Foto bij Hoofdstuk 10.

"Je leeft nog, we wisten niet zeker of je het wel zou overleven nadat je tegen hem op- gebotst was". Ik moet lachen als ik het hoofd van David zie, tussen de deur. Ik wenk dat hij binnen mag komen en hij neemt plaats in de stoel in het kantoor, hij wacht geduldig tot ik klaar ben met type en dan klap ik de laptop dicht.
"Dit kantoor is echt om depressief van te worden, het enige positieve is dat je een raam hebt". Ik knijp mijn ogen dicht als hij de oude lamellen open trekt en er inderdaad een raam tevoorschijn komt. "Je wist het niet he, dat hier een raam zit". Ik haal mijn schouders op, "nee inderdaad. Ik heb mij niet zo geconsenteerd op het kantoor zelf, alleen maar op de hoeveelheid werk dat erin ligt. Al dit moet ik nog af werken vandaag". Ik wijs naar een stapel op het bureau, waarop David een verontwaardig geluid maakt. "Dat meen je niet, dan ben je tot diep in de nacht bezig. Waarom moet je dit allemaal vandaag af hebben? Deadline?" Ik snuif, terwijl ik kijk wat er op mijn to do list staat. "Die van Styles ja, niet die van mij".
"Maar waarom?" Mijn wangen kleuren rood bij de herinnering van gister avond, "dat is lastig uit te leggen. Maar hij was heel duidelijk dat het moest".

Mijn mobiel gaat af en ik zie dat het Harry is, voor ik iets kan zeggen als ik opneem, begint hij al te praten. "Het overhemd wat ik aan wil is bij de stomerij, haal deze voor mij op. Ook heb ik dat stomme manuscript verpest en wil ik van jou zo een verslag, lees het en breng goede punten nar mij toe. Je hebt nog 3 uur, succes".
Paniekerig kijk ik David aan, maar hij zegt mij kalm te blijven. "Ik haal Esther wel, zij weet vast alles nog wel. Na een uur komt ze aan met een samenvatting van het manuscript en moppert dat dit zijn taak is. Ze is boos, maar kan er maar weinig aan veranderen, zo zegt ze zelf. "Ik ben hier de eindredacteur, die zak van een Kenwright moet gewoon zijn werk doen. Ik mag hier geen ja of nee op zeggen, dat is zijn taak". "Als het helpt, de grote baas wil heel graag dat dit een succes wordt", ze knikt en mompelt dat dat inderdaad helpt.
Maar nog steeds boos krabbelt ze nog wat op het manuscript en stopt het in een dichte envelop. "Raak dit alsjeblieft niet kwijt, dit is samengevat het hele boek!" Maar ze is niet klaar met mopperen en gaat nog even door, terwijl ze door mijn werk bladert.

"Weet je, ik vind het raar. Het is onze taak dit bij hem af te leveren. Wij hebben allemaal ons eigen doel hier, hij krijgt het eind resultaat van mij, waarom moet jij het dan nog eens dubbel checken?" Mijn ogen worden groot, "wat? Die klootzak doet dit dus expres?" Jasmin knikt en kijkt voorzichtig op van de pagina's in haar handen, ze heeft een stapel tijdschriften vast, die er liggen.
"Zijn secretaresse doet zulk werk niet non stop, hij is simpel weg te lui het zelf te doen, zadelt jou met zijn problemen op. Maar dit is niet jou werk, dat mag je best duidelijk maken. Dat doet hij ook met ons, ik doe vaak grote stukken van zijn werk, ik denk echt, nu ik het er zo over heb, dat ik een klacht ga indienen".
Ik pers mijn lippen op elkaar, probeer dit nieuws even te verwerken.

"Dus, wat zijn mijn taken wel? Ik gok, als je een klacht gaat indienen, deze bij zijn vader terecht komt en jij dan niet langer eindredacteur bent." David knikt instemmend en is het met mij eens, dat Esther beter haar mond kan houden. Dan geven ze mij een lijst van dingen die ik moet doen, vergaderingen voorbereiden, mails beantwoorden, zijn agenda beheren en bepaalde facilitaire taken.
"Je doet een heleboel belangrijke dingen, maar dit, zo, nee dat is niet correct". Ik ben woedend, grijp alle manuscripten en prop ze in een tas. "Bedankt voor jullie hulp, als ik mijn salaris binnen heb, neem ik jullie mee uit eten. Maar nu ga ik eerst Styles zijn nek om draaien". Ze lachen en staan op, verzamelen hun spullen en vertrekken dan samen het gebouw uit.

Ik loop naar de stomerij en bel daar alvast de chauffeur op, die niet veel later er al staat. De weg terug is snel en niet veel later stap ik de lift uit, op de laatste etage.
Met zijn overhemd in mijn hand en de tas vol manuscripten loop ik naar Harry zijn deur. Het is 7 uur en ik heb trek, maar ben nog steeds woeden. Als hij eindelijk de deur opent loop ik zonder pardon naar binnen, mij niks aantrekkend van de regels die wij gemaakt hebben. Hij kijkt verontwaardigd naar mij, terwijl ik op veilige afstand van hem ga staan.

"Dus, jij bent een ongelooflijk zak". Met kracht leg ik alles op zijn tafel, ik pak de manuscripten uit de tas en smijt ze op de grond.
"Dit is jou werk, ik heb vandaag je agenda bij gewerkt, ruimtes gereserveerd, klanten gebeld en weet ik veel wat nog meer. Nu zadel jij mij op om dit na te checken? Dat is jou werk, niet die van mij. Ik heb het druk genoeg met al het andere, met het schrijven van mails, brieven en af en toe wil ik met liefde een manuscript lezen, ik zou het zelfs geweldig vinden. Maar ik ga niet jou werk doen, dat pik ik niet. Niet als het een soort wraakactie is, niet om mij tot vannacht bezig te houden. Dan nog even wat, ik heb onderzoek gedaan naar jou vak. Jij zou helemaal nog geen hoofdredacteur kunnen zijn. Dat ben jij alleen maar, omdat pappie de baas is en blijkbaar zijn zoon hoofdredacteur kan laten maken."

Tijdens mijn uitbarsting neemt hij plaats op een stoelleuning en bekijkt mij aandachtig, hij houdt zijn hand rond zijn kin en wacht. Als ik uiteindelijk een beetje hijgend naar hem kijk, staat hij op. "Ben je klaar?"
Ik slik, probeer iets rustiger te worden voor ik antwoord, "ja."
"Mooi, maar jou onderzoek is waardeloos Gorgeous. Want als je het goed gedaan had, wist jij ook dat mijn taak in het bedrijf veel ingewikkelder ligt. Ik bepaal of een boek wel of niet uit komt, of het gedrukt mag worden, of mensen het gaan lezen.
Voor ik dat doe, wil ik het zelf gelezen hebben. Want het moment dat het uitgegeven word, staat mijn naam op dat boek."
Ik kijk hem kwaad aan, nog grotere hekel aan hem te hebben. "Nou Styles, als dat jou taak is, waarom voer jij het dan niet uit? Waarom scheep jij mij op met jou werk? Waarom stop jij er niet meer liefde in, want je weet heel goed wat jij moet doen, waarom doe jij het niet?"
Hij speelt met zijn onderlip, terwijl hij naar mij staart.
"Ik moet gaan. Geef aan de schrijvers van gisteren door, dat ik antwoord voor ze heb en morgen contact met ze opneem. Heb jij de samenvatting gemaakt van gouden hart?" Verbouwereerd overhandig ik het hem, terwijl hij zijn overhemd verwisselt. Als hij het papier vluchtig leest, verzameld hij ondertussen spullen die hij nodig heeft. Dan stopt hij de papieren terug in de envelop en vouwt deze dubbel en stopt deze in zijn broekzak, pakt mij bij mijn bovenarm en sleept mij zijn appartement uit.
"Je kunt mij beter geen uitbranders meer geven, dat is mijn taak. Maak voortaan de samenvattingen zelf als ik dat van je vraag, dit heeft Jasmin geschreven. Hup, aan het werk".
Maar ik zet mijn hakken letterlijk in het tapijt, als hij mij verder trekt naar mijn appartement. "Waarom geef jij mij geen antwoord? Weet je niet waarom je zo'n luie". Maar ik kan mijn zin niet afmaken, woedend onderbreekt hij mij. "waag het niet die zin af te maken. Op 1 of andere rede lijkt jij het maar niet te begrijpen dat ik je baas ben. Ik zou je al lang hebben weg gestuurd, maar dat kan ik niet. Die verdomde vader van mij, weigert dat. Dus gedraag je, ik ben nog heel lief voor je geweest en ik ben het zat. Vergeet niet wat ik gezegd heb tegen je, ik ben erger dan mijn vader als ik wil".
Met die woorden trekt hij zijn deur dicht en stapt richting de lift, hij kijkt mij nog 1 keer strak aan voor de deuren zich sluiten en ik alleen achter blijf.

Kwaad loop ik mijn appartement in en ga bij het raam zitten terwijl ik nog de laatste taken uitvoer die hij mij heeft opgedragen. Uiteindelijk besluit ik dat ik er klaar mee ben en ik ruim alles op, uit het zicht. Ik besluit een serie op te zetten en eten te bestellen, na dat ik gegeten heb neem ik een lange douche en ga vroeg in bed. Ik probeer deze dag zo snel mogelijk te vergeten, ik probeer niet aan 'hem' te denken. uhg, ik haat hem!

Nog voor mijn wekker word ik wakker van een hoop herrie, ik trek mijn satijnen ochtendjasje aan en besluit een kijkje te nemen.
Het is nog maar 5 uur, serieus?
Als ik mijn deur open en de gang op stap zie ik een jonge vrouw staan, klaar voor haar 'walk of shame'. Ze heeft een zwierige jurk aan en haar hoge hakken in haar handen, terwijl ze woedend schreeuwt tegen niemand minder dan Harry Styles.

"Jij ongelooflijke zak, ik voel mij zo gebruikt! Ik dacht dat je aardig en charmant was, maar dat was alleen voor een nacht?" Nu beginnen er tranen te lopen, ze is echt woedend. Ze schreeuwt, scheld en probeert hem zelfs te slaan. Harry zelf, hij staat daar maar, hij is ongeïnteresseerd naar haar aan het kijken, hoe het meisje helemaal uit haar plaat gaat.
Ik schraap mijn keel en dan in een paar tellen word het stil, het meisje kijkt mij met uitgelopen make-up aan en Harry kijkt woedend als hij mij ziet.

"Ga terug naar bed Georgia June, je hebt hier niks te zoeken". Zijn stem is hees en boos, maar ik besluit hem te negeren.
Ik focus mijzelf op het gebroken meisje, dat huilend voor hem staat. Voor het ongeïnteresseerde monster dat haar amper een blik waardig gunt.
"Wil je misschien even bijkomen en je make- up bijwerken voor je gaat?" Dankbaar knikt ze, ik laat haar binnen en zeg zo te komen.
Ik loop naar Harry toe, terwijl ik even in mijn ogen wrijf.
"Is dit het meisje dat je tot 1 of andere deal had moet leiden?" Hij negeert mij en wil de deur sluiten, maar ik hou hem tegen. Mijn handen sluiten zich om zijn arm en ik hou hem echt vast, dit is voor het eerst dat er op een bepaalde manier contact tussen ons is, door mij. Helaas merken wij dit alle twee, geschokt laat ik zijn arm los en stap naar achteren.
"Sorry, meneer Styles". Hopend dat hij niet ontploft en ik kijk angstig naar hem op. Hij bekijkt mij, zijn blik ligt op mijn handen die nerveus met mijn jasje spelen.
"Dit was het meisje ja, de deal heb ik verpest". Na deze woorden stapt hij naar binnen en knalt de deur achter hem dicht, ik merk dat ik mijn adem ingehouden heb nadat ik angstig was voor zijn reactie. Ik blaas uit en wrijf nogmaals in mijn ogen, het is nog zo vroeg!

Dan weet ik dat ik terug moet, naar het meisje is in mijn appartement. Als ik binnen kom, zit ze op de bank nog iets na te snikken, terwijl ze hopeloze pogingen doet haar tranen weg te vegen.
Ik ga naast haar zitten en kijk haar met medeleven aan, "wil je iets drinken of eten?" Ze knikt en glimlacht, "als jij nu even jezelf gaat opfrissen dan maak ik ontbijt voor ons goed?"
"Waarom doe jij zo aardig? Je kent mij niet, waarom zou je dat doen?"
Ik tuit mijn lippen en besluit maar gewoon eerlijk te zijn, "Harry Styles is mijn baas. Ik weet dat hij jou gebruikte om een deal te sluiten, dat dat niet goed gelopen is zo te zien. Dus ik voel mij verantwoordelijk voor hem en nu ook voor jou, want als jij besluit dat de deal niet door gaat, moet ik met hem dealen".
Nadat ze haar neus genoten heeft kan ze antwoorden, "de deal gaat er over dat ik mijn boek wil uitgeven. Mijn vader heeft nogal een naam, net zoals Harry en zijn vader. Het heeft allemaal om geld en macht te maken, onzin. Wat ik geschreven heb, zou geen uitgever uitgeven, dat weten ze heel goed. Maar de Kenwrights geven mij een kans, maar dat gaat mijn vader veel geld kosten. Maar de Kenwrights zijn sluw en hard in zaken doen, ik moest kun vertrouwen winnen, net zoals Harry dat bij mij moest doen. Ik zou mijn boek krijgen, zij een hele hoop geld".
Met grote verbazing luister ik naar haar verhaal, ik wist niet dat het zo ging, zo hard.
"Maar je vertrouwde Styles, ik bedoel". Ik wijs naar haar, het is overduidelijk dat ze seks gehad hebben. "Ja, hij was de hele avond charmant en lief. Hij heeft mij overgehaald mee te gaan naar zijn loft en ik deed dat, domme ik. Nu zit ik hier, ik schaam mijzelf zo."
Het blijft even stil, ik wil haar zoveel vragen. "Wat heeft hij gedaan, waardoor de deal niet door gaat?" Ze kijkt mij boos aan, haar stem breekt een beetje als ze praat. "Hij was zo goed en lief, maar het moment dat hij waker werd, wilde hij mij eruit zetten. Hij was boos dat ik er nog was, nadat wij seks gehad hebben. Hierdoor voel ik mij gebruik en boos, dus zei ik dat hij een nee op de deal kon verwachten".
Geduldig luister ik naar haar, maar stiekem vind ik haar dom. "Had je niet verwacht dat het een one night stand zou worden? Ik bedoel, hij heeft nogal een reputatie." Ze knikt, "ja ik wist het ergens wel. Maar het voelde gisteren zo anders, ik kan het nog amper geloven hoe hard hij kan zijn". Nu is het mijn buurt om te lachen, "zo is hij, geloof dat maar".

Na nog even gepraat te hebben neem ik haar mee naar de badkamer en zoek ik wat fijne kleding voor haar klaar, "dit setje mag je houden hoor, ik heb zoveel, ik ga dit niet missen". Ze bekijkt het en bedankt mij, meerdere malen.
Als ze zich opfrist maak ik wafels, als ik klaar ben kijk ik er twijfelend naar. Mijn gedachten gaan naar de zak aan de andere kant van deze muren, hij verdient het niet, maar toch zet ik een stapeltje apart.

Dankbaar zit het gebroken meisje even later te eten, terwijl ik zorg dat er koffie wordt bezorgt. "Zoveel moeite om koffie te krijgen?" Ze neemt een grote hap van haar wafels en ik knik, terwijl ik door de telefoon snauw dat het mij niet uit maakt hoeveel het kost de koffie het hier te krijgen, warm en vers.
Het kost mij uiteindelijk heel wat om er voor te zorgen dat de koffie die Harry perse wil, bezorgt wordt. Maar het lukt en ik breng niet veel later de koffie en een stapel wafels naar Harry toe, als ik aanklopt doet hij open, zijn blik gaat van slaperig naar zwaar geïrriteerd. Het enige wat ik doe is hem de wafels en de koffie aangeven en dan loopt ik weer weg. Ik kan hem even niet aankijken, ik walg van hem, dat hij zo met vrouwen om gaat, maakt mij boos.
Eindelijk kan ik ook eten en leer ik het meisje kennen. Ze heet Sanne, een studente in kunst, ze schrijft als hobby en komt uit een goed gezin.
"Je weet, als je je boosheid aan de kant zet, dan zou je toch evengoed je boek kunt laten uitgeven? Je hoeft hem nooit meer te zien, maar je krijgt wel je boek". Ze denkt na over mijn woorden en knikt uiteindelijk. "Dat is waar, daar gaat het om toch?" Ik stem in, "het gaat er niet om wat hij er aan over houdt, maar wat jij er aan over houdt. Later kun je dan toch bedenken dat een luxer diner en seks er tot heeft geleid dat jij je boek hebt". Lachend schud ze haar hoofd en pakt de mok met thee, "je hebt gelijk. Het klinkt als een goed verhaal, als ik eenmaal boven die zak sta. Wij hebben een deal Georgia June, maar hou het nog even stil. Ik wil dat die klootzak het van zijn vader hoort, dat jij de zakendeal rond gekregen hebt. Hij verdient die eer niet".

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen