fun fact: toen ik dit ging schrijven schreef ik eerst per ongeluk "niet teveel nadenken, gewoon niet" in plaats van "gewoon doen" en dat is hoe goed het met me gaat

Ik had dit vaak genoeg in mijn hoofd opnieuw en opnieuw herhaald, maar toch voelde ik het nerveuze gevoel in mijn buik weer opborrelen toen mijn naam hoorde. Wat als ik iets zei waardoor ik sponsoren zou verliezen? Wat als ze mijn outfit lelijk vonden? Wat- wat als ik viel terwijl ik het trapje op klom?
      Ik ademde één keer diep in en herinnerde me wat Crystal gisteren als laatste had gezegd. “Gewoon met Caesar meegaan, glimlachen en zwaaien. Doe je best om een beetje positief over te komen. En niet teveel nadenken, gewoon doen. Dan kan er niks fout gaan.”
      Niet teveel nadenken, gewoon doen.
      Er werd geapplaudisseerd toen ik op kwam lopen, ik glimlachte, en zwaaide. De zonsondergangsnogwatrode rok sleepte over het podium achter me aan, en toen ik richting mijn stoel liep draaide ik kort mijn rug richting het publiek, zodat ze konden zien hoe ik zorgvuldig de linten die mijn top op zijn plaats hielden om mijn rug had laten binden. Mijn haar was versierd met dezelfde kleur bloemen die waren versierd met edelstenen, dezelfde waar ook mijn schoenen mee waren ingezet. Ik kon het zelf niet zien, maar mijn hele gezicht was opgemaakt - omdat Athenus er op stond dat hij een toevoeging op mijn outfit moest hebben en dat ik zonder make-up het Capitoolpodium onmogelijk kon betreden.
      “Hallo, Chrysante,” begroette Caesar me toen ik ging zitten. Hij glimlachte vriendelijk, en op de manier waarop we hier zaten leek het even alsof het publiek er niet meer was.
      “Zeg maar Chrysa,” antwoordde ik. “Ik ben het niet gewend dat mensen me met mijn hele naam aanspreken.”
      “En, Chrysa.” Ik hield kort mijn adem in terwijl ik afwachtte welk onderwerp hij als eerst aan ging snijden. “Ben je blij met je zeven?”
      Ik had inderdaad te zien gekregen dat ik een zeven had gekregen voor mijn Privésessie, iets wat ik als een wonder beschouwde. Crystal had twee duimen naar me opgestoken en zelfs van River had ik een schouderklopje gekregen. Ondanks het feit dat ik maar niet kon stoppen met nadenken over hoe hoog mijn cijfer geweest had kunnen zijn als ik niet was gevallen, moest ik zeggen dat ik best tevreden was. “Het had beter gekund, maar voor een niet-Beroeps is het redelijk goed, of niet soms?”
      “Zeker,” stemde Caesar met me in. “En, wat vind je er nou van om hier te staan?”
      Ik stond op het punt om mijn mond te openen over hoe ik thuis miste, hoe ik wenste dat ik hier nooit was gekomen, toen ik me plots Crystals advies herinnerde.
      Blijf een beetje positief.
      Ik zette een glimlachje op. “Niet slecht.” Positief, hoe deed je positief? Ik dacht aan Tyler, Holly, Clara, Fester. “Zie je ook eens iets anders dan alleen het eten thuis, hier is het namelijk heerlijk.”
      “Dat hoor ik vaker,” lachte Caesar. Ik had hem aan het lachen gekregen! Ik had het goed gedaan. Crystal, en hopelijk ook River, zou trots op me zijn. Ik juichte intern, wat al snel genoeg onderbroken werd door de volgende vraag: “Nu we het toch over jouw thuis hebben, wat mis je het meeste?”
      Ik slikte een brok in mijn keel weg. Hoe moeilijk het ook was, ik mocht geen zwakte tonen. Dit was het punt waar iedereen zichzelf blootlegde, had River gezegd. Trap niet in de val. “Natuurlijk mis ik mijn zusjes, Lucy en Kitty, het meest.” Ik rechtte mijn rug. “Maar voor iedereen die nog een familie heeft zal dat meestal wel zijn wat ze het meeste missen, dat lijkt me logisch.” Niet huilen, Chrysa. Je moet sterk lijken.
      “En, wat vind je van de andere tributen?”
      De zoemer kon elk moment gaan. De gedachte aan Kitty en Lucy die hier naar me keken leek steeds verder in me te snijden, dus besloot ik mezelf af te leiden, tijd te rekken. Dus forceerde ik mezelf om te focuessen. “Wie van de drieëntwintig bedoel je?” En toen noemde ik alle tributen één voor één op.
      Ik kreeg een verbaasde blik. “Heb je álle namen onthouden?”
      Wat moet ik anders doen in die drie dagen, trainen heeft geen zin. Ik ga toch al dood. Nee, sterk lijken. Lucy en Kitty kijken je nu aan, je moet hun best doen. Je moet voor hen je best doen, want zonder jou redden ze het niet. Het Capitool moet van je houden.
      “Ik…” mijn stem stokte in mijn keel toen ik plots weer de ogen van het publiek voelde branden, alle mensen waarvan ik tot nu toe compleet was vergeten dat ze er zaten.
      Ze moeten van me houden.
      “Ik wilde de tributen leren kennen, ik had niet veel beters te doen,” besloot ik maar.
      De zoemer ging. Perfecte timing.
      “Het lijkt er helaas op dat we door moeten, Chrysa. Het was fijn met je gesproken te hebben,” glimlachte Caesar. Terwijl ik opstond groette ik hem nog éénmaal “Insgelijks, dankjewel,” en ik probeerde me nog een beetje in te houden met hoe snel ik het podium afliep.

Reacties (1)

  • Samanthablaze

    fun fact: toen ik dit ging schrijven schreef ik eerst per ongeluk "niet teveel nadenken, gewoon niet" in plaats van "gewoon doen" en dat is hoe goed het met me gaat
    Wat een mood

    Wat- wat als ik viel terwijl ik het trapje op klom?
    Dan wordt je uitgelachen door Chris' geest en krijg je een neerbuigende blik van Revan

    Niet huilen, Chrysa. Je moet sterk lijken.
    Succes, adorable

    En toen noemde ik alle tributen één voor één op.
    Awh Chrysa je bent echt een nerd
    Maar stiekem kunnen bijna al mijn personages dit ook, Luna omdat ze zich paniekerig voorbereidt, Chris vanwege zijn stokpoppetjes, Val omdat ze wil weten hoe ze iedereen pijn kan doen en Kate omdat ze de ene helft adopteert en de andere helft vervloekt
    Chrysa valt best mee maar op deze manier klinkt het zo sneu awhh

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen