Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Als ik niet zo moe was geweest, had ik nog uren wakker gelegen, piekerend over afschuwelijke verhalen over Paiges familie en haar jeugd. Ik ben echter zo uitgeput dat ik al in slaap val voordat mijn ogen goed en wel dicht zijn.

De volgende ochtend help ik Paige om zich klaar te maken. We krijgen een snel ontbijt voorgeschoteld en worden meteen weer onder zware beveiliging naar de rechtszaal gebracht.
George Corrans heeft beloofd dat het vandaag niet meer zo lang zal duren, zo ongeveer de helft van gisteren, maar ik vraag me af of Paige het nog wel aankan. Ze is volledig uitgemergeld. Ik weet niet hoeveel ze nog hebben kan.
Toch gaat ze met opgeheven hoofd het rechtsgebouw weer binnen.
Ik luister maar half, wanneer het allemaal weer begint. Mijn concentratie is gewoon op en ik focus me het liefst maar gewoon op Paige.
Ik had geen moment stilgestaan bij de mogelijkheid dat het voor mij ook moeilijk zou worden. Die realisatie komt pas wanneer de video’s die als bewijsmateriaal verzameld zijn getoond worden.
Paige heeft me wel eens verteld dat haar vader veel van zijn misdaden en hun opvoeding filmde, om later te gebruiken om zijn familie of vijanden angst in te boezemen, of als chantagemiddel. Ze heeft me er genoeg over verteld. Toch was ik niet voorbereid genoeg.
Er komen video’s langs van Paiges vader en broers en allerlei andere handlangers die mensen vermoorden, martelen, mishandelen, noem maar op. Het is afschuwelijk. Al na een paar video’s brandt mijn hele lichaam van tienduizend verschillende emoties.
Maar het wordt pas echt erg wanneer ik Paige zelf in de filmpjes zie.
In één video wordt iemand ondervraagd in iets wat een woonkamer lijkt. Paiges vader is aanwezig, samen met Vadìm, Grigory, Dennis, Dmitri en een paar mensen die ik niet herken. Maar dan, via het raam, zie ik buiten Paige en Kaiden lopen, wandelend over een pad dat naar het huis leidt. Paige is nog jong, amper tien jaar oud. Kaiden is nog jonger. Vanaf het moment dat ik hen zie, heb ik nergens anders meer oog voor.
Het duurt niet lang voordat Paiges oog valt op de afschuwelijke dingen die in de woonkamer gebeuren. Zelfs op zo’n grote afstand, met zo’n slechte beeldkwaliteit, kan ik haar zien verstrakken. Ze draait zich meteen om en sleurt Kaiden met zich mee, weg van het huis, weg van de gruwelen. Haar broertje lijkt het niet te begrijpen en probeert achterom te kijken, maar ze grijpt zijn haar vast en dwingt zijn hoofd op zijn plaats.
Naast mij zie ik dat Paige tranen in haar ogen heeft. Ik laat mijn hand naar de hare glijden en knijp er zachtjes in. Contact. Geruststelling. Ik ben hier.
Ik kan niet anders dan wegkijken, voor de rest van de video. Het is te afschuwelijk.
Het volgende filmpje is helaas niet beter. Ik zie een rij van kinderen, op hun knieën gedwongen in het grind. Ze hebben stuk voor stuk ductape voor hun mond, en hun handen zijn voor hun lichaam gebonden. En de laatste in de rij is Paige, terwijl ze net op haar knieën gedwongen wordt.
Ze is ongeveer twaalf, en zelfs dat is oud ingeschat. Haar grijze ogen zijn groot en verwilderd. Er is angst, en dan is er dit. Mijn maag draait zich bijna spontaan om.
Achter hen staat Paiges vader, samen met zijn zoons. Alleen Kaiden ontbreekt, en ook Paiges moeder zie ik nergens. Dmitri, echter, is er wel.
Vadìm heeft een pistool vast en stapt naar voren, naar het eerste kind van de horizontale rij. Hij zet het wapen tegen het hoofd van het jongetje en haalt de trekker over. Hij zet één vloeiende stap opzij en doet hetzelfde met het meisje ernaast.
Ik weet dat Paige niet dood is. Ik weet het, want ze zit nu naast me. Maar, terwijl ik zie hoe Vadìm de onschuldige kinderen in de rij één voor één executeert, kan ik niet bedenken hoe ze dit zou kunnen hebben overleefd
Vanir heeft een stalen uitdrukking, en Dennis en Dmitri ook. Grigory, echter, lijkt verstrakt van angst. Hij blijft vluchtige blikken op zijn vader werpen, en dan op Paige. Hij denkt ook dat ze dood zal gaan. Ik kan het aan hem zien. Hij wil ingrijpen. Misschien gaat hij dat ook wel doen.
En dan gaat Vadìm achter Paige staan, zijn pistool tegen haar achterhoofd. Ze snikt en probeert achterom te kijken, maar hij houdt haar onverbiddelijk op haar plaats. Grigory werpt een laatste verontwaardigde blik op zijn vader. Hij kijkt naar hem als het monster dat hij is.
Ik zie de jonge Paige naar de dode lichamen naast zich kijken en ze begint haast nog harder te trillen. Ze weet zeker dat ze doodgaat. Dat moet wel.
Dan, bijna uit het niets, haalt Vadìm ergens een tweede pistool vandaan. Terwijl hij het eerste vuurwapen nog altijd tegen Paiges hoofd houdt, richt hij het tweede pistool op de aarde naast zich. Alleen het tweede wapen vuurt hij af, ook al weet Paige dat niet.
Er gaat een schok door haar tengere lijfje heen. Zelfs op video, door de ductape heen, hoor ik haar gillen. Eerst is ze ervan overtuigd dat ze dood is, en daarna begrijpt ze niet waarom ze nog leeft.
Vadìm stapt weg en ze begint te huilen. Ze durft niet achterom te kijken.
Grigory lijkt te ontspannen, blij dat zijn zusje nog leeft, maar dan kijkt hij zijn vader met een hatelijke blik aan. Vanir doet alsof hij het niet ziet en maakt een goedkeurend handgebaar naar Grigory. Meteen loopt die naar Paige toe. Hij knielt voor haar neer en trekt de ductape van haar gezicht weg, waardoor haar gehuil nog beter hoorbaar wordt. Daarna trekt hij een mes en snijdt hij haar polsen los van de touwen.
Meteen grijpt Paige zich aan zijn armen vast, met klauwende, wanhopige handen. Het gehuil is bijna een soort geschreeuw. Grigory trekt haar tegen zich aan en omhelst haar beschermend. Daarna gaat het beeld op zwart.
Paige heeft me wel eens verteld dat haar vader haar nooit sloeg. Hij wilde dat ze er altijd mooi uitzag voor het geval er bezoek kwam, en blauwe plekken zijn niet mooi. Daarom focuste hij zich meer op mentale mishandeling. Toch heeft ze me nooit verteld over neppe, gespeelde executies, zoals deze. Ik vraag me af wat ze gedaan heeft om deze straf te verdienen, en wat die andere kinderen gedaan hadden om wel te moeten sterven.
Ik kijk naast me en merk dat Paige trilt van emotie. Ze slaagt erin om haar tranen in te houden, maar het beven kan ze niet stoppen. Zelf ben ik er niet beter aantoe.
Ik zie dat er een nieuwe video wordt getoond, en ik weet dat het belangrijk bewijsmateriaal is, en dat ik er eigenlijk naar zou moeten kijken, zelfs al is het alleen maar uit respect voor Paige, maar ik kan het niet. Ik kan het even echt niet. Dus ik houd mijn blik op de muur gericht en besef dat deze dag alleen nog maar erger kan worden.

Wanneer we weer terugkeren naar ons oude vertrouwde appartement in Nebraska City, is het al avond. In de auto hebben we iets te eten gekregen, ook al hadden we geen van beiden echt honger.
Ik doe het licht in de gang aan en rol Paige naar binnen. Ik trek mijn jas uit en hang die op. Wanneer ik voor haar neerhurk om haar ook uit haar jas te helpen, zie ik dat ze zachtjes is gaan huilen.
‘Sorry,’ kermt ze, wanneer ze begrijpt dat ik haar tranen heb gezien. ‘I-I-Ik ben gewoon zo blij o-om weer thuis te zijn.’
Bij mij schieten de tranen ook in de ogen en ik knik. Ik buig me voorover om haar zo goed mogelijk te kunnen knuffelen, zonder haar beenwond te raken. Samen huilen we van geluk en verdriet en verwarring en nog veel meer, ook al is het maar voor eventjes.
Eerder vandaag hebben Hailey en Marco het huis helemaal schoongemaakt, heb ik gehoord, dus we hoeven helemaal niets meer te doen. We hoeven alleen maar verder te gaan met ons leven. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan.
Ik help haar uit haar jas en vraag: ‘Wil je thee?’
Ze knikt. Tot mijn verbazing slaagt ze er zelf in om zichzelf naar de woonkamer te rijden, ondanks haar vermoeidheid. Ik help haar om op de bank te gaan zitten, want ze mag nu eenmaal haar linkerbeen helemaal niet gebruiken.
Ik geef haar een kus op haar voorhoofd. ‘Dan ga ik even thee zetten, oké, liefje?’
Haar stem klinkt hees wanneer ze ‘is goed’ antwoordt.
Ik loop naar de keuken en zet voor ons beiden wat water op. Niet lang daarna keer ik terug met twee mokken thee. De kopjes zet ik op tafel, waarna ik naast haar kom zitten. Ik sla mijn armen om haar heen en voel dat ze zich aan me vasthoudt. Haar gezicht verbergt ze in mijn hals, alsof ze zich zo kan verstoppen tegen alle pijn.
‘Wanneer kan Charlie weer terugkomen?’ vraagt ze zachtjes.
‘Morgen, misschien? Hij is nu nog bij Hailey en Marco, maar we kunnen hem ophalen wanneer we willen. Als je dat wilt.’
Ze knikt stilletjes, maar ik voel dat ze ergens mee zit.
‘Ik kan hem niet uitlaten,’ zegt ze.
Ik geef een kus op haar haar.
‘Maar ik wel. Maak je maar geen zorgen,’ druk ik haar op het hart, maar Paige maakt zich altijd zorgen. Dat is wat ze doet.
Haar vader, Vadìm en Grigory hebben de doodstraf gekregen. Het kan nog wel maanden of jaren duren voordat ze daadwerkelijk geëxecuteerd worden, maar het gaat gebeuren. Tot die tijd zullen ze in een gevangenis blijven.
Vanir en Vadìm verdienen het. Grigory niet. Paige weet dat. Ik weet dat. Maar er is geen bewijs om hem te onderscheiden van de rest van zijn familie, en dat weten we ook. Hij heeft dezelfde dingen gedaan als zijn vader en broers, maar hij is niet slecht. Niet echt. Hij had geen keus. Op een bepaalde manier is hij zelf ook een slachtoffer.
Vlak nadat het vonnis werd uitgesproken, zag ik Grigory naar Paige kijken. Hij wist dat ze zich schuldig zou voelen, maar hij maakte haar met één blik duidelijk dat hij het al geaccepteerd had. Toch zal ik het gehuil van Grigory’s vrouw niet snel vergeten.
Ik vermoed dat Paige aan hetzelfde denkt als ik, want ze begint weer zachtjes te snikken.
‘Oh, liefje, toch,’ verzucht ik terwijl ik troostend over haar rug wrijf. ‘Ik vind het zo erg.’
‘Ik wist niet... ik wist niet dat Grigory in mijn jeugd zoveel voor me gedaan had. Met Kaiden was ik bevriend, want we waren bijna van dezelfde leeftijd. Grigory was zoveel ouder, maar... maar ik begrijp nu pas hoeveel hij voor me gedaan heeft,’ brengt ze uit. Ik voel haar tranen door mijn shirt lekken. ‘Hij... Hij verdient dit niet.’
Met een krap gevoel in mijn borstkas houd ik haar vast.
‘Ik weet het, lieverd. Ik... Ik vind het zo erg.’
Ze klampt zich aan me vast, niet in staat om nog iets uit te brengen. Ze blijft maar beven, zo hard dat het pijn doet aan mijn borst. Met vochtige ogen leun ik mijn wang tegen haar haar. Ze heeft even alle troost nodig die ik kan bieden, en ik ben bang dat zelfs dat niet genoeg is.
Ik voel dat ze iets probeert te zeggen, maar ze weet niet meer waar ze moet beginnen of eindigen. Ze weet niet meer hoe woorden werken. Ze is helemaal de weg kwijt. Maar ik begrijp het. Ik begrijp wat ze wil zeggen, en ik voel wat zij voelt.
‘Ik weet het, liefje,’ beloof ik haar zachtjes, waardoor ze enigszins ontspant. ‘Ik weet het.’

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen