"Ik wel," klinkt achter me een reactie op mijn opmerking dat we niet weten of ik een natuurtalent ben met bijlen. De stem is scherp, krachtig, en vaag bekend, maar het kwartje valt niet tot ik me omdraai en een bekend, bleek gezicht zie. Aderyn, die een eindje verderop naar ons staat te staren, leunend op het gevest van haar eigen - duidelijk wél functionerende - trainingszwaard, grijnst. "Dat ben je niet."

"En jij wil zeggen dat jij dat wel bent?" Ik werp een sceptische blik haar kant op. Ze ziet er in ieder geval niet uit alsof ze talent heeft om met een bijl te zwaaien - waarschijnlijk is Day daar beter in. Natuurlijk, ze is een Beroeps, getraind en gespierd enzo, en duidelijk gewend om te krijgen wat ze wil, maar er zijn ook dingen die ze niet heeft - kleur op haar gezicht, een leuke persoonlijkheid en vermoedelijk een hartslag, om maar wat te noemen.

"Neuh," antwoordt ze simpel, maar met een veel te tevreden blik op haar gezicht. "Maar ik kan er wel heel wat meer van dan jij, groentje."

Is er een regel dat Beroeps gemeen moeten zijn? Ik bedoel, Josiah was dat niet echt, maar hij was ook niet echt deel van de Beroeps. En ergens is het ook wel logisch: als je ook nog rekening moet houden met ethiek en je geweten, is vrijwillig naar de Spelen gaan en moorden plegen voor roem en geld ineens een stuk ingewikkelder. Het is makkelijker om geen principes te hebben, of om die zo snel mogelijk overboord te gooien, zodat je kunt doen wat je wilt, jezelf tot koningin kunt kronen en vanaf je nieuwe zetel op de rest van de wereld neer kunt kijken. Aderyn lijkt dat plan goed gevolgd te hebben: aan arrogantie geen gebrek, en hoewel ze geen hart lijkt te hebben, lijkt ze die ook niet echt te missen. Mensen zoals zij zijn de reden dat houten staken uitgevonden zijn, en ik hoop dat ze hier ergens ook een cursus hebben om daar mee om te leren gaan. Ik trek mijn wenkbrauw naar haar op. "Hoe weet je dat zo zeker? Dat je die jongen uit District 2 kunt verslaan wil niet zeggen dat je meteen de beste bent."

"Je staat met een bezemsteel in het rond te wapperen." Ze kijkt spottend naar het stuk hout in mijn handen. "Herevalueer je positie."

Ik werp een schuine blik op Day, die gespannen naar Aderyn kijkt, en dan naar de bezemsteel in mijn handen. Oké, het ziet er misschien niet zo stoer uit als een zwaard, maar het werkt en ik weet wat ik ermee kan. Ik zit niet te wachten op iemand die dat belachelijk gaat maken, zeker niet terwijl ik met behulp van die bezemsteel een bondgenoot probeer te krijgen. "Ik denk niet dat je echt een oordeel kunt vellen zonder dat je weet waar je het over hebt," snauw ik haar toe, terwijl ik een paar zwaaiende bewegingen maak met de stok en vervolgens haar kant op wijs. De andere tributen kunnen niet weten dat ik heb getraind. Ik ben beter dan ze denken, en dat zullen ze gaan merken. "Je hebt nog nooit tegen me gevochten."

Day steekt zijn handen in de lucht, in een poging om de boel te sussen, met nog altijd een glimlach op zijn gezicht. "Hé, het is ook weer niet nodig om meteen te gaan vechten," zegt hij, en hij kijkt me even aan, duidelijk niet helemaal op zijn gemak.

Ik werp hem een geruststellende blik toe, om duidelijk te maken dat ik dit echt wel aan kan. Ik kan Aderyn verrassen en verslaan. "Is dat niet precies waar deze trainingen voor bedoeld zijn? Je vijanden een beetje testen." Ik laat mijn bezemsteel een stukje zakken, en kijk uitdagend naar de Beroepstribuut. "Maar dat werkt natuurlijk alleen als je een tegenstander hebt die een duel aandurft." Ik haal mijn schouders op en kijk haar afwachtend aan, maar ze reageert meteen met een hooghartige, spottende blik.

"Misschien moet ik nog even wachten tot je klaar bent voor een echt zwaard," sneert ze, nog steeds met haar blik op mijn bezemsteel. "Anders is het als snoep afpakken van een kleuter, denk je ook niet?"

Ik lach, ook al valt er eigenlijk helemaal niets te lachen, en loop naar het rek. "Prima, wat jij wil," zeg ik, terwijl ik het zwaard van daarstraks weer in mijn handen neem, in plaats van de bezemsteel. Het gevest voelt nog altijd vreemd in mijn handen, zwaar, maar ik negeer het. Natuurlijk wil ze dat ik het wapen pak dat niet doet wat ik wil, in plaats van de bezemsteel, die me niet in de steek gelaten heeft, maar ik ga er gewoon in mee. Ik ben er wel aan gewend dat de kansen niet in mijn voordeel zijn. "Als je net een beetje om je heen gekeken had, was het je misschien opgevallen dat ík niet bang ben voor een gevecht, wat het wapen ook is. Zwaarden, dus?"

"Een bezemsteel is echt beneden mijn stand, 11." Aderyn houdt haar spottende blik op mij gericht, waardoor ik niet anders kan dan op haar af stappen.

Maar als ik een stap naar voren wil zetten, word ik tegengehouden door Day. "Weet je dit wel zeker, Chris?" vraagt hij zacht, terwijl hij aarzelend van mij naar mijn tegenstander kijkt. Alles aan hem straalt bezorgdheid uit - wat waarschijnlijk betekent dat hij denkt dat ik geen schijn van kans maak. Ik heb dus iets te bewijzen. Ik laat me niet zomaar belachelijk maken, zeker niet als dat mijn kansen op een bondgenootschap met Day zou kunnen verpesten. En als ik win, wordt de kans dat hij mij ook als bondgenoot wil juist alleen maar groter. Het is net een soort voorzet, een kans om eindelijk een punt te scoren tegen de wereld. Dat kan ik wel gebruiken.

"Natuurlijk," antwoord ik, terwijl ik mijn zwaard hef en op Aderyn af stap. In tegenstelling tot Day, doe ik geen moeite om mijn stem zacht te houden. Ze mag best horen wat ik te zeggen heb. "Ik ben niet bang voor een of andere dramatische troela met een arrogante grijns en een ongezonde hoeveelheid bloeddorst."

Aderyn pakt haar zwaard weer beet en laat het wapen een paar rondjes draaien in haar hand, terwijl ze me afwachtend aankijkt. "Ja, zijn we er klaar voor? Sukkeltjes eerst."

"Kom maar op, dan," kaats ik snel terug, en ik gebaar dat ze me aan mag vallen, terwijl ik een verdedigende positie aanneem.

Het meisje haalt haar schouders op, en dan verandert haar spottende blik in een brede grijns. "Oké." Ze laat het zwaard nog één keer in haar hand ronddraaien, maar schiet dan ineens naar voren, met haar zwaard duidelijk op mijn hoofd gemikt. Pas op het allerlaatste moment wisselt ze van richting, en haalt uit naar mijn zij, die ik in mijn poging om mijn hoofd te verdedigen onbeschermd heb gelaten. Ik heb een hele grote inschattingsfout gemaakt.

Snel stap ik buiten haar bereik, en grijp mijn zwaard nog wat steviger beet. Het metaal voelt te zwaar, en mijn bewegingen voelen moeizaam, terwijl mijn tegenstander sneller is dan ik voor mogelijk had gehouden. Ik werp een vlugge blik vanuit mijn ooghoeken op Day, die op een paar meter afstand toe staat te kijken, en probeer mezelf te dwingen om rustig te ademhalen en na te denken. Langzaam begint het tot me door te dringen dat ik Luna's advies nogal in de wind geslagen heb, en dat ik daar een enorme preek voor ga krijgen. Dit is waarom ik geen ruzie mocht schoppen. Aderyn is sneller dan ik, haar bewegingen zijn strakker, en ze is volledig vertrouwd met het wapen in haar handen. En ook al lijkt haar grijns nog zo vrolijk, haar ogen vertellen iets anders: ze wil me maar wat graag raken met haar stoten en slagen. Aderyn wil me dood hebben. Ik heb een groot probleem.

Reacties (2)

  • Incidium

    Mensen zoals zij zijn de reden dat houten staken uitgevonden zijn, en ik hoop dat ze hier ergens ook een cursus hebben om daar mee om te leren gaan
    MOOOOD Chris is zo boos hier, wat een gewelddadig kind met vampier-gerelateerde vooroordelen. Hij heeft gelijk, sure, maar het blijven vooroordelen:D
    Hé, het is ook weer niet nodig om meteen te gaan vechten
    inderdaad day je hebt helemaal gelijk. If only het Capitool er ook zo over dacht dan konden we een romantische komedie maken van dit verhaal
    Het is net een soort voorzet, een kans om eindelijk een punt te scoren tegen de wereld
    hey sorry je hebt een inazuma reference in je hunger games fic achtergelaten
    Chris en grote problemen: a match made in heaven/the Capitol. I love it

    1 maand geleden
    • Samanthablaze

      I mean natuurlijk is hij boos, ze zet hem voor schut voor zijn crush

      Bold of you to assume dat we er niet sowieso een romcom van maken

      Ha jokes on you, dat doe ik al de hele tijd, Chris was oorspronkelijk op een IE personage gebaseerd

      I regret nothing

      1 maand geleden
    • Incidium

      ah eu maar wat oke, weer wat geleerd I guess. Ik lees graag Chris, Day en Luna: de romcom, dat is het perfecte verhaal

      1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Dat is ook heerlijk om te schrijven

      1 maand geleden
  • Duendes

    Chris beseft zich eindelijk dat hij zichzelf in de problemen heeft gewerkt en ik zie deze hele scène gewoon zo voor me i love it :') echt dat moment van "oh well Shit"

    1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Er was maar één aanval van Adey voor nodig maar nu is het ook echt oh oeps ik ga mogelijk dood

      1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen