Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Even ben ik nog volledig van mijn stuk gebracht, maar dan herpak ik mezelf en zeg ik: 'Kom binnen.'

Ik neem mijn vaders koffer van hem open en houdt mijn vrije hand klaar om Paige op te vangen, wanneer we terug lopen naar de woonkamer. Mijn vader trekt zijn jas en schoenen uit en komt ons dan achterna.
'Wil je nog wat thee?' vraag ik aan Paige. Ze knikt en ik wend me tot de man die aarzelend de woonkamer binnen komt lopen. 'Wil jij ook iets te drinken?'
'Doe ook maar thee, dank je,' zegt hij.
Ik knik en zet genoeg water op voor drie mokken thee.
Ik weet niet wat ik tegen hem moet zeggen. Ik weet niet wat ik tegen hem wil zeggen.
'Toen ik hoorde wat ze vanmiddag met Paige gedaan heeft...' zegt hij dan, duidelijk niet wetend welke houding hij zichzelf moet geven. 'Ik... Ik had al veel eerder bij haar weg moeten gaan.'
Hij klinkt niet boos. Hij klinkt juist heel, heel verdrietig. Ik vraag me hoe lang hij zich vastgeklampt heeft aan de hoop dat mijn moeder niet is wie ze is.
'Beter laat dan nooit,' is uiteindelijk wat ik zeg, ook al is het waarschijnlijk het stomste om te zeggen.
Ik schenk de thee in - eerst voor Paige, in haar lievelingsmok. Daarna schenk ik voor ons tweeën in en geef ik het hem aan. Ik breng Paige haar thee met een kus op haar slaap en ga dan naast haar zitten, omdat ik weet dat ze het niet prettig vindt als ze de enige is die zit. Mijn vader gaat ook zitten, in de fauteuil links van de salontafel.
'Paige,' zegt hij dan, een beetje nerveus. 'Het... Het spijt me heel erg dat ze je zo behandeld heeft, vandaag. En het spijt me ook hoe ze tegen jou heeft gedaan, Nathan. En het spijt me nog het meest dat ik het jarenlang heb laten gebeuren.'
Paige glimlacht geruststellend, ook al ziet het er een beetje geforceerd uit, wat waarschijnlijk komt doordat ze zo moe is. Ik zeg alleen maar: 'Dank je wel.'
Hij knikt zwijgend en neemt een slokje thee. Ik zie hem piekeren.
Even is het stil, maar dan klop ik op de bankkussen naast me.
'Het is een slaapbank. Ik zal hem zometeen even uitvouwen en beddengoed pakken. Paige heeft het bed nodig,' zeg ik, waarop hij begripvol knikt en Paige wegkijkt.
Misschien had ik dat laatste niet moeten zeggen, want ik weet dat ze zich nu schuldig voelt, maar het is wel zo. Ze is gewond. Ze moet rusten. Herstellen. In een goed bed. Als ik alleen was geweest, had ik mijn vader waarschijnlijk mijn slaapkamer laten gebruiken, maar zo is het gewoon niet.
'Bedankt. Ik waardeer het echt,' zegt hij.
Ik knik. In de licht ongemakkelijke stilte die volgt laat ik mijn blik maar wat door de ruimte glijden, tot die Paiges rechter onderarm vindt. Ik voel een ijskoude kilte in mijn lichaam ontstaan, en ik kan mijn ogen niet meer van haar afwenden. Ze ziet mijn blik en lijkt meteen te begrijpen waarom ik zo kijk. Ze legt snel haar linkerhand over de blauwe plek, maar de bloeduitstorting is te groot om helemaal te kunnen bedekken. In mijn ooghoek zie ik dat mijn vaders aandacht inmiddels ook getrokken is.
'Paige,' vraag ik, zacht en langzaam. Ik vertrouw mijn stem niet helemaal. 'Hoe kom je aan die blauwe plek?'
Ik vraag me af waarom het me nog niet eerder opgevallen was. Ze droeg lange mouwen, en het duurt altijd even voordat beurse plekken echt zichtbaar worden, maar dit moet al de hele dag pijn hebben gedaan.
Ze antwoordt niet. Ze lijkt heel graag te willen dat dit hele gesprek gewoon ophoudt met bestaan, maar ik heb het idee dat het antwoord te belangrijk is om dit gewoon te laten vallen.
'Paige, heeft... heeft mijn moeder...?' Ik kan mijn zin niet afmaken, en mijn adem stokt in mijn keel.
Ze wendt haar blik af, maar ontmoet daarmee de blik van mijn lijkbleke vader, dus ze kijkt nog verder weg.
'Ze... Het was niet...' Ze bijt op haar lip, en het wordt me al snel duidelijk dat ze niet uit haar woorden gaat komen.
En dan herinner ik me weer haar krukken, die zo raar over de grond verspreid lagen.
'Je krukken. Heeft ze je met je krukken...?' vraag ik. Dit hele gesprek bestaat uit onafgemaakte zinnen, maar het is genoeg om elkaar te kunnen volgen.
'Oké, het was maar met één kruk, en niet heel hard, en het was maar één keer, en daarna heeft ze ze meteen weggesmeten, en...' Ze bijt op de binnenkant van haar lip.
De adrenaline die door mijn aderen stroomt maakt het moeilijk om niet overeind te springen, maar ik blijf op mijn plaats zitten, zodat Paige niet geïntimideerd raakt.
'Dat had ze niet moeten doen,' zeg ik uiteindelijk, door opeengeklemde kaken.
Een korte blik op mijn vader vertelt me dat hij tranen in zijn ogen heeft en zijn hand voor zijn mond houdt.
'Wil je aangifte doen?' vraag ik.
'Nee,' zegt ze, en wanneer ze ziet dat ik niet tevreden ben met dat antwoord, voegt ze resoluut aan toe: 'Ik ben klaar met rechtszaken.'
Ik ben er niet blij mee, maar ik kan niet anders dan haar gelijk geven. Op het moment heeft Paige eigenlijk gewoon vooral rust nodig, zowel fysiek als mentaal. Toch voel ik een steek van bezorgdheid en schuldgevoel in me opkomen.
'Laat me eens zien,' zeg ik dan zachtjes, en ik houd mijn handen uit om haar onderarm te ontvangen.
Ze laat me haar arm vastnemen en ik laat mijn vingertoppen voorzichtig over de blauwe plek glijden. Wanneer ik er zachtjes tegenaan duw, krimpt ze een beetje ineen.
'Doet dat pijn?' vraag ik.
'Ja, natuurlijk. Wat had je gedacht?' antwoordt ze.
Ze ziet het schuldgevoel in mijn ogen, en haar blik verzacht.
'Ik zal even wat van die zalf voor je pakken, oké?' stel ik voor.
Ze knikt.
Ik loop naar de badkamer en pak daar de zalf die we gebruiken om wat pijnlijkere bloeduitstortingen te behandelen. Als politieagenten hadden we die vaak genoeg nodig. Ik loop terug naar de woonkamer en maak een mentale notitie van het feit dat mijn vader nog steeds te erg in shock is om te praten.
Ik masseer de zalf voorzichtig over de beurse huid van Paiges onderarm en vraag haar dan: 'Wil je naar bed?'
Ze aarzelt, maar knikt dan. Ze probeert overeind te komen, en ik zeg snel: ‘Ik help je wel.’
Ik laat haar even tegen me aan leunen en geef haar dan haar krukken aan. Ik loop met haar mee naar de slaapkamer en help haar in haar pyjama.
Ze poetst haar tanden even en zegt dan: ‘Ik... Ik denk dat ik morgenochtend pas wil gaan douchen. Vind je dat goed?’
Mijn toestemming heeft ze niet nodig, maar ik knik toch. Ze zit er met de seconde vermoeider uit. Misschien was deze dag toch iets te uitputtend voor haar. Aanvaringen met mijn moeder zijn altijd heel energie-eisend.
‘Is goed, lieverd,’ zeg ik.
Wanneer ze in bed gaat liggen, dek ik haar toe. Ik kan het niet laten. Ik ben nog veel te bezorgd.
Ik geef nog een kus op de blauwe plek op haar arm en vul dan het waterglas op haar nachtkastje bij.
‘Ga maar slapen, lief. Ik kom zo ook,’ beloof ik haar.
Ze komt nog net genoeg overeind om me een kus te geven, en gaat dan weer liggen. Daardoor moet ik haar natuurlijk weer opnieuw toedekken. Ik geef haar nog een laatste kus op haar voorhoofd en pak dan het beddengoed voor mijn vader. Op mijn weg naar buiten doe ik de lichten uit.
Met wat hulp van mijn vader vouw ik de slaapbank uit en maak ik het bed op.
Ik gebaar naar een deur in de gang en zeg: ‘Die deur leidt naar de badkamer. Vanuit de badkamer is nog een deur, en die gaat naar de slaapkamer. Laat die maar gewoon dicht. Ik denk dat Paige inmiddels al slaapt,’ zeg ik. Ik voeg er niet aan toe dat hij er bovendien ook helemaal niets te zoeken heeft.
Ik loop naar de keuken en vraag: ‘Wil je nog iets te drinken?’
Hij knikt onverschillig.
‘Is goed. Doe maar wat jij ook neemt,’ antwoordt hij.
Ik aarzel even bij het kastje waar de drank staat, maar neem dan uiteindelijk toch maar gewoon een glas melk. Iets aan deze situatie haalt weer dingen naar boven uit mijn kindertijd, toen ik dat ook altijd voor het slapengaan dronk.
Mijn vader neemt het glas aan. Hij zet het tegen zijn mond, maar legt hem weer neer zonder een slok te hebben genomen.
‘Gaat het met Paige?’ vraagt hij dan aarzelend. Hij voelt zich schuldig.
Ik knik.
‘Ze is gewoon moe, voornamelijk. Ze moet herstellen, en dat kost veel energie. Ze kan nog niet heel veel hebben, in één dag,’ leg ik uit.
Hij knikt begripvol en neemt nu toch een slok.
‘Ik... Ik begrijp het als je geen details kunt geven. Dat hoeft ook niet. Maar... Hoe... Hoe is ze precies gewond geraakt?’ vraagt hij.
‘Steekwond,’ antwoord ik. Ik probeer er niet te veel aan te denken. ‘Veel bloedverlies. Een paar dagen coma. Maar als het goed is gaat haar been weer volledig herstellen.’
Ik wil bijna zeggen dat ze geluk heeft gehad, maar geluk is anders.
Hij knikt.
‘Ik... Op het nieuws is het allemaal een beetje vaag, maar ik denk dat ik vrij goed begrijp wat er aan de hand was - is. Ik... Ik vind het heel erg voor haar. En voor jou,’ zegt hij.
Ik knik.
Ik vraag me af wat er allemaal op het nieuws te horen is. Paige en ik hebben er geen van beiden naar geluisterd, aangezien we gewaarschuwd werden over dat het allemaal alleen maar over de Ivanovics ging.
Wanneer ik een flinke slok van de melk neem, betrap ik mezelf erop dat ik ineens spijt heb van mijn keuze om niet voor de drank te gaan.
‘Ik houd van Paige,’ zeg ik, en even maak ik oogcontact met mijn vader. ‘Echt heel veel. En ik vind het erg om haar pijn te zien lijden.’
Hij knikt, en ik zie dat hij begrijpt wat ik niet hardop heb gezegd. Hij begrijpt dat ik alles zal doen om te voorkomen dat ik haar pijn zal zien lijden. Hij begrijpt dat dat betekent dat ik mijn moeder niet meer bij haar in de buurt zal laten komen. Hij begrijpt dat dat betekent dat hetzelfde voor hem geldt, als hij haar pijn doet, ook al denk ik niet dat hij dat zou doen.
‘Ik ben blij voor je dat je iemand gevonden hebt,’ zegt hij. ‘Het is gebleken dat ik niet heel goed ben in het beoordelen van vrouwen, maar ik... ik ben er vrij zeker van dat Paige heel goed voor je is.’
Ik knik dankbaar.
'Wat... Wat ga je nu doen?' vraag ik dan.
Hij zucht.
'Waarschijnlijk gaat ze me helemaal kaalplukken in de scheiding, en ik denk dat ik dat maar gewoon laat gebeuren, en daarna... daarna ga ik maar gewoon verder met mijn leven,' antwoordt hij. 'Ik... Ik zal trouwens zo snel mogelijk een appartementje of zo zoeken.'
Ik knik.
'Je mag blijven zolang je nodig hebt,' zeg ik, en dat meen ik, maar ik vind het wel fijn dat hij niet van plan is om jaren bij ons te blijven wonen. Ik wil ook weer een nieuw leven opbouwen, samen met Paige.
Ik drink het laatste restje melk op en zeg dan: 'Ik ga denk ik maar even douchen. Tot morgen.'
Hij knikt en glimlacht zwakjes. 'Tot morgen.'
We geven elkaar geen knuffel. We zeggen niet dat we van elkaar houden. Hij noemt me geen zoon, en ik hem geen papa. Zo ver zijn we nog niet. Misschien wel nooit niet, of in ieder geval nog heel lang niet.
Ik stap onder de douche en trek daarna een shirt en boxer briefs aan als pyjama. Paige slaapt al, ook al lijkt ze iets onrustiger te worden wanneer ik rond begin te lopen. Wanneer ik uiteindelijk naast haar in bed kruip, hoor ik dat mijn vader de badkamer binnenloopt.
Paige rolt zich in haar slaap naar me toe en laat haar hand onder mijn shirt glijden, zodat het op mijn ribben ligt.
Ik rust mijn kin boven haar hoofd en leg een hand op haar heup, zonder ook maar een beetje in de buurt van haar beenwond te komen.
Het was een vermoeiende dag, en zeker aan het begin een hele onprettige dag. Maar het was ook een mooie dag. Dingen gaan veranderen. Zowel voor Paige en ik als voor mijn vader. En, op het gebied van mijn moeder, waren we allemaal wel toe aan wat verandering.

Reacties (2)

  • BethGoes

    Mooi. Dit gaat de goede kant op.

    1 maand geleden
  • Sunnyrainbow

    Zo lief hoe zorgzaam Nathan is naar Paige!

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen