Voor de rest van de avond kon ik niemand aankijken. Na de kus was Vince weer zijn eigen gang gegaan, en was ik als in een soort trance terug naar Ian en zijn vrienden gedaan. Nate vroeg me of ik me wel lekker voelde, en ik zei dat ik me prima voelde. Dat was ook zo, ik voelde me heel goed, zelfs. Maar op de een of andere manier kon ik dat geluk niet met iemand delen. Het was niet dat ik me schaamde, maar toch had ik het gevoel dat ik wat er zo juist gebeurd was voor mezelf moest houden.
Toch kon ik me daar niet geheel aan houden, omdat ik zodra ik thuis was- mijn moeder sliep al dus hoefde ik niet uit te leggen waarom ik pas om vier uur ’s nachts thuis was- Alice een e-mail stuurde over wat er gebeurd was. Ik vertelde haar dat ik met Vince gezoend had, en dat ik blij was, maar ook verward. Ik was niet verliefd op hem, of ten minste, ik dacht van niet. Ik vond het idee om zijn vriendinnetje te zijn ook niet speciaal aanlokkelijk. Maar ik was alsnog blij, opgewonden. Ik vroeg me af hoe hij zich voelde. Of hij wel meer verwachte, of dat hij zich juist schaamde.
Ik kwam daar die maandag op school gauw achter.

Na de les handvaardigheid hadden we pauze. Ik was gauw het lokaal uit gehaast, er naar uit kijkend om bij Ian en zijn vrienden te kunnen zitten en met hem en Nate- “Opa” George was niet gekomen- na te praten over het feest.
Toen ik nog maar net neerplofte op een stoel, realiseerde ik me dat ik mijn tekenetui in het lokaal had laten liggen in mijn haast. ‘Volgens mij ben ik iets vergeten bij handvaardigheid. Ik ben zo terug’, drukte ik Ian op het hart. Hij knikte, stak zijn duim op, en ging toen door met het verslinden van zijn boterham met kipnuggets.

Ik schrok een beetje toen ik Vince alleen aantrof in het lege handvaardigheid lokaal. Hij stond bij mijn tafel waar ik mijn tekenetui had laten liggen.
‘Hoi’, zei ik, een beetje opgelaten.
‘Haai,’ zei hij met een grijns, ‘ik zag dat je je spullen was vergeten, dus besloot ik je op te wachten. Ik had het erg naar mijn zin gisteren.’
Mijn hart maakte een sprongetje. ‘Ja, ik ook’, zei ik, plotseling een beetje ademloos.
Vince kwam dichterbij, en hij legde zijn hand tegen mijn kaak om me naar hem toe te trekken. Een seconde later stonden we opnieuw te zoenen. Ik wist opnieuw niet goed wat ik moest doen, of ik het kon laten gebeuren, of dat ik hem de verkeerde indruk zou geven als ik hem terug zoende. Ik wilde niet dat hij dacht dat ik verkering met hem wilde, al wilde ik ook niet dat hij dacht dat ik het erg vond dat hij me kuste.
Maar de beslissing werd al voor mij gemaakt, toen er met een hoop lawaai een aantal van onze klasgenoten naar binnen walsten, en kreten van schrik, vermaak en ongeloof maakten.

Ik had in tijden niet zo’n heftige pijn gevoeld toen Vince me geschrokken van hem af duwde, en ik eerst tegen de tafel aan viel, toen op een kruk die kantelde, en me op de grond smeet. Even kon ik niet ademen, maar toen mijn adem weer terug kwam was hij zwaar en twee keer zo snel als eerst.
‘Hij raakte me zomaar aan!’ riep Vince verdedigend, en hij spuugde naar me. ‘Jij blijft voortaan met je gore tengels van me af, klerejong! Begrijp je dat?’ zei Vince. Er drong paniek en schaamte door in zijn stem, die hij probeerde te verstoppen achter woede en walging.
Na dat gezegd te hebben stormde Vince het klaslokaal uit.
‘Zat je Vince aan te randen, manwijf?’ vroeg één van mijn klasgenoten vol leedvermaak. Hij leek maar al te blij om een excuus te hebben om kwaad op me te zijn.
Voordat ik omhoog kon krabbelen, raakte zijn voet me in mijn maag. Opnieuw voelde het alsof de lucht uit de geslagen werd, toen ik weer op de grond belandde. Naar adem happend, kon ik een snik niet meer onderdrukken.
‘Misschien moeten we hem even een geheugensteuntje geven,’ zei een meisje, ‘zodat hij niet zomaar weer denkt dat hij een meisje is en jongens kan gaan aflebberen.’
Iemand greep me bij mijn kraag en trok me half omhoog terwijl iemand anders mijn handen achter mijn rug hield. De stof van mijn shirt sneed in mijn nek en de druk ervan op mijn keel deed me hoesten.
‘Nee!’ gilde ik geschrokken toen het meisje een schaar uit een van de rekken in het lokaal pakte. Ik had al een naar voorgevoel voor waar dit naartoe dreigde te gaan…
Ze greep een vuistvol haar, en ik smeekte haar door mijn tranen heen om op te houden.
Het was een angstaanjagend geluid, de schaar die door mijn haren sneed, en het geluid van de haren die doormidden geknipt werden. Ik wist niet hoe veel ze er af had geknipt.
‘Kijk eens!’ riep iemand, en de sterke, chemische geur van permanente stift drong mijn neus binnen. Al had ik het gedurfd, kon ik niet tegenstribbelen, want het meisje trok nog steeds hard aan mijn haar, en mijn zere armen werden nog steeds hard achter mijn rug gehouden.
Het deed pijn toen de stift ruw over mijn huid bewoog, mijn bovenlip zwart kleurde en een aantal lelijke strepen op mijn wangen en kin maakten. Iemand schopte naar me toen ik mijn gezicht probeerde af te wenden.
Er klonk opnieuw het angstaanjagende geluid van de schaar die door iets heen knipte, maar het was niet mijn haar deze keer. De koele punt van de schaar schaafde langs mijn bovenbenen en onderrug, en toen was het koud langs mijn benen. Ze hadden mijn rok doorgeknipt.
De jongens joelden toen het meisje grinnikend de ingeknipte stof wegtrok en ik plotseling niks meer dan mijn onderbroek op mijn onderlijf had. De vloer was koud en hard tegen mijn benen.
De jongens gierden nog meer, en eentje riep iets wat leek op: ’Stop je lul erin!’, gevolgd door het geluid van iemand die zijn gulp openritste.

Maar zelfs als ze werkelijk zoiets van plan waren geweest, wat me sterk leek, had het al niks meer uit gemaakt, want de deur vloog opnieuw met veel lawaai open. Het gebulder van mijn biologiedocent deed pijn aan mijn oren, al wist ik toen het meisje gauw de schaar liet vallen en de jongen me vlug los liet uit zijn houdgreep, dat hij aan mijn kant stond.

Ik had geen energie meer om op te kijken om te zien wat er met mijn klasgenoten gebeurde zodra ze het lokaal uit probeerden te stormen, waar ze opgewacht werden door onze gymleraar. Ik kon alleen maar mijn gezicht in mijn armen verbergen- wensend dat ik mijn hele zelf zo kon verbergen- en huilen. Het waren geen tragische, mooie tranen, maar lelijk, onregelmatig gejank.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here