Foto bij 11.

Ik word wakker door wat geroezemoes, als ik mijn ogen open zie ik de meiden van de zaal om mijn bed staan, als ze zien dat ik wakker ben schreeuwen ze met z'n alle hard.
"Gefeliciteerd!"

Ik kom lachend overeind, Loena vliegt me om mijn nek en kust me. "Gefeliciteerd lieverd, hier".
Ik krijg een zelf gemaakte sjaal met alle kleuren van de regenboog. "Hij past zich aan naar de hoofdkleur van je kleding, gaaf niet?"
Van de andere meiden krijg ik chocolade, een armbandje en zelfs een paar nieuwe ganzenveren. "Bedankt allemaal, dit is zo lief". Dit doen we standaard, iedere keer als er iemand jarig is verassen we die gene.
"Je boft maar dat het vandaag zaterdag is zeg, geen lessen. Wat wil je als eerst gaan doen?"
Ik kijk naar Loena, "Als je het goed vind eerst maar even ontbijten".
We vertrekken naar de grote zaal, ik zit in dubio, het liefst ga ik bij mijn vrienden zitten, maar ik weer dat ik dan ruzie krijg met Draco.
Maar voor ik een keuze kan maken komen de Wemels en wat andere leerlingen van Ravenklauw op me af, om me te feliciteren.
Lachend door alle knuffels en felicitaties word ik mee gesleurd, we ontbijten lang, door alle gezelligheid heb ik niet eens meer gedacht aan Draco.
"Je zussen komen deze kant op", sist Pavati naar me toe. Ik kijk op en zie ze aanlopen, " ik zie jullie straks wel weer. Ik denk dat ik nu even naar mijn familie moet".
"Gefeliciteerd kleine zus", ik krijg een paar zoenen en dan nemen ze me mee.
Ik hap naar adem als Draco zich omdraait, ik heb me geen moment druk gemaakt om dit moment, maar nu, nu heeft hij alle vrijheid mijn wangen te kussen.
Van het idee voel ik mijn ontbijt verontrustend heen en weer gaan, als ik voor hem sta, kijkt hij me met een arrogante grijns aan. "Was het gezellig bij je vriendjes?"
Ik tuit mijn lippen, niet goed wetende wat ik zal antwoorden. Een sneer ligt op mijn lippen, maar ik hou me in en knik alleen maar.
"Ik zie het door de vingers dat je daar ging zitten, op je verjaardag mag dat wel". Kwaad kijk ik naar hem, "door de vingers?" Ik voel 1 van mijn zussen me hard in mijn arm knijpen, met als doel dat ik mijn mond hou. "Ja Violetta Hope, je mag blij zijn dat ik in een goede bui ben".
We gaan zitten, mijn zussen hebben een nieuw notitieboek voor me gekocht, ik bekijk de kaft, hierop staan geborduurde gouden slangen. Die voor mijn gevoel, mij vijandig aankijken, maar ik bedank ze hartelijk.
De post arriveerde en een groot pak word bij me bezorgd. Als ik de doos open, bevat de doos een prachtige gouden doos met een rode strik erom heen. Ik pak deze en verwijder de strik, er verschijnt een prachtige gouden stof met erboven op een briefje.

Lieve Violetta,

Hierbij je verjaardagscadeau, we verwachten dat je dit draagt op eerste kerstdag. Hij zal je vast prachtig staan, de bijpassende hakken staan thuis.

Vader en Moeder.


Ik lach spottend naar de tekst, er staat in ieder geval 'lieve' bij. Ik sta op en haal de jurk uit de doos, meteen hap ik naar adem. 'Dit kunnen ze niet menen', het is een jurk die duidelijk laag valt. Hij is deftig, geborduurd en straalt rijkdom uit.
"Die jurk zal je prachtig staan Violette, ik kijk er naar uit".
Ik ril van de adem die langs mijn nek glijd, snel stop ik de jurk terug en doe de deksel er op. Als ik me omdraai, draai ik me zo in de armen van Draco, hij stond nog achter me. Grijnzend kijkt hij me aan, terwijl ik gevangen sta. Beetje angstig kijk ik in zijn grijze ogen, die gevaarlijk twinkelen.
"Nu is het mijn buurt je te feliciteren, gefeliciteerd Violetta Hope".
Dan verstijf ik, hij kust mij tergend langzaam op mijn wangen. Ik ruik zijn aftershave, voel kleine stoppeltjes over mijn zachte wangen en zijn lippen zijn ruw en zacht tegelijk.
Als hij zich terugtrekt pakt hij een pakje uit zijn zak, "hier". Verbaast kijk ik er naar, "heb je een cadeau voor me gekocht?" Hij knikt en zegt dat ik het moet open maken.
Als ik het open komt er een doosje uit, ik open het doosje en staart versteld naar de inhoud. Er zit een fijne gouden ketting in, er zitten kleine diamantjes aan in verschillende maten. Draco pakt het uit de doos en hangt het kettinkje om mijn nek, als hij achter me staat en ik zijn koele vingers in mijn nek voel ril ik weer. " Laat eens zien hoe het staat, heb ik mijn meisje goed verwend?" Misselijk van zijn woorden draai ik me naar hem om, nu zie ik dat hij op antwoord wacht. "Dankjewel, de ketting is prachtig". Ik zie Estella naar Draco knikken, ik weet wat ze van me wil. Dan ga ik op mijn tenen staan en kus zijn wang, "hij is echt heel erg mooi".

Ik verzamel mijn cadeaus en zeg dat ik ze ga opruimen,eenmaal in de slaapzaal gooi ik de cadeaus op bed en snel de badkamer in. Ik was woest mijn wangen en ik probeer de geur van Draco kwijt te raken, maar ik hou er iets van over.
Dan in de spiegel zie ik Precilla verschijnen, "hij wacht op je". Snel trek ik mijn kleding recht en loop naar Draco toe, als ik de leerlingenkamer uit stapt zie ik hem staan. Een raar gevoel overvalt me, de jongen die daar staat geleund met brede schouders en een lange bouw, de jongen met blonde haren en grijze ogen, de jongen die me slaat en me op mijn wangen kust, die blijft mijn hele leven bij me. Hij is mijn toekomst, grootste nachtmerrie en of ik wil of niet, mijn hier en nu.

Samen brengen we de dag door, ik ben stil en laat zijn aanrakingen toe. Ik luister naar de dingen die hij verteld en ik doe wat hij van me wil. Tegen etenstijd tilt hij zijn hoofd van mijn schoot, mijn vingers glijden uit zijn haren en hij tilt mijn hoofd op met zijn vinger onder mijn kin. "Ga naar die waardeloze vrienden van je, ik zie je morgen weer". Blij sta ik op en wil weglopen , voor ik echt weg kan houd hij me tegen.
"Zo moet het zijn vind je niet? Als jij je zo blijft gedragen, hoef ik je niet meer te straffen".
Ik snuif, " Je hoeft me helemaal niet te straffen, of ik het nu wel of niet met je eens bent. Je" maar ik zwijg als ik de kille ogen zie.
"Maak die zin af, ik eis het". Zijn stem ik hard en koud, ik deins naar achteren. "Nee, nee, het spijt me". Hij grijpt mijn bovenarm en trekt me terug, vol tegen zijn borst aan. "Maak je zin af".
"Ik wou zeggen dat het lijkt of je er plezier mee hebt als je me slaat". Angstig krimp ik ineens als ik zijn hand omhoog zie gaan, zijn hand beland op mijn wang. "Je maakt het me te makkelijk, ik geniet er inderdaad van als je onderdanig bent, dat ben je eigenlijk alleen als ik je straf. Ik zal dat net zolang doen tot dat je aan mijn voeten ligt en je me aanbid".
"Ik zal dat nooit doen, dat weet je zelf ook wel".
"Dan is het maar goed dat ik geen medelijden met je heb. Rot nu op, mijn handen jeuken je nog een klap te verkopen". Ik ren weg als hij me loslaat, de sadist achter me te latend.


Zoals Harry had voorspeld hadden we met iedereen een hele gezellige avond. Tegen 22.30 uur ben ik aangeschoten door de boterbier die Fred en George mee gesmokkeld hadden. Ik kan maar niet in slaap komen, ik blijf maar woelen, elke keer als ik bijna slaap kijken kille grijzen ogen me aan. Na uren val ik eindelijk in slaap, als ik wakker word heb ik het ontbijt gemist en is het al bijna lunch tijd. Ik kom kreunend over eind en neem een oude douche. Hierna voel ik me stukke beter en kom met de lunch in de grote zaal, ik voel meteen dat Draco naar me kijkt. Maar ik probeer hem te negeren, ik ben kwaad op hem na gisteren. In plaats van bij hem te zitten schuif ik tussen mijn zussen, als ik toch aan hun tafel moet zitten, liever bij hun.
"Waarom zit je bij ons? En geen smoesjes, want je kunt ons niet uitstaan". Even gluur ik naar Draco, die net opstaat om blijkbaar weg te gaan. "Hij, hij is een klootzak, ik kan hem niet uitstaan. Ik haat hem en ik ben kwaad op hem".
Mijn zussen kijken elkaar aan, ze wisselen een blik en dan richt Cristella zich tot me. "Wat is er gebeurd gisteren flower?" Tranen vullen mijn ogen als ze mij voor het eerst sinds tijden weer flower noemt, vroeger deed ze dat altijd, tot moeder het verbood, omdat het een herinnering is aan mijn slechte gedrag.
Ik vertel ze over hoe ik me bij hem voel, over dar hij me sloeg en hij het helemaal niks kan schelen dat ik eronder leid.
Ze troosten me, voor het eerst in lange tijd voel ik me veilig bij mijn 2 grote zussen. "We hebben het al heel veel keren aan je verteld, wij hebben geen rechten, wij luisteren en zijn inderdaad onderdanig naar de man. Wij hebben het zo goed bij die van ons omdat we precies doen wat ze willen".
"Maar jullie zitten niet elke dag met ze opgescheept, nog niet in ieder geval".
Estella zegt dat ik onmiddellijk mijn excuus moet maken en me echt koest moet houden de aankomende 3 weken, "niemand wil er tenslotte met kerst slecht uitzien niet?" Dan word ik weg gestuurd en loop ik met knikkende knieën de zaal uit, opzoek naar Draco. 
Ik vind hem uiteindelijk bij de ingang van Zwadderichs leerlingenkamer met wat vrienden, ik gluur om een hoekje naar hem toe. Maar alsof hij dat voelt draait hij zich naar me om, waar ik zo van schrik dat ik me omdraai en weg wil hollen.
"Violetta", als ik mijn naam hoor blijf ik staan, zenuwachtig loop ik naar hem toe. "Wat doe jij hier?" Ik schuifel wat met het puntje van mijn laars over de stenen van het kasteel, dan mompel dat ik hem zocht. "Als je denk je excuus te maken, kun je net zo goed oprotten. Ik kan je nog steeds niet uitstaan, als je ongeschonden je dag door wilt komen, blijf je uit mijn buurt. Ik zelf kom wel als ik je weer kan zien".
Meteen draai ik me om en ren weg, ik stop niet voordat ik buiten in de regen sta.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen