‘Jennie, Jennie! Kun je me horen?’ Mijn biologiedocent schudde dringend aan mijn arm. Ik knikte, maar hief mijn hoofd niet op. Ik wilde niet dat hij me zo zag, dat íemand me zo zag. ‘Is er iemand die ik voor je kan halen? Moet ik je moeder bellen?’
Ik moest even nadenken over die vraag, maar piepte toen zachtjes: ‘Ian.’
‘Oké,’ zei de man, en hij stond op. Hij klonk behoorlijk opgelaten, alsof hij niet goed wist wat hij nou met de situatie aan moest, ‘dan ga ik Ian voor je halen. Ehm, blijf hier, of… pak een bekertje water, of…’ hij zuchtte even, ‘ik ben zo terug’, besloot hij.

Ik had geen vin verroerd toen mijn docent terug kwam, en er een extra paar voetstappen achter hem aan schuifelde.
‘Oh Jennie toch…’ mompelde Ian geschrokken. Hij snelde naar me toe, en ik hoorde iets open geritst worden. Voor het eerst keek ik op, en zag hoe Ian vlug zijn vest uittrok en die om mijn middel legde om me te bedekken.
‘Dank je’, zei ik zwakjes. Ik durfde niet aan mijn haar te voelen, bang dat de schade te groot was.
Ian richtte zich op de biologiedocent. ‘Zou u Candy kunnen vragen of ze wat kleren voor Jennie heeft?’ De man leek het niet erg te vinden om weer even het lokaal uit te kunnen.
‘Jennie toch..’ mompelde Ian opnieuw, vol medelijden. Ik kon horen dat hij een brok in zijn keel had, maar ergens was er een tederheid waarmee hij tegen me sprak.
Mijn hart sprong geschrokken op toen hij zijn hand tegen mijn wang legde om naar de lelijke strepen op mijn gezicht te kijken, maar Ian leek zich totaal niet bezig te houden met de intimiteit van het gebaar. Hij zag er serieus en gepijnigd uit; waarschijnlijk serieuzer dan ik hem ooit had zien kijken. Er glom geen sprankje ondeugd of lolligheid in zijn ogen, die er normaalgesproken zo duidelijk was.
‘Wat is er gebeurd?’ vroeg hij toen.
Ik deed mijn mond open om te antwoorden, maar mijn stem brak, en ik kon niet praten. De tranen begonnen weer te prikken in mijn ogen. Ik vocht er niet tegen, en begon weer te snikken.
Ian legde voorzichtig een troostende arm om me heen. Zijn huid was verbazingwekkend warm. ‘Moet ik iemand voor je in elkaar slaan? Ik zou iemand best de nek om willen draaien.’ Zijn stem was opeens hard, en ik probeerde naar de grappende ondertoon te zoeken, maar die was amper te vinden. Daar schrok ik een beetje van. Ian was… Ian, de een beetje sukkelige jongen die toch iedereen mocht, die grapjes maakte en veel praatte, maar nooit een vlieg kwaad zou doen, alleen wanneer hij Opa George per ongeluk te hard een vriendschappelijke klap op zijn rug gaf. Ian sloeg alleen mensen in elkaar op zijn Xbox. Ik durfde niet te geloven dat hij wat hij gezegd had echt meende.

Voordat ik er iets over kon zeggen kwam Candy binnen, en slaakte ze een geschrokken kreet.
‘Lieverd, wat hebben ze in hemelsnaam met je gedaan!?’
Ik voelde me een beetje overdonderd toen ze naar me toe rende, mijn haar aanraakte, me op mijn wang kuste, me omhelsde, een rokje uit haar tas haalde, en toen Ians vest van me af rukte.
Ian draaide geschrokken zijn hoofd de andere kant op terwijl Candy me in het rokje hielp.
‘Oh, wat hebben ze me je haar gedaan?!’ piepte Candy.
Ik kromp ineen. ‘Is het heel erg?’ fluisterde ik. Candy noch Ian wist te antwoorden.
‘Ik kan haar mee naar huis nemen,’ Ian keerde zich tot mij, ‘als je dat wilt. Mijn pa is kapper. Hij kan het wel voor je proberen te fixen.’
‘En mijn gezicht?’ vroeg ik, er voorzichtig aan tastend, ondanks dat dat nergens goed voor was. Ik kon niet zien- of voelen- hoe erg dat was.
‘Ik zal je helpen het er vanaf proberen te poetsen,’ zei Candy, ‘en anders smeren we er wat foundation overheen.’

Even later stond ik met Ian voor de deur van een kapperszaak. Hij had zijn ouders al gebeld en verteld wat er gebeurd was, en hij had me gezegd dat zijn vader meteen de zaak voor die dag gesloten had voor mijn privacy. Dat vond ik ontzettend aardig. Ik had mijn moeder nog niet verteld over wat er gebeurd was. Ik wilde mezelf eerst weer een beetje op orde hebben, zodat mijn moeder dan misschien iets minder erg zou schrikken. Ik wilde haar zich niet overbodig zorgen laten maken. Ondanks dat het nieuws dat ze een meisje zou krijgen haar erg blij had gemaakt, had ze het fysiek erg moeilijk met de zwangerschap.
Ian hield de deur voor me open, en we stapten de zaak binnen. Er waren maar twee mannen binnen, eentje die waarschijnlijk Ians vader en de kapper was, die bij een kappersstoel de scharen aan het recht leggen was, en eentje die ergens achter de kassa aan het rommelen was. Het viel me op dat de man achter de kassa ontzettend veel op Ian leek. Hij was lang, had dezelfde kleur blond haar en dezelfde blauwe ogen, en zelfs dezelfde scheve glimlach toen hij ons binnen zag komen. Hij was wel een stuk breder dan Ian, gespierd en met een wat wijder gezicht. Hij deed me een beetje aan de nieuwste James Bond denken. ik vroeg me af wat hij hier nog na het sluiten van de zaak deed.
Toen klikte het bij me, en net op dat moment bevestigde Ian mijn vermoedens: ‘Hoi pap, hoi pa, dit is Jennie.’

...Ian had twee vaders. Waarom had hij dat nooit tegen me verteld? Maar… waarom zou hij? Maakte het heel veel uit? Ik had maar weinig tijd om verbaasd te zijn of om er over na te denken, want de vader bij de kappersstoel wenkte me en zei dat ik gauw moest komen zitten. Hij had donker haar, en was wat korter en gedrongener. Hij sprak met een lichtelijk Europees accent, al was het niet prominent genoeg om te horen aan welk land het precies kenmerkelijk was. Misschien was het Frans, misschien Italiaans, misschien Spaans.

Toen ik ging zitten zag ik mezelf pas voor het eerst in de spiegel. Op school toen Candy me hielp met mijn gezicht schoon te boenen en de bedekken, had ik bewust niet in de spiegel gekeken. Ik was bang voor wat ik zou zien.
Wat ik nu zag was net zo pijnlijk als dat het een opluchting was. Er was een grote hap uit mijn haar aan de linkerkant, maar het was niet té kort. Het reikte tot net onder mijn kin, terwijl de rest van mijn haar net over mijn schouders hing. Er zaten aan de achter- en rechterkant ook nog een paar kortere plukjes tussen, maar geen van allen waren net zo erg of korter dan de schade aan de linkerkant.
Ians vader keek me spijtig en vol medelijden aan. Hij woelde door mijn haar, kijkend of er een manier was om de schade te verbergen, maar toen zuchtte hij moedeloos en zei: ‘Het spijt me, lief meisje, het moet eraf.’
Mijn adem stokte in mijn keel. ‘Hoe veel?’ piepte ik, mijn stem maar net verstaanbaar.
Ians vader bestudeerde mijn haar aandachtig, en hield zijn hand toen tot net onder mijn kaak, aangevend tot waar hij het moest knippen. Ik slikte een brok weg. ‘Oké’, fluisterde ik. Mijn ergste angst, dat alles er af moest, dat ik kaal geschoren of kort geknipt moest worden, was niet waar gekomen. Er zou pijnlijk veel af moeten, maar ik zou nog steeds een kapsel kunnen houden dat meisjesachtig genoeg was om er als eentje over te komen. Dat was al heel wat.
Toen hij zover was, met de schaar in de aanslag, keek Ians vader me nog één keer vragend aan, alsof hij een laatste keer toestemming vroeg, alsof ik een keuze had.
Ik knikte zwakjes, en kneep mijn ogen stijf dicht.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here