Ik was Ian net gedag aan het zeggen terwijl hij zijn afgetrapte gympen zonder de veters los te maken aan het aantrekken was, toen hij een papiertje uit de kontzak van zijn spijkerbroek haalde en aan mij gaf. 'Hier.’
‘Wat is het?’ vroeg ik. Er stond alleen een adres en een tijd op; het zag er een beetje duister uit, alsof we iets stiekems gingen doen.
‘Nate’s adres. Hij geeft aankomende zaterdag een feestje, en hij zegt dat jij ook mag komen.’
‘Een feestje?’ herhaalde ik alsof ik hem niet goed verstaan had. Ik was nog nooit op een echt feestje geweest. Natuurlijk had ik een hoop verjaardagspartijtjes bijgewoond, maar iets zei me dat dit een écht feest zou zijn, zo’n eentje die je in films zag, waar ze tot laat opbleven en alcohol dronken. Mijn hart begon te bonken van opwinding.
‘Ja, lijkt het je leuk? Volgens mij wordt het echt vet, dus ik zou het zonde vinden als je niet komt.’
‘Natuurlijk kom ik!’ jubelde ik. Ik stak het papiertje in mijn broekzak en deed de deur voor Ian open. ‘Tot morgen!’

Ian had beloofd dat hij bij de voordeur op me zou wachten bij Nate’s huis op de avond van het feestje. Er zouden blijkbaar heel veel mensen komen, dus zou het lastig zijn om elkaar anders in de drukte te vinden.
Toen ik aan kwam lopen- ik had de bus genomen en vanaf de bushalte was het maar vijf minuten lopen- leek het feest al op volle gang. Het was nog drukker dan ik verwacht had.
Nate woonde in een groot huis, met een zwembad die in de grote tuin stond. Het was al laat, en geen weer om te zwemmen, maar mensen stonden wel rondom het zwembad en sommigen zaten op de rand met hun voeten in het water. Vanuit het huis dreunde de bas van de muziek, terwijl er in de tuin net zo hard een ander nummer doorheen gespeeld werd. Ik had niet echt van Nate verwacht dat hij iemand was die grote feesten gaf of veel mensen kende, met zijn gepraat over zijn katten, kalme uitstraling en vriendelijke ogen. Blijkbaar had ik fout gezeten. Het zag eruit alsof ze de tent afbraken, en het feest was nog maar net begonnen.
Ian was zijn belofte na gegaan, en stond me zelfs al op te wachten bij de poort in de plaats van de voordeur, waarschijnlijk omdat de tuin al druk genoeg was. Zijn blonde haar zat iets netter dan gewoonlijk, maar hij droeg nog steeds een gescheurde spijkerbroek en een loshangend overhemd die er niet alleen qua stijl uit zag alsof ‘ie uit 2009 kwam, maar aan de versletenheid dat waarschijnlijk ook echt was. Toch zag hij er niet onverzorgd of vies uit, en had ik hem nog nooit zo… aanspreekbaar gezien. Ja, dat was het goede woord, aanspreekbaar. Hij was niet per se knapper of anders dan normaal, maar hij zag er erg open en aardig uit. Hij zag er uit als iemand waarmee je maar al te graag een gesprek wilde beginnen, al was hij dat altijd al wel geweest.
‘Is dit te overdreven?’ vroeg ik toen ik hem zag, wijzend op het jurkje die ik had aangetrokken. Ik had me bewust niet al te erg opgedoft, maar toch zag ik er vergeleken met Ian een stuk meer feestelijk uit.
Ian leek me niet helemaal verstaan te hebben boven de muziek uit, maar glimlachte naar me en stak zijn twee duimen op. ‘Je ziet er goed uit! Laten we op zoek gaan naar Nate!’ Toen pakte hij me bij de pols en sleurde me de drukte in.

Het duurde niet lang voordat we Nate gevonden hadden. Hij stond in de woonkamer gasten te verwelkomen en overal een goede gastheer te zijn. Hij droeg een papieren Burger King kroon op zijn krullen en stootte net één van de jongens die ik die keer bij de Mc Donalds had ontmoet, Seb, lachend tegen zijn schouder. De andere vrienden van Ian die ik die dag ontmoet had die niet bij ons op school zaten leken er ook bij te zijn.
Het was lastig om elkaar te verstaan over de luide muziek heen. De bas trilde onder mijn voeten en door mijn borst. Er werden bekers in iedereens handen gedrukt waarvan ik niet goed kon zien wat de inhoud was. Het was al donker buiten, en het enige licht kwam van de gekleurde lampen die aan en uit flikkerden. Maar ik kon wel proeven dat het geen cola of ranja was.
Ian stootte me aan en leunde naar me toe zodat hij verstaanbaar was. ‘Dat is alcohol, Jennie’, zei hij. Ja, dat had ik ook wel geproefd. ‘Je hoeft het echt niet op de drinken. Ik weet dat je minderjarig bent.’
‘Jij bent ook minderjarig’, kaatste ik terug.
Hij haalde zijn schouders op en sloeg het drankje in één keer achterover. Ik keek vol ontzag en bewondering toe. Het zag er uit alsof hij dat eerder gedaan had.
Al was ik niet in staat om het drankje in één keer achterover te klokken zoals Ian gedaan had, dronk ik het wel op. Het was geen sterke drank. Ik voelde er niks van, en het brandde mijn keel niet.
Maar, dat was alleen het eerste drankje. Na een tijdje gelachen en gepraat te hebben (voor hoever dat mogelijk was met de luide muziek), werden er opnieuw drankjes uitgedeeld. Deze was sterker dan de vorige, en ik kon het voelen. Dit was de eerste keer in mijn leven dat ik echt gedronken had, en ik kon zo te zien minder goed tegen de alcohol dan Ian, die meteen nog een glas dronk, maar er nog steeds niet eens een beetje aangeschoten uit zag. Dronken was ik zeker niet, maar de vloer voelde toch iets minder stevig onder mijn voeten, alsof ik op een schip of in een lift stond.
Het was tegen middernacht toen de eerste mensen begonnen te zoenen. Er lag een stel innig verstrengeld op de bank te tongen, en in de keuken klonk gejoel toen er nog een paar begon te zoenen. Zo rond die tijd had ook de eerste persoon overgegeven.
Het was geweldig. Ik kon niet goed beschrijven wat er zo leuk aan was, maar ik voelde me alsof ik er bij hoorde. Ik voelde me meer volwassen dan ik ooit gedaan had.
Het kon me weinig schelen dat ik- en Ian en merendeels van zijn vrienden ook- nog helemaal niet mocht drinken; of roken, toen er een elektronische sigaret doorgegeven werd. Ik sloeg die, en de volgende drankjes wel af, maar ik had er geen problemen mee dat mijn vrienden dat niet deden. Ian blies de naar aardbeien geurende rook in mijn gezicht, en ik giechelde.

Toen ik even later terug kwam van een toiletbezoek, werd ik onderweg naar de woonkamer geroepen door iemand die niet Ian of een van zijn vrienden was.
‘Jennie! Hier, achter je! Ik wist niet dat jij er ook zou zijn!’
Ik draaide me om, en keek in het gezicht van Vince, de jongen die me na de gymles had geholpen met oplappen. Ik had ook niet verwacht dat hij hier zou zijn. Zijn lichtbruine haar was naar achteren gekamd en werd in plaats gehouden met een dikke lik gel, en hij droeg een duur-uitziend designer shirt. Hij zag er ontzettend knap uit.
‘Hoi’, zei ik, een beetje uit het veld geslagen dat hij me aansprak.
Hij wenkte me, gebarend dat ik dichterbij moest komen. Hij leunde met zijn schouder tegen de muur van de gang, en had een gele plastic beker in zijn hand. Ik verwachtte dat het alcohol was, maar toen ik dichterbij kwam kon ik ruiken dat hij cola aan het drinken was.
Ondanks dat er cola in zijn beker zat, leek hij een tikkeltje aangeschoten toen hij een gesprek met me aanknoopte en me een compliment gaf over hoe ik er erg leuk uit zag die avond. Ik kreeg een kleur en wist niet wat ik moest zeggen.

Ik kon me niet goed herinneren hoe we er terecht waren gekomen, maar even later was ik alleen met Vince in een slaapkamer, aan de inrichting te zien die van Nate’s zusje.
Vince veegde zijn mond af met de rug van zijn hand en gooide het plastic bekertje over zijn schouder, die nog met een behoorlijke klap op de grond terecht kwam, iets waar we allebei een beetje van schrokken. We lachten even, en toen, voordat ik het aan had zien komen, kuste Vince me.
Ik was in de war. Moest ik hem wegduwen? Wílde ik hem wegduwen? Ik kende hem amper. Maar hij was heel knap. Maar ik kende hem amper. Maar zijn lippen voelden erg zacht en warm tegen die van mij, en ik kon de cola op zijn lippen proeven. Maar… nee, ik kon hem niet wegduwen. Ik kuste hem terug, en mijn hart beukte tegen mijn ribbenkast.
Terwijl we zoenden, gleed zijn hand langs mijn arm, naar beneden, en probeerde onder mijn rokje te glippen. Dat wilde ik niet! Ik greep zijn pols stevig vast, en legde zijn hand terug op mijn schouder. Even leek het alsof hij zich geheel terug wilde trekken, maar toen hij merkte dat ik wel verder wilde zoenen, deed hij dat ook.
Pas toen de kus klaar was, en ik zwaar ademend mijn hand door mijn haar haalde, bedacht ik me dat dat mijn eerste zoen was geweest. Maar op de een of andere manier was ik niet teleurgesteld, ondanks dat ik mijn eerste kus zojuist had gehad in een onbekend huis in iemands zusjes slaapkamer, met iemand die net als ik aangeschoten was, en wie ik maar twee keer gesproken had. Maar hij was knap, en hij kon goed zoenen. Ik was tevreden.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here