Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
'Vanavond, wanneer ik weer met Charlie ga lopen, kun je misschien mee. Wel in je rolstoel, natuurlijk, maar je snapt wat ik bedoel. Lijkt je dat leuk?' vraag ik, achteromkijkend naar de bank.
Er verschijnt een opgestoken duim van onder de dekens vandaan en ik glimlach lichtjes. Ze redt zich wel.

De volgende dag, na de lunch, ga ik even Charlie uitlaten. Paige is moe, ook al durft ze het niet toe te geven, dus ik heb haar ervan verzekert dat ze maar beter even thuis kan blijven.
Ik laat Charlie in het park even los en gooi wat ballen om achteraan te rennen. Hij speelt wat met een paar andere honden, maar hij is altijd een beetje bang voor anderen, dus het duurt maar een paar minuten voordat hij terug naar mij komt trippelen en een lik over mijn knie geeft. Ik geef hem een aaitje, lijn hem weer aan, en loop terug richting het appartement.
De sneeuw is inmiddels gesmolten, maar het is nog niet bepaald warm, en ik ben blij om weer terug te gaan naar mijn knusse appartementje, waar Paige op ons wacht.
Aan Charlies zenuwachtige gepiep te horen, heeft hij nog eerder door dat er iets mis is dan ik. Wanneer ik bij de voordeur sta, hoor ik opeens een geluid uit het appartement komen dat daar niet past, dat me spontaan laat verstijven. Ik heb mijn moeder vaak genoeg horen schreeuwen om het te herkennen, ook al kan ik het niet verstaan.
Ik dwing mezelf over de schok heen en steek de sleutel in het slot. Ik stap snel naar binnen, en kan nu eindelijk horen wat ze zegt.
‘Het is godverdomme maar goed ook dat je geen kinderen kan krijgen, want dan kun je Nathan tenminste niet erin luizen om een gezinnetje met je te beginnen! Nu kan hij gewoon weggaan zodra hij zich inziet dat je hem niet fucking waard bent! Ik walg van je!’ spuwt ze.
‘Mam!’ roep ik, mijn stem zo veel harder en lager dan normaal dat ik me niet meer helemaal mezelf voel. Het is bijna een soort grom.
Ze valt abrupt stil en kijkt verschrikt naar me op. Nu ik ook in de woonkamer sta, kan ik eindelijk Paige zien. Ze zit op de bank, troosteloos huilend. Haar krukken liggen op de grond, op heel onlogische plekken. Ik voel een kil gevoel in mijn botten ontstaan wanneer ik me afvraag of mijn moeder er misschien mee heeft gegooid.
Mijn moeder staat bij haar, maar zodra ze me hoort, draait ze zich naar me om, en er breekt een verschrikkelijke liefkozing door in haar harde uitdrukking.
Woordeloos stapt ze naar me toe, en ze steekt haar armen uit om mijn gezicht in haar handen te kunnen nemen.
‘Mijn lieve jongen,’ zegt ze, met tranen in haar ogen. Ze kijkt me aan alsof ik een engel ben. ‘Mijn lieve, lieve jongen. Je hebt geen idee hoe bang ik was toen ik hoorde van wat er gebeurd was met die Jack en daarna met die fami-‘
Ik grijp haar pols vast voordat ze me aan kan raken, en ze kijkt me geschokt aan. Ik kijk staalhard terug, en ze lijkt te verschrompelen onder mijn blik. Ik laat Charlies riem los, en de hond rent meteen naar Paige toe.
‘Ga mijn huis uit,’ zeg ik, mijn stem vlak en koud, zodat ze weet dat ik het meen.
Ze schrikt er van, en eigenlijk begrijp ik niet zo goed waarom, want wat had ze verwacht? Dat ik snikkend van vreugde in haar armen zou vallen? Jarenlang heeft ze me gehaten. En nu word ik één keer ontvoerd en opeens ben ik helemaal geweldig en maakt ze mijn vriendin aan het huilen. Blijkbaar kan zij alleen van haar kinderen houden als ze in levensgevaar zijn.
‘Nathan. Nathan, lieverd…’ begint ze stamelend, maar ik geef niet toe aan haar warme, gebroken stem, of de smekende blik in haar ogen. ‘Mijn lieve jongen…’
‘Ik denk niet dat je me goed begrepen hebt,’ zeg ik. ‘Het was namelijk geen vraag. Ga weg.’
‘Maar… Maar ik ben je moeder,’ sputtert ze.
Ik schud mijn hoofd en laat haar pols los, wetend dat ze me niet weer zal proberen aan te raken.
‘Dat ben je al zes jaar niet meer,’ zeg ik met effen stem.
Ze stottert nog wat, maar ik luister er niet naar, en wanneer ze doorheeft dat het allemaal echt niet gaat werken, loopt ze verbijsterd weg. Ik kijk haar niet eens na. Ik blijf gewoon bevroren staan tot ik de voordeur dicht hoor gaan.
Eindelijk kom ik weer in beweging, en ik loop snel naar Paige toe, die nog steeds snikkend op de bank zit. Ik laat me naast haar neerzakken en neem haar in mijn armen. Ze huilt met haar gezicht tegen mijn schouder verstopt. Ondertussen likt Charlie zenuwachtig aan haar knie.
‘Oh, liefje, het spijt me zo. Ik wist niet dat ze langs zou komen. Ik dacht niet…’ Ik slik even en wrijf over haar rug. ‘Ik dacht niet dat ze je lastig zou vallen.’
Ze antwoordt niet. Ik denk niet dat ze dat kan.
‘Ze zei allemaal verschrikkelijke dingen,’ snikt ze na een tijdje.
Ik geef en kus op haar haar en trek haar bij me op schoot, zodat ik haar beter vast kan houden. Nog altijd let ik goed op haar beenwond, maar ik kan haar nu in ieder geval goed troosten.
Aan de ene kant ben ik verbaasd dat ze zo heftig op mijn moeders beschuldigingen reageert, en aan de andere kant ben ik verbaasd dat ik überhaupt verbaasd ben.
Paige is niet iemand die zomaar over zichzelf heen laat lopen, en over het algemeen staat ze erg stevig in haar schoenen. Bovendien weet ze dat mijn moeder een manipulatieve trut is die altijd iedereen de schuld van alles geeft, behalve zichzelf.
Maar aan de andere kant heeft ze het de laatste tijd emotioneel gezien heel zwaar. Jack Lockley en haar familie hebben haar pijn gedaan op manieren die bij elke beweging zeer doen, en het zal heel lang duren voordat die pijn minder wordt. En mijn moeder is goed in wat ze doet, ook als ze hele slechte dingen doet. Ze kan mensen heel goed lezen, en ze kan heel gemakkelijk precies je zwakke plekjes vinden, en ze kan die heel goed uitbuiten. Ze laat je dingen zeggen die je eigenlijk niet eens over jezelf wist, en als niemand haar tegenhoudt, laat ze niets van je over.
‘Ik weet het, lieverd,’ murmel ik en ik geef nog een kus op haar hoofd. ‘Ik weet het. Ze is slecht, oké? En de dingen die ze gezegd heeft zijn slecht. Geloof ze alsjeblieft niet.’
Ze snikt en antwoordt niet, want diep vanbinnen weten we allebei dat ze ze wel gelooft. Ik hou haar maar gewoon in mijn armen terwijl al het verdriet dat mijn moeder los heeft getrokken naar buiten komt. Het lijkt haar bijna fysiek pijn te doen.
'Z-Ze zei...' piept ze, maar de woorden vergaan in nog een golf tranen. Ze klampt zich aan me vast.
'Luister maar niet naar wat ze zei,' druk ik haar op het hart.
'Ik weet niet eens waarom ik haar überhaupt binnen heb gelaten,' stoot ze uit. 'Maar... Maar ik was opeens... Ze praatte zo op me in en... en...'
Ik geef een kus op haar haar.
'Ik weet het, lieverd,' verzeker ik haar, want ik weet het. Mijn moeder is heel manipulatief, en ik weet maar al te goed dat ze je dingen kan laten doen waarvan je achteraf niet eens meer weet waarom je het ook maar één moment zou overwegen.
'Ik zorg ervoor dat ze nooit meer zulke dingen tegen je zal zeggen, oké? Je hoeft haar nooit meer te zien,' beloof ik haar, zeker van het feit dat ik nooit meer zal laten gebeuren dat ze zelfs maar in dezelfde ruimte zijn.
Ze knikt stilletjes en kruipt zelfs nog dichter tegen me aan, alsof ze in me wil verdwijnen. Ik kan voelen hoe ellendig ze op het moment is.
'Zal ik wat thee voor je zetten?' vraag ik, en wanneer ze knikt voeg ik eraan toe: 'En dan zal ik meteen even iets lekkers voor je pakken.'
Ik verdwijn naar de keuken en zet de waterkoker aan. Terwijl ik door de kastjes rommel op zoek naar een snack, kijk ik even over mijn schouder naar de bank. Paige heeft haar fleecedeken om zichzelf heen geslagen, maar ik vermoed dat de kou die ze voelt van dieper binnenin komt.
Het duurt niet lang voordat ik terugkeer met een dienblad met twee kopjes thee en een bakje m&m's. Ik nestel me naast Paige op de bank en ze deelt haar dekentje met mij. Ik heb het eigenlijk helemaal niet koud, maar ik vind het fijn om zo dichtbij haar te zijn.
'Wil je misschien wat films gaan kijken? Dan maken we er gewoon maar een rustig middagje van,' stel ik voor.
Er verschijnt iets wat lijkt op een glimlach op haar betraande, vlekkerige gezicht. Ze knikt.
'Welke films?' vraagt ze.
Ik haal mijn schouders op.
'Gewoon wat Disney-films of zoiets? Geen al te serieuze films.' Of gewelddadige.
Aangezien ze haar jeugd in Rusland door heeft gebracht en haar vader denkt dat de koude oorlog nooit afgelopen is, is Paige niet bekend met alle films waar ik mee op ben gegroeid. Daarom zijn we de afgelopen maanden bezig geweest met het bekijken van alle kinderfilms uit mijn jeugd. Dit lijkt me wel een goede dag om daar mee verder te gaan.
Ze knikt, haar bijna-glimlach steeds duidelijker.
Ik pak de afstandsbediening en sla een arm om haar heen, denkend dat ze wel wat contact kan gebruiken nu ze zich zo slecht voelt.
De rest van de middag besteden we gewoon aan het kijken van films, en meezingen zodra Paige de tekst een beetje doorheeft. Ik had eigenlijk spullen gekocht om zelf avondeten te koken, maar we hebben er allebei geen zin in, dus we bestellen een pizza. Met Paiges gewichtsverlies van de afgelopen tijd in gedachten, is dat helemaal geen slecht idee.
Het duurt niet al te lang voordat de pizza's worden bezorgd en we nestelen ons weer op de bank. Ik weet niet precies waarom, maar ergens heeft Paige het idee gekregen dat ik geen zwarte olijven lust, dus die eet ze snel van alle pizza punten af. Dat doet ze al maanden, ook al lust ik wel degelijk olijven en heb ik geen idee waarom ze denkt van niet. Ik zeg er maar gewoon niets van en hoop dat ze het nooit ontdekt, want dan zou ze zich enorm schuldig voelen.
We eten de pizza op, waarna ik nog wat thee voor ons zet. Wanneer we verdergaan met de film die we nu aan het kijken zijn, voel ik dat haar hoofd steeds verder naar mijn schouder zakt.
'Begin je moe te worden, liefje?' vraag ik terwijl ik zachtjes over haar arm wrijf.
Ze gaat wat verzitten, haar ogen nog altijd op het scherm gericht.
'Een beetje,' geeft ze toe.
De film begint op zijn einde te lopen, dus ik denk dat Paige daarna beter kan gaan slapen. Dat idee valt echter in het water, want, net op het moment dat de aftiteling begint, gaat de deurbel.
Paige en ik kijken elkaar een beetje wantrouwig aan. We verwachten geen bezoek.
'Ik ga wel,' zeg ik, zo resoluut mogelijk.
Paige pakt echter ook meteen haar krukken en komt ook overeind.
'Ik ga met je mee.'
'Lieverd,' begin ik zuchtend. 'Het zou gevaarlijk kunnen zijn.'
'Weet ik,' zegt ze, terwijl ze richting de deur begint te hobbelen. 'En daarom ga ik met je mee.'
Ik weet dat ik haar niet tegen ga kunnen houden, maar toch haal ik haar in en loop ik voorop. Ik doe de deur open, en houdt spontaan op met ademen wanneer ik mijn vader daar zie, met een koffer. Ik kan de schrik niet van mijn gezicht houden.
Hij aarzelt even, en ik zie dat er wat bloed naar zijn gezicht trekt. Het is nog net geen blozen te noemen.
'Ik... Ik ben weggegaan bij je moeder,' zegt hij dan. Hij haalt even diep adem. 'Ik... Ik wist niet waar ik anders heen moest gaan.'
Ik begrijp de onuitgesproken vraag maar al te goed. Ik weet echter niet welk antwoord ik wil geven. Ik voel Paige een voorzichtige hand op mijn onderrug leggen, waarmee ze me vertelt dat ze het goed vindt. Ik ben te verward om me af te vragen waarom ze zich in haar hoofd heeft gehaald om een van de krukken los te laten.
Even ben ik nog volledig van mijn stuk gebracht, maar dan herpak ik mezelf en zeg ik: 'Kom binnen.'

Reacties (3)

  • BethGoes

    Oh jeetje wat een ellende weer!

    1 maand geleden
  • Sunnyrainbow

    Wow wat een gebeurtenissen! Arme Paige..

    1 maand geleden
  • Hermione2003

    Dat is wel heel erg naar van die moeder zeg! Paige heeft al meer dan genoeg te verduren gehad, dit hoeft ze er niet ook nog eens bij

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen