Als we bij het trainingscentrum aankomen, blijkt daar nog nauwelijks iemand te zijn. We zijn erg vroeg, wat zonder twijfel Luna's schuld is. Ze had me ook een stuk later wakker kunnen maken.

Het duo uit District 4 is er al, en al snel komen ook Aderyn en haar districtgenoot de zaal in paraderen. Het viel te verwachten: de Beroeps staan te popelen om weer een wapen in hun handen te mogen houden. Gelukkig zitten zij net zo min als ik te wachten op een gesprek met ons, en praten ze in plaats daarvan maar tegen elkaar. Tot mijn opluchting komen ook de andere tributen al snel de zaal binnendruppelen, waaronder de jongen uit District 3, die naast me komt staan, en Day en zijn districtgenote - Jade, als ik me niet vergis. Day werpt me een glimlach toe als hij in de cirkel komt staan, en praat dan rustig verder met zijn districtgenoot.

Ik kijk even naar de jongen naast me. Nu zijn gekke kostuum weer uit is, is hij iets meer op zijn gemak, maar duidelijk niet echt minder gespannen. Het is de eerste keer dat ik de jongen zonder verwondingen of gek kostuum zie, en hoewel hij er nog steeds moe uitziet, moet ik vaststellen dat hij inderdaad best schattig is. Maar hij lijkt me ook behoorlijk verlegen, aan de manier waarop hij oogcontact vermijdt te zien. In mijn hoofd ga ik de opties af om een gesprek met de jongen aan te knopen - dan sta ik zelf ook niet meer ongemakkelijk in stilte in de kring en kan ik bovendien het een en ander over de jongen te weten komen. Een klein deel van mijn brein suggereert om gewoon te beginnen met 'ben je gemaakt van koper en tellurium? Want je bent CuTe', want hé, het is waar, en iemand uit District 3 begrijpt die grap vast, maar de rest van mijn brein stemt die optie heel snel weg, en ik moet dat deel van mijn brein ook echt gelijk geven. Het klinkt te veel als een versierpoging, en dat is niet het signaal dat ik af wil geven. Nogmaals: ik wil niet dat mensen conclusies gaan trekken als er helemaal geen conclusie te trekken valt. Voor je het weet heb je de hoofdrol in een 'gedoemde geliefden'-verhaal, en zie je daar maar eens uit te redden. Als je dan aankomt met 'oh, het zit zo, het was maar een grapje, ik wil geen relatie met een jongen - eigenlijk wil ik helemaal geen relatie' is er waarschijnlijk niemand die je gelooft. "Dus, eh, Parveen, was het toch?" zeg ik dus maar. "Hoe is het met je been?"

De jongen schrikt op uit zijn gedachten, kijkt me even verdwaasd aan en haalt dan zijn schouders op. "Het gaat wel, denk ik," zegt hij aarzelend. "Ze hebben ernaar gekeken, dus het ergste is wel weg. Alleen langer lopen gaat wat moeilijker nu, helaas."

Ik laat mijn blik even naar zijn enkel glijden en frons. Net als gisteravond, laat de jongen zijn gewicht op zijn andere been rusten. Dat is voor zijn knie waarschijnlijk niet de beste optie, maar om heel eerlijk en realistisch te zijn, leeft hij waarschijnlijk niet lang genoeg om schade aan zijn gewrichten op te lopen. De beste optie is met je been omhoog gaan zitten en geen belastende dingen doen, maar de training is verplicht, en daarnaast ook noodzakelijk om een kans te maken op niet doodgaan, dus dat zit er niet echt in. De andere optie is helaas gewoon vol gaan trainen, maar vervolgens niet meer kunnen lopen in de arena, en dan alsnog doodgaan. Die optie klinkt eigenlijk nog minder goed, hoewel hij in dat scenario misschien wel zou weten hoe je theoretisch het snelste zou kunnen klimmen, en dat is iets. "Rust houden, proberen niet te belasten," adviseer ik dus maar, maar ik heb de woorden nog niet helemaal uitgesproken, of ik kan mijn vader goedkeurend zien knikken, afwachtend op de rest van mijn analyse. Dit is niet wat ik hoor te doen. Mijn handen zijn niet gemaakt om te helen. Ik ben niet zoals hij en dat zal ik ook nooit worden.

Snel probeer ik met iets grappigs te komen, om mezelf af te leiden van de gedachte aan mijn vaders brandende blik en de herinnering aan zijn woorden. Maar zoals die dingen gaan, kan ik altijd wel iets leuks zeggen, behalve als de situatie heel hard iets leuks nodig heeft. De jongen komt uit District 3, technologie, en die kinderen zijn eigenlijk altijd wel technisch en slim - dat is hun voordeel in de Spelen. Waarschijnlijk weet hij heel veel van dingen als natuur- en scheikunde, en aangezien ikzelf ook altijd best goed ben geweest in die vakken - niet zo goed als in biologie, maar toch-, zou het me toch moeten lukken om met een leuke grap te komen. Helaas blijft, net nu ik probeer te zorgen dat de jongen me mag, mijn hoofd volledig leeg.

Parveen knikt een paar keer bedenkelijk. "Ja, precies. Al vraag ik me af hoeveel rust het zou krijgen de aankomende dagen," zegt hij. Hij laat zijn blik even over door de trainingszaal glijden, waar wapens, schietbanen en klimparcours op ons liggen te wachten. Niet bepaald geschikte activiteiten voor iemand met een verstuikte enkel.

"Als je van plan bent om veel te gaan klimmen en vechten de komende dagen waarschijnlijk niet." Hij lijkt me niet het type dat meteen naar de bijlen zou sprinten en daar rond zou gaan hakken, maar ik wil geen aannames doen. Niet nog meer, bedoel ik - ik heb net ook al aangenomen dat hij goed is in scheikunde enzo omdat hij uit District 3 komt. En hé, hij lijkt me ook wel het type om in scheikunde enzo geïnteresseerd te zijn, ook zonder zijn afkomst, maar schijn kan natuurlijk bedriegen. Wie weet is hij eigenlijk heel slecht in de specialiteit van zijn district, en wil hij dichter worden, of misschien wel machinist. Je kunt het niet weten.

"Oh nee, dat niet nee," zegt Parveen snel, wat in ieder geval bevestigt dat hij toch niet stiekem een vechtersbaas is. "Misschien zo af en toe, maar die dingen zijn niet echt, nou ja, mijn sterkste punten."

Ik knik naar hem. "Nou ja, wie niet sterk is moet slim zijn. Dat komt vast wel goed, toch?" Ik glimlach en kijk hem verwachtingsvol aan. Als hij zichzelf niet echt als slim ziet, zal hij dat vast wel laten merken, en dan is hij - hoe hard dat ook is - een zorg minder. Een semi-manke, sterke noch slimme tribuut is geen waarschijnlijke winnaar. Als hij zichzelf wel als slim ziet, moet ik hem misschien wel in de gaten blijven houden. Als een slimme tribuut uit District 3 de juiste technologie in handen krijgt, kan dat het hele spel veranderen.

"Precies," antwoordt hij, waardoor ik meteen wat meer alleen ben. "Ik hoop wel gewoon dat het goed komt."

"Vast wel," zeg ik met een geruststellende blik, ook al is het nog zo'n duidelijke leugen. Niet alles komt goed - in ieder geval niet voor ons allebei.

Parveen staart even voor zich uit, en ik denk dat ons gesprek daarmee beëindigd is, tot hij zijn blik verrassend genoeg weer op mij richt. "Wat ben jij van plan om te doen straks?"

"Ik wilde even bij de zwaarden gaan kijken," antwoord ik eerlijk. Liegen zou niet erg zinvol zijn, aangezien hij anders binnen een paar minuten zou weten dat ik aan het liegen was. Dat ik thuis al wat getraind heb en dus geen beginner ben, zeg ik er niet bij. Die informatie hoeft hij niet per se te hebben. Ik laat mijn blik nog even door de zaal glijden. Vanaf waar ik sta kan ik de zwaarden niet zien, maar alleen de gedachte dat ik zometeen voor het eerst een écht zwaard mag vasthouden laat al een kleine glimlach op mijn gezicht verschijnen. Dat is heel wat beter dan die stomme dweil. "Ik denk dat ik basis survivalvaardigheden wel grotendeels beheers, dus ik wil me focussen op iets om mezelf mee te verdedigen in een gevecht," voeg ik eraan toe. Mocht ik besluiten dat hij een goede bondgenoot zou zijn, is het handig als hij weet dat ik hem ook iets te bieden heb. Ik wil niet helemaal als een sukkel die totaal niets kan overkomen.

"Oh ja, dat klinkt wel handig," zegt Parveen bedenkelijk. "Gevaarlijk, maar wel handig."

"De hele Spelen zijn gevaarlijk, dus het is waarschijnlijk uiteindelijk veiliger als je weet hoe een wapen werkt." Ik zucht en haal mijn schouders op. Ik zal me nooit gewonnen geven, stoppen met mezelf verdedigen of stoppen met vechten. Dat gun ik de wereld echt niet, hoe veel punten ik ook achter sta. "Het komt vast goed."

De jongen fronst. "Daar heb je ook wel gelijk in, ja. Maar toch." Hij mompelt wat, niet verstaanbaar genoeg, en duidelijk niet erg optimistisch.

"Wat?" Ik kijk hem verwachtingsvol aan, wachtend tot hij zichzelf verstaanbaarder herhaalt, maar de jongen kijkt verward op.

"Wat wat?" vraagt hij, en hij schudt zijn hoofd. "Het is niets, ik dacht gewoon aan de Spelen." Hij staart een beetje afwezig naar de leegte voor hem, en het beeld van de Spelen dat hij voor zich ziet is waarschijnlijk niet erg gezellig.

"Oh." Het is begrijpelijk dat het idee van de arena en van doodgaan niet echt vrolijk maakt, maar het is ook niet alsof het helpt om er bij stil te blijven staan. Waarschijnlijk wordt je daar alleen maar chagrijnig van, en dat is voor niemand prettig. Als je er niet met zelfs maar een klein beetje optimisme aan kunt denken, is het geen onderwerp waar je lang bij stil moet blijven staan. "Niet echt een leuke gedachte," zeg ik dan. "Misschien kun je dat beter niet teveel doen. Je kunt beter aan iets leuks denken."

Parveen knikt een paar keer. "Ik probeer dat te doen, ja, maar soms gaat het gewoon wat moeilijker," mompelt hij, en hij friemelt wat aan zijn bril. Als de jongen dat tijdens zijn interviews zou doen, zou hij in ieder geval niet zonder sponsors de arena in hoeven. Het is een aandoenlijk beeld, zijn wat verlegen en ietwat nerveuze uitstraling. Als ik in het Capitool zou wonen, zou hij waarschijnlijk een van de tributen zijn die ik zou willen helpen overleven. Hoewel ik de jongen nauwelijks ken, geeft hij me het gevoel dat hij dat verdient - of in ieder geval dat hij beter verdient dan dit.

Ik knik naar hem en ben dan even stil, op zoek naar wat ik nou het beste kan zeggen. "Humor kan helpen," besluit ik, en meteen begin ik te graven in mijn geheugen naar een leuke grap of mop die ik kan vertellen - iets waar de jongen even om kan lachen, zodat hij zijn zorgen in ieder geval even aan de kant kan zetten. Ik ken een heleboel goede grappen, maar het moet passen bij het moment, en natuurlijk bij de persoon. Het kan nu geen grap zijn over doodgaan, of iets dergelijks, want ik denk niet dat hij dat nu kan waarderen. Het enige onderwerp dat ik kan verzinnen, is scheikunde, geheel vanwege de aanname dat dat soort dingen hem vast wel interesseren, maar dat is in ieder geval een onderwerp waar ik iets mee kan. Ik schraap mijn keel en begin snel te vertellen. "Argon loopt een bar binnen. De barman zegt: 'Wij serveren geen edelgassen'. Argon reageert niet." Het is geen grap die ik zelf bedacht heb, helaas, maar ik heb hem ergens op school gehoord en daarna wel helemaal zelf onthouden, en dat is ook wat waard, toch?

Parveen is even stil, duidelijk hard aan het nadenken, en ik hoop vurig dat ik hem goed verteld heb. Als het nergens op slaat, zou dat bijzonder gênant zijn, realiseer ik me nu. Maar dan schiet de jongen in de lach, tot mijn grote opluchting. "Dat is, dat is wel een goede."

Ik lach ook, want hé, hij was ook echt leuk. "De volgende keer dat je weer aan de Spelen denkt, denk dan maar weer snel aan die grap. Of een andere. Het helpt." Ik kijk hem even aan, en als ik zijn lach zie, weet ik zeker dat deze jongen het niet helemaal in zijn eentje zal hoeven doen. Met de blos op zijn gezicht en de kuiltjes in zijn wangen, is zijn lach inderdaad leuk, en hij is aardig. Een beetje ongemakkelijk, dat wel, maar dat is oké. Ik weet zeker dat hij op sponsors kan rekenen. En hoewel ik hem dat van harte gun, betekent het ook dat ik harder mijn best zal moeten doen, als ik de steun van het publiek wil krijgen.

Reacties (1)

  • Incidium

    wow chris die grap was wel heel droog, wat een bullshit. Parveen verdient beter 2k2020. Gelukkig heeft Chris geen hekel aan hem, dat had het alleen maar erger gemaakt.

    weet je dit wel helemaal zeker?

    Dat is heel wat beter dan die stomme dweil.

    1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Bedankt een oud q-forum en een oud twitteraccount voor deze grappen. Ze zijn 100% niet van mij en ik ben niet eens zeker of ik ze wel goed begrijp

      Jamaar Parveen is een schatje, en ik zou het niet over mijn hart krijgen om Chris hem te laten haten

      Nu nog wel maar dat valt tegen

      1 maand geleden
    • Duendes

      Honestly ik begrijp hem niet helemaal maar het feit dat Chris zo'n stomme grap zo uit zijn mouw weet te schudden is best impressive wat een icon

      1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Helemaal zelf onthouden. Is hij erg trots op

      1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen