. . .


Er waren al een paar dagen verstreken sinds ze Raine gebrandmerkt hadden. De pijn was inmiddels uit zijn arm getrokken. Zodra hij buiten het zicht van de anderen was, schoof hij er een leren armband overheen zodat hij niet langer met zijn verminkte huid geconfronteerd werd. Juice had hem die eergisteren gegeven, toen hij merkte dat Raine er steeds naar zat te staren. De anderen zouden er woest om worden als ze wisten dat hij het sieraad van de Son had gekregen, maar Raine vond het een lief gebaar. Voor hem was het een herinnering dat hij Juice altijd aan zijn zijde zou hebben, hoe ruk hij zich ook voelde. Het waren pittige dagen die ze achter de rug hadden, maar na iedere gebeurtenis kwamen ze er weer sterker uit.
      Raine boog zich voorover om zijn veters te strikken. Zijn werkdag zat erop voor vandaag. Hij had net snel gedoucht – het enige waar hij deze kamer nog voor gebruikte – en zou Sasha zo gaan ophalen van het kinderdagverblijf. Sammy had vandaag laat college en kwam pas na het eten thuis. Hij zou zorgen dat er in elk geval wat eten voor haar klaarstond.
      Net toen hij overeind wilde komen, ging de deur open. De enige die onaangekondigd zijn kamer binnenkwam was Esai, maar hun band was zo verwaterd dat het Raine verbaasde hem werkelijk te zien.
      ‘Zie je je loverboy vanavond?’ Esai stak een hand in zijn zak en leunde tegen de deurpost.
      Raine zei niets. Vanavond had hij niet met zijn vriend afgesproken, maar dat waren Esais zaken niet. Zwijgend stond hij op, keek de kamer rond om te zien of hij nog iets wilde meenemen en griste toen zijn sleutels van de tafel.
      ‘Ik zie je maandag weer,’ mompelde hij.
      Hij wilde langs Esai heen stappen, maar die deed een stap opzij zodat hij de doorgang blokkeerde. ‘Wacht.’
      Zijn stem klonk verrassend zacht. Raine keek hem met opgetrokken wenkbrauwen aan.
      ‘Heb je vanavond iets te doen of niet?’
      Raine haalde zijn schouders op en keek Esai indringend aan.
      ‘Zo niet dan kunnen we misschien vanavond chillen? Gewoon – net als vroeger?’
      Raine aarzelde. Esai klonk zowaar onzeker en dat was hij niet van de jongen gewend. Na hun jarenlange vriendschap dacht Raine dat het makkelijk zou zijn om hem te doorgronden, maar dat viel toch tegen. In een rap tempo waren ze uit elkaar gegroeid. Diep vanbinnen baalde hij er echter ook van dat het zo gelopen was. Misschien was het nog niet te laat. Misschien viel de schade nog in te perken.
      ‘Dat kan wel.’ Raine schonk hem een voorzichtige glimlach.
      ‘Awesome. Ik kom wel na het eten bij je langs.’

Raine had er een beetje een dubbel gevoel bij. Wat zou Juice ervan vinden dat hij met Esai afsprak? Het was zijn idee geweest om hem zo hard aan te pakken. Toch had hij de laatste dagen het gevoel gehad zoveel te zijn verloren dat hij diep vanbinnen enorm opgelucht was dat Esai zoals vanouds wilde afspreken. Misschien dat zijn leven toch een beetje normaal kon worden.
      Hij had net Sasha naar bed gebracht toen de bel ging. Sammy zat nog aan de keukentafel te eten. Een tijdje geleden had ze haar eigen woning opgezegd omdat hij vaak weg moest voor de club en hij niet steeds naar een oppas wilde zoeken. Erg vond ze het niet, hij merkte aan haar dat ze het fijn vond om tijd met haar nichtje door te brengen. Het zorgde er vast voor dat ze zich dichter bij Rosa voelde. Daarnaast had hij toegezegd dat hij de club wilde verlaten zodra dat hem toegestaan werd, zodat ze wist dat dit niet voor altijd was.
      ‘Ik ga,’ zei Raine.
      Ze draaide haar hoofd naar hem toe en glimlachte. ‘Veel plezier.’
      ‘Ja,’ zei hij zacht. Plezier. Hij hoopte dat het inderdaad zo zou ervaren. Een vreemd soort nervositeit sloop door zijn lichaam. Het voelde alsof hun vriendschap inderdaad verloren was als het vanavond alleen maar ongemakkelijk zou zijn.
      Er werd weer aangebeld. Esai was nooit de meest geduldige persoon op aarde geweest en als hij hem nog langer liet wachten, begonnen ze al met een enorme achterstand. Hij trok de deur open. Er lag inderdaad een geïrriteerde blik in zijn ogen, maar hij zei niets. Of dat een goed teken was, wist hij niet. Vroeger zeiden ze alles tegen elkaar.
      En daar ben jij mee gestopt.
      Hij voelde een steek in zijn maag. Als de zaken andersom waren geweest, had hij het ook rot gevonden als Esai zoiets belangrijks had verzwegen. Als hij het wel verteld had, waren dingen dan anders verlopen? Hij onderdrukte een zucht. Het had geen zin om daarover te piekeren. Hij kon er nu toch niets meer aan veranderen.
      ‘Hé,’ zei Raine.
      Esai gaf hem een knikje. Hij hield een basketbal tussen zijn arm en zijn heup geklemd. ‘Ik dacht we kunnen wel weer eens een balletje gooien?’
      Raine knikte, blij dat ze iets omhanden zouden hebben. Zo’n tien minuten bij zijn huis vandaan was een basketbalveld waar ze als kinderen al veel hadden gespeeld. Onderweg ernaartoe merkte hij dat Esais blik steeds afdwaalde naar de band om zijn pols. Keurde hij het af dat hij het droeg?
      ‘Ik was het er niet mee eens,’ zei Esai na een tijdje. ‘Het brandmerk.’ Hij keek Raine niet aan. ‘Maar Martinez vond je een verrader omdat je een Son mee had gebracht naar het clubhuis.’
      ‘Mee had gebracht,’ snoof Raine. ‘Jij hebt hem ernaartoe gesleurd.’
      Esai ontweek zijn blik. ‘Jij liet hem blijven.’ Hij zuchtte. ‘Anyway – wat ik wilde zeggen, is dat ik me erbuiten moest houden. Omdat je mijn beste vriend bent.’
      De woorden hingen zwaar tussen hen in. Mijn beste vriend. En Raine had hem niets verteld. Wel aan Angel – die ook een Mayan was. Toch spraken zij altijd makkelijker over moeilijke dingen dan Esai. Die zorgde vooral voor afleiding als hij ergens mee zat, met Angel kon hij juist praten.
      ‘Ik wilde het vertellen,’ mompelde Raine. ‘Toen ik in een Santo Padre was, heb ik er veel over nagedacht. Over hoe ik het moest brengen. Maar tegen de tijd dat ik hier aankwam, was het al te laat.’
      Esai zweeg een tijdje, terwijl hij af en toe de bal op het trottoir liet stuiteren. Een paar keer leek hij op het punt te staan om iets te willen zeggen, maar uiteindelijk lukte dat hem niet voordat ze het basketbalpleintje bereikten. De aandacht verschoof al snel naar het balspel en ze stopten pas toen het te donker werd om de bal nog te kunnen zien. In tegenstelling tot Raine had Esai wel een fles water meegenomen, waar Raine een paar slokken van nam. Lichtjes hijgend hesen ze zich op een stenen muurtje. Zijn shirt plakte tegen zijn rug aan. Het was lang geleden dat hij iets als dit had gedaan en hij merkte dat hij er energie van had gekregen. Hield Juice van een balletje gooien? Sport was iets waar ze het nog nooit over hadden gehad – behalve motorsport dan.
      Vanuit zijn ooghoeken keek Raine opzij. Esai was opvallend stil vanavond.
      ‘Vraag maar gewoon wat je wil,’ mompelde hij.
      Esai beantwoordde zijn blik. ‘Ik moet er nog steeds aan wennen. Jij met een vent.’
      Raine haalde zijn schouders op. Dat kwam vanzelf wel. Of niet.
      ‘Heb je vaker – je weet wel. Gevoelens voor een man gehad?’
      ‘Nee.’
      Esai keek hem met ietwat toegeknepen ogen aan. ‘Zelfs niet voor mij?’
      Er ontsnapte Raine een ongelovig lachje. ‘Wat?’
      ‘Ik ben je beste vriend. Ik zie er goed uit. Het is moeilijk voor te stellen dat je wel op die malloot zou vallen maar niet op mij.’
      Raine nam de jongen in zich op. Zijn gezicht was echter bloedserieus. ‘Ben je nu teleurgesteld omdat ik niet op jou verliefd ben?’
      ‘Verliefd?’ herhaalde Esai lacherig. ‘Gast. Je praat alsof je dertien bent.’
      Raine voelde zijn wangen gloeien. Hij was blij dat het donker was. Hij gaf zijn vriend een schouderduwtje. ‘Laat mij lekker verliefd zijn.’
      In het straatlicht zag hij een zweem van een grijns. ‘Je bloost hè?’ Esai schoot in de lach. ‘Die Raine, helemaal in de wolken van een Son.’
      ‘Van Juice,’ reageerde hij een beetje geprikkeld. Hij wilde dat anderen hem ook zouden gaan zien als een persoon. Juice was zo veel meer dan de club waartoe hij behoorde.
      ‘Best. Juice.’
      Raine schonk zijn vriend een dankbare glimlach.
      ‘Dus… Hoe is het gebeurd? Jullie kwamen elkaar op een datingapp voor bikerhomo’s tegen?’
      Raine rolde met zijn ogen, daarna begon hij te vertellen over hun ontmoeting in het ziekenhuis en hoe ze elkaar daarna weer tegenkwamen bij de fundraiser. ‘De klik die we hadden… Het was altijd al op een ander level, al duurde het even voordat we allebei wisten wat het was. Eerst wilden we gewoon vrienden blijven – of dat vertelden we onszelf in elk geval. Maar toen hij met een ander wilde gaan daten – toen wilde ik dat niet.’ Tijdens het vertellen prutste hij aan de gespjes van de armband die hij van Juice had gekregen. Het was ronduit vreemd om hier met Esai over te praten.
      ‘Dus die Skye was gewoon een cover?’ Esai snoof. ‘En hij was zélf degene die toen bij je binnen was? Die onder de douche stond?’
      Er kwam een vage glimlach om zijn lippen toen hij daaraan terugdacht. Van de zenuwen was Juice toen écht gaan douchen. Later die avond hadden ze voor het eerst met elkaar gezoend. ‘Jep.’
      ‘En die keer dat je in het ziekenhuis belandde was je ook bij hem.’
      Raine knikte langzaam.
      Het was weer even stil. Toen vroeg Esai met een vervelende grijns: ‘Hij is zeker het vrouwtje?’
      ‘Er is niets vrouwelijks aan zijn lijf,’ merkte Raine op. Hij voelde wel aan welke richting Esai op ging en zat daar niet echt op te wachten.
      ‘Je weet wat ik bedoel. Dat is toch een ding? De mannetjes- en de vrouwtjesrol? Of wisselen jullie dat af?’
      ‘Wat gaat dat jou aan?’ snoof Raine.
      ‘Ik ben gewoon nieuwsgierig.’
      ‘Pech voor jou.’
      Dat was iets tussen Juice en hem, net als hun keuze om te wachten tot hun huwelijksnacht. Esai zou zich kapotlachen, maar voor Raine betekende het veel. Zijn moeder was er niet meer, ze zou niet op hun bruiloft zijn. Toch dacht hij dat dit haar had doen glimlachen, dat ze elkaar op dat die dag álles gaven. Hun trouw, hun liefde en hun lichamen. Zo hoort het – zou ze gezegd hebben.
      Bij de gedachte dat Juice zijn man zou worden, kriebelde er iets in zijn buik. Geen clubs die meer tussen hen in stonden, een heel nieuw leven samen… Het klonk als een fantasie. Maar het was er een die hij werkelijkheid zou laten worden. Hoe dan ook.
      ‘Zullen we een biertje gaan doen in het clubhuis?’ stelde Esai voor toen hij inzag dat hij geen smeuïge details zou krijgen.
      Raine aarzelde. Hij had niet zo heel veel zin in de veroordelende blikken van de anderen.
      ‘Je hebt je van de anderen afgezonderd, vriend. Niet bewust misschien, maar je moet er weer bij gaan horen. Eerder zullen ze je niet vergeven.’
      Niet vergeven. Raine beet op zijn wang. Inmiddels voelde het meer alsof hij hún iets te vergeven had. Toch had Esai gelijk. Hij moest weer met de anderen leren omgaan, moest ervoor zorgen dat ze hem weer gingen vertrouwen. Alleen dan zouden ze accepteren dat hij weg wilde.

. . .


Die Juice moest wel een magische lul hebben, want het was hem duidelijk dat Raine het zwaar te pakken had. Het klonk niet als een bevlieging. Na een flink pak slaag hielden ze nog steeds aan elkaar vast en Esai was bang voor de gevolgen die dat voor zijn vriend zou hebben. Hij wilde niet dat hij in zijn verliefdheid stomme dingen ging doen. Dat hele gebeuren tussen Juice en Raine moest zo snel mogelijk tot een einde komen. Voordat het te laat was.
      En aangezien zij al hun hele leven lang vrienden waren, wist Esai dat hij degene was die Raine een handje moest helpen. Het plan had al in zijn achterhoofd gezeten, toch had hij gehoopt dat ze vanavond een gesprek zouden voeren waaruit bleek dat het toch allemaal niet zó serieus was voor Raine. Maar hij zat er naast. Ieder woord die hij over de jongen uitsprak, liet zijn ogen glimmen. Zijn vriend leek wel behekst en het zat hem totaal niet lekker. Vroeg of laat werd dit zijn dood en Esai zou het zichzelf nooit kunnen vergeven. Daarom moest hij nu iets doen. Iets waar hij zich ook schuldig over zou voelen, maar daar kon hij wel mee leven. Het alternatief joeg hem meer angst aan.
      Dat vertelde hij zichzelf in ieder geval toen hij een pilletje in Raines glas liet vallen, wachtte tot het was opgelost en terug naar de pooltafel liep. Zijn vriend was zenuwachtig geweest toen hij binnen was gekomen, maar na vier drankjes kwam hij een beetje los en kreeg hij wat meer praatjes. Esai wenste dat dat vaker gebeurde. Hij miste deze kant van zijn beste vriend.
      Er dromden wat meisjes rondom de tafel. Esais hand rustte nonchalant op het strakke kontje van een brunette met een ingewikkelde naam. Haar vriendin had geblondeerd haar en een betoverende glimlach. Haar topje zat zo strak dat haar borsten uitpuilden, maar tot zijn ergernis zag hij dat zijn vriend er geen oog voor had. Tieten moest hij toch missen?
      Destiny had in elk geval wel interesse in hem, ze liet af en toe haar hand over zijn rug glijden en ze had net zelfs even op zijn schoot gezeten. Even had Esai gehoopt dat hij de pil niet hoefde te gebruiken – totdat Raine haar van zich af had geduwd toen ze een lapdance begon te doen.
      Esai stootte een bal weg en glimlachte toen even naar de brunette, die een arm om zijn middel sloeg en hem in zijn hals kuste. Hij liet zijn hand onder haar rokje glijden om haar billen te betasten terwijl hij toekeek hoe Raine een paarse bal in het gat tikte. Verdorie. Zelfs met een paar glazen op was hij scherp.
      ‘Je laat je veel te veel door de dames afleiden,’ grijnsde Raine toen hij Esais zure blik ving.
      En jij te weinig.
      Die woorden slikte hij nog net in.
      ‘Ik heb alles nog prima onder controle.’
      ‘Uhu.’
      Raine knikkerde er nog een bal in. Nog twee en hij had gewonnen.
      Ach ja, dit spelletje was gewoon een means to an end. Een minuut of tien, twintig. Eerst kreeg hij een heftige energieboost, daarna zou hij volledig onder zeil zijn.

Het duurde iets langer dan gepland, maar zo’n half uur later kon Raine bijna niet meer op zijn benen staan. Hij giechelde stompzinnig en Esai sloeg een arm om hem heen.
      ‘Ik denk dat het tijd wordt dat je eens naar bed gaat, vriend. Je hebt veel te veel gedronken.’
      Raine grinnikte zacht. ‘Maar het was een mooie avond hè? Al was het nog mooier als mijn vriend mee kon. Je zou hem aardig vinden. Echt.’ Raine leunde tegen hem aan terwijl Esai hem ondersteunde, al wilde hij hem het liefst een dreun voor zijn bek geven. Met een beetje mazzel was de naam Juice binnenkort vergeten. Met zijn ogen seinde hij dat hij de hulp van Panthom nodig had. Een prospect hadden ze niet, hij moest daar vanavond maar voor doorgaan.
      Panthom keek hem kort aan terwijl hij een arm om Raine heen sloeg en hem in de richting van zijn slaapkamer hielp. Daar lieten ze hem op zijn bed vallen. Hij viel in slaap voor hij het matras raakte.
      ‘Kleed hem uit,’ droeg Esai de jongere jongen op.
      De jongen staarde hem aan. ‘W-wat?’
      Esai fronste toen hij zag dat dat de jongen een lichte blos kreeg. Hij trok zijn wenkbrauwen op. ‘Wat? Geil jij nou ook al op kerels? Tering, het lijkt wel een besmettelijke ziekte.’
      ‘Nee man,’ reageerde Panthom verhit. ‘Maar mijn broeder uitkleden?’
      ‘Geloof me nou maar, je doet hem er een plezier mee.’
      De deur ging open en Destiny kwam binnen.
      ‘Hier heb je al wat hulp.’
      Esai ging de gang op en bleef daar wachten. Op deze manier voelde het alsof hij zijn handen toch schoon hield. Het duurde bijna tien minuten voordat Panthom de deur uitkwam. Aan de grimas op zijn gezicht, zag Esai dat hij boos was.
      Esai greep de jongen bij zijn kraag en kwakte hem tegen de muur aan.
      ‘Je hebt hem gedrogeerd,’ beschuldigde Panthom hem.
      ‘Hij overleeft het heus wel.’
      ‘Hij denkt morgenochtend dat hij is vreemdgegaan! Dit is walgelijk.’
      ‘Luister, snotaap,’ gromde Esai en hij bracht zijn gezicht dichter bij dat van de ander. ‘Ik doe wat er gedaan moet worden. En jij gaat hier je bek over houden, zo niet dan strip ik je van je patch en sta je op straat. Heb je dat begrepen?’
      Panthom keek weg.
      Natuurlijk had hij het begrepen. Esai stond tien rangen hoger dan hij.
      ‘Heb je het begrepen?’ snauwde Esai.
      ‘Ja,’ mompelde hij met neergeslagen ogen.
      ‘Mooi. En denk maar niet dat jij met een brandmerk wegkomt als je ongehoorzaam bent. Een vuile snitch leeft niet lang.’
      Esai duwde de jongen van zich af. Die maakte zich zo snel mogelijk uit de voeten.
      Even staarde Esai nog naar de deur waarachter Destiny nu naakt tegen zijn vriend ankroop.
      ‘Het is voor je eigen bestwil,’ mompelde Esai.
      Daarna ging hij op zoek naar zijn eigen vertier voor de nacht, in de hoop afleiding te vinden van het beklemmende gevoel in zijn borst.


Reacties (2)

  • VampireMouse

    Omg neeee :0

    1 maand geleden
  • AmeranthaGaia

    Oh nee... Dit had Esai echt niet moeten doen...
    Phantom moet het echt vertellen. Dit gaat helemaal mis.:(

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen