‘Bel me,’ fluisterde ik verslagen in zijn oor, mijn armen om zijn schouders heen geslagen. ‘Elke dag,’ beloofde hij mij, hij liet me langzaam los en draaide zich langzaam van mij af in de richting van zijn vliegtuig. Pas toen hij bij de douane was kwam ik erachter dat ik het doosje nog steeds in mijn zak had zitten. ‘Wacht!’ riep ik en rende achter hem aan, de tranen al in mijn ogen. ‘Wat is er?’ vroeg hij, een vaag lachje op zijn gezicht, al wist ik dat ook hij geen afscheid kon nemen. ‘Hier,’ zei ik, ik duwde het doosje in zijn handen en vouwde ze eromheen. Ik gaf hem nog snel een laatste knuffel en liet hem toen los, niet wetende wanneer ik hem weer terug zou zien.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen