plaats niet konden zien dat mijn arm trilde.
      Ik wenkte de Avox die in de hoek stond, en drukte zoveel messen in zijn handen als hij kon houden.
      Mijn stem trilde toen ik hem beveel: “Als ik achter de oefenpoppen vandaan kom, richt op mij. Hou je niet in.”
      Het voelde haast alsof ik zweefde terwijl ik richting de oefenpoppen rende, en me achter één verborg. Ik trok de eerste pijl uit de koker, en legde hem aan. Ik had mijn boog al aangespannen toen het eerste mes al op me af kwam, en met een snelle draai boorde het mes zich door het hout, waar het in bleef steken.
      Ik liet de pijl los, die ik niet had geschoten om de Avox te raken - slechts om hem achteruit te drijven, terwijl ik rende en me achter een andere oefenpop verborg, en het volgende mes op een haar na ontweek.
      Als ik de Avox wilde verslaan, moest ik of zorgen dat hij geen messen meer over had, of hem tegen de muur proberen te pinnen. Om indruk te maken, koos ik voor de tweede.
      Ik verplaatste me achter de volgende pop, en de volgende. Met mijn pijlen droof ik hem naar achteren, terwijl ik mijn boog gebruikte om mezelf te verdedigen tegen zijn messen.
      Er was nauwelijks vijf meter afstand tussen ons, nu ik de pop duwend steeds dichter bij de Avox kwam. Hij hield nog maar één mes in zijn hand, dus als ik hem nog tegen de muur wilde proberen te pinnen, dan moest ik opschieten.
      Het was alles of niets, en het moest alles zijn.
      De spanning in mijn lichaam schoot omhoog, maar de adrenaline deed hetzelfde. In mijn hoofd stippelde ik mijn route uit: ik zou mijn boog aanspannen, en tevoorschijn springen. De Avox zou naar achteren deinzen, hopelijk tegen de muur aan. Ik zou voor hij doorhad wat er gebeurde de pijl van mijn boog laten vallen - in de muur schieten als ik minder tijd had - en dan zou ik hem bij de polsen pakken en tegen de muur drukken.
      Het was alles of niets, en ik ging voor alles.
      Ik legde de pijl aan, spande mijn boog, en sprong vanuit mijn plaats. De Avox deinsde terug en hief zijn mes. Ik richtte, en schoot naar voren, toen mijn voet plots ergens achter bleef haken en ik met een smak op de grond terecht kwam. Het mes schoot over me heen en schampte mijn rechterarm nog in de val, maar door de spanning voelde ik het nauwelijks. De boog vloog uit mijn handen, en landde een paar meter verder van me op de grond.
      Het was alles of niets.
      Ik durfde de Spelmakers niet eens meer aan te kijken. Nog zonder op het signaal dat ik weg mocht te wachten, rende ik de deur al uit, de nog bloedende wond van het mes van de Avox afdekkend met mijn linkerhand.
Het was alles of niets. En in alles had ik gefaald, dus kreeg ik niets.

Reacties (1)

  • Samanthablaze

    dit is een metafoor voor het feit dat ik niet goed werk onder stress.
    Girl, je bent een mood

    Woah ik was vergeten hoe goed Chrysa eigenlijk is als ze niet aan het kwijlen is over Revan

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen