De parade was een succes, deelt Pubert mee voor Samuel zijn ogen helemaal open heeft. Samuel moet zich geen zorgen maken over sponsoren, stelt Pubert hem gerust, daar zijn mentoren en districtsbegeleiders voor. Samuel knippert vermoeid. Tien minuten later zet Pubert opnieuw koffie en Samuel besluit dat hij het accepteert.

Hij kijkt uit naar de training. Drie dagen fysieke inspanning, zoals hij gewend is van thuis. In de lift naar beneden loopt hij tegen precies zoveel zoenende stellen aan als hij wil: nul. Een prima begin.

Alle vierentwintig tributen staan in een cirkel rondom een vrouw. “Welkom bij de training,” zegt ze. “Hier zullen jullie het merendeel van de komende drie dagen doorbrengen. Jullie kansen in de arena hangen voor een deel af van hoe actief je gebruik maakt van de faciliteiten hier. Bij elk onderdeel kunnen jullie uitleg voor beginners en een onderdeel voor gevorderden vinden. Ik zal jullie niet verder ophouden.”

Zonder meer vertrekt ze. Langzaam verspreiden de tributen zich over de ruimte. Samuel loopt naar een rek met speren. Ernaast staat een lange vrouw in sportieve kleding.

Ze gunt Samuel en de twee op zijn outfit een blik. “Je weet wat de bedoeling is?”

Samuel knikt. Hij haalt een speer uit het rek en test het balans. Niet slecht. Een paar meter voor de werplijn gaat hij door zijn knieen in houding staan.

Vanuit Samuels ooghoek flitst er iets roods. Verbaast laat hij de speerpunt zakken en draait hij zich om.

Hij herkent May en de jongen—Bob—van vijf, die kusten in de lift. Daar houdt de overeenkomst met de afgelopen dag op. May slaat Bob vakkundig in elkaar. De jongen krijgt de kans niet om terug te vechten en landt snel genoeg op zijn rug.

Hoofdschuddend kijkt Samuel weg. Dat een Beroeps andere tributen wil intimideren begrijpt hij, maar dit is spelen met je eten. Hij brengt de speer omhoog, rent de vijf stappen naar de startlijn, en werpt de speer in een vloeiende beweging richting de pop. De scherpe kant begraaft zich een goede diepte in de rechterschouder van de pop.

“Je techniek is redelijk, maar je bent wat slordig aan het einde,” zegt de vrouw. “Denk eraan dat het niet nodig is om net voor je loslaat extra kracht te zetten. Daar wordt je worp scheef van. Je bent sterk genoeg. De goede beweging geeft de speer op natuurlijke wijze de maximale snelheid.”

Samuel knikt met tegenzin. Het is precies wat anderen in de trainingshal hem in District 2 vertelden. De hoop dat het geen fout is maar een persoonlijke stijlkeuze laat hij nors los.

Als Samuel het advies opvolgt, blijkt zijn worp daadwerkelijk preciezer. Hij herhaalt het een paar keer en het effect blijft. Maar zodra hij minder oplet, gooit hij instinctief zoals voorheen.

Hij is te laat, realiseert hij zich. Drie dagen is bij verre na niet lang genoeg om een gewoonte te veranderen. In de arena verwacht hij niet de tijd te krijgen er aan te denken dat hij het einde netjes moet afmaken.

Teleurgesteld steekt hij zijn handen in zijn zakken en geeft hij het op. Bij een ander onderdeel bereikt hij vast meer. Hij kijkt om zich heen.

De vrouw van het speerwerpen legt een klein kind uit hoe je een speer moet vasthouden. Aan haar stem te horen is dit niet de eerste keer.

Het zwaaien van een zwaard trekt zijn aandacht. De trainer is in gesprek met een tribuut met een elf op zijn borst—of ja, hij doet een poging. De tribuut let niet bepaald op.

Ver genoeg weg dat het duidelijk is dat ze er niet bij hoort, zwaait Aderine met een zwaard. Ze oefent haar techniek, en die is perfect. Samuel is niet onder de indruk; iedereen kan goede techniek vertonen in slow-motion. Hij slentert naar haar toe.

“Mooie techniek,” zegt hij met het soort glimlach dat Aderine hem gaf toen ze hem als kapstok bestempelde. “Jammer dat het zo langzaam gaat. Ik kan het sneller als ik slaap.”

Aderine kijkt naar hem om. “Oh ja?” Ze laat het zwaard zwabberen en beweegt het in een boog, nog langzamer dan voorheen, naar de grond.

Samuel trekt een wenkbrauw op. “Oh ja,” herhaalt hij. Hij loopt naar het rek met zwaarden en pakt een van de grotere exemplaren. Op een tempo wat net iets sneller is dan Aderine’s probeert hij een steek. “Geloof je me niet?” vraagt hij haar.

“Om eerlijk te zijn, nee,” zegt ze. “Maar het staat je helemaal vrij om het even uit te proberen?” Ze gebaart (op normale snelheid) met haar zwaard naar de oefenarena.

“Prima. Ik wil wel eens zien of je meer kunt dan gooien met jassen,” zegt Samuel bot. Hij stelt zich Aderines gezicht voor als ze haar wapen verliest. Wat beschamend.

“Ik voel me vereerd,” zegt Aderine. Ze draait zich om en loopt naar de arena. Samuel volgt.

Twee mensen van het Capitool verzorgen de beschermende pakken die voorkomen dat tributen tijdens de training al sneuvelen. Het is snel en efficiënt gebeurt. Ze staan allebei in houding tegenover elkaar. De spanning is om te snijden. Gelukkig is Samuel’s zwaard scherp.

Reacties (2)

  • Duendes

    De hoop dat het geen fout is maar een persoonlijke stijlkeuze laat hij nors los.


    Samuel lieverd je zou eens een gesprek met Chris moet hebben over jullie persoonlijke stijlkeuzes het is prachtig

    Also gosh hij is zo vol zelfvertrouwen dat hij Adey gaat verslaan en dat is genieten:Y)

    1 maand geleden
    • Incidium

      hij doet zijn best. 'Zijn best' is alleen minder goed dan Samuel dacht dat het was XD

      1 maand geleden
  • Samanthablaze

    In de lift naar beneden loopt hij tegen precies zoveel zoenende stellen aan als hij wil: nul.
    Mood

    Hij herkent May en de jongen—Bob—van vijf, die kusten in de lift. Daar houdt de overeenkomst met de afgelopen dag op. May slaat Bob vakkundig in elkaar.
    Love dit

    De hoop dat het geen fout is maar een persoonlijke stijlkeuze laat hij nors los.
    Samuel en Chris hebben zoveel gemeen en zouden probably samen op Adey hatende buddy's zijn als ze elkaar niet principieel zouden haten

    In de arena verwacht hij niet de tijd te krijgen er aan te denken dat hij het einde netjes moet afmaken.
    Hé, je bent Beroeps. Zorg dat je schildknaap je slachtoffer vasthoudt, dan kun je rustig mikken

    De trainer is in gesprek met een tribuut met een elf op zijn borst—of ja, hij doet een poging. De tribuut let niet bepaald op.
    Tribuut in kwestie is afgeleid aan het kwijlen en dat kun je hem niet kwalijk nemen want tribuut uit 7 was dichtbij

    Ver genoeg weg dat het duidelijk is dat ze er niet bij hoort, zwaait Aderine met een zwaard.
    Ik hou van het idee dat ze echt een stuk verderop gaat staan zodra Chris in de buurt komt

    De spanning is om te snijden. Gelukkig is Samuel’s zwaard scherp.
    Did you just- damnit

    1 maand geleden
    • Incidium

      het woord 'stijlkeuze' in dit verhaal is 100% jouw schuld:D
      mmm ik betwijfel of ons klompje bereid is dat te doen. Kan ik Chris reserveren voor die keer dat Samuel Adey tegenkomt?
      oh top ik had staan dat chris niet oplet, maar niet waarom? en ik wilde niet jouw verhaal tegenspreken. continuiteit!
      ikr adey is allergisch voor dichtbij andere tributen staan. Het enige geneesmiddel is het voortdurend maken van irritante opmerkingen.
      ...misschien:):):)

      1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Oeps
      Als het om Adey gaat, doet hij het waarschijnlijk zelfs nog graag ook
      Ja Chris is zelf even bezig met klungelen met zijn zwaars en dan is dat Day en dat is afleidend. Dan sparren ze even, besluiten dat dat niet werkt en sparren vervolgens met bezemstelen
      Ah ja dat verklaart het

      1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen