Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Het was een vermoeiende dag, en zeker aan het begin een hele onprettige dag. Maar het was ook een mooie dag. Dingen gaan veranderen. Zowel voor Paige en ik als voor mijn vader. En, op het gebied van mijn moeder, waren we allemaal wel toe aan wat verandering.

Vederlichte kusjes in mijn hals en op mijn schouder. Zachte strelingen over mijn armen, ribben, borstkas. Ik maak een gedempt, kreunend geluidje en rol dichter naar Paige toe. Ze strijkt zachtjes door mijn haar, en ik kan ineens wel begrijpen waarom Charlie zo graag door haar geaaid wordt. Dit is ongetwijfeld de beste manier om wakker te worden.
Ik doe mijn ogen een beetje open en verberg mijn gezicht in haar hals, nog altijd half in slaap. Maar, wanneer ik wat ga verliggen en ik Paige ineen voel krimpen, ben ik meteen klaarwakker. Geschrokken kom ik wat overeind, op mijn elleboog. Ik kijk haar met grote ogen aan.
'Paige? Paige, wat... Je been...?' sputter ik.
Ze klemt haar kaken even op elkaar, en het is me niet ontgaan dat er tranen in haar ogen gesprongen zijn, maar dan maakt ze een geruststellend gebaar.
'Het gaat wel. Je... Je raakte het verband gewoon even met je knie. Het valt wel weer mee,' verzekert ze, maar mijn bezorgdheid groeit alleen maar.
'Bloedt het?' vraag ik angstig, terwijl ik me meteen over haar heen buig om haar been te kunnen bekijken.
Ze legt een hand op mijn wang. 'Liefje, het bloedt niet. Het deed heel even zeer, maar het is nu al weer aan het vervagen. Echt.'
Ze lijkt het te menen, maar toch voel ik me er niet prettig bij. Ze geeft me nog een zachte kus om me ervan te verzekeren dat het goed met haar gaat.
'Mag... Mag ik je even een knuffel geven?' vraag ik, hopend dat dat het schuldgevoel wat weg zal gaan.
Ze glimlacht zwakjes en knikt, waarna ik meteen mijn armen om haar middel laat glijden. Het voelt uiteindelijk eigenlijk meer alsof zij mij knuffelt dan andersom, maar de knoop in mijn borstaks wordt in ieder geval iets losser. Wel blijf ik me constant bewust van haar beenwond, en of er niet iets tegenaan drukt.
Dan dringt er opeens een geur mijn neus binnen die Paige en mij allebei op doet kijken.
'Ik zou heel graag met je willen blijven knuffelen,' zegt Paige, 'maar die pannenkoeken ruiken toch interessanter.'
Ik glimlach.
'Is goed. Dan help ik je even met aankleden. Denk je dat je met krukken kunt lopen?' vraag ik. Als haar been nog steeds te veel pijn doet, zou ik het niet erg vinden om haar te dragen, of haar rolstoel te gaan halen.
Ze knikt. 'Het lukt vast wel.'
Ik knik en help haar om zich aan te kleden, maar ik blijf toch wel vrij dicht bij haar in de buurt, wanneer we naar de woonkamer lopen. Ik zie dat mijn vader bij het fornuis staat, pannenkoeken te bakken.
'Hoi,' zegt hij, wanneer hij ons ziet. 'Ik zal zometeen naar de winkel gaan en weer even voor jullie kopen wat ik allemaal gebruikt heb voor het beslag, maar het leek me wel dat jullie een goed ontbijt konden gebruiken.'
Paige glimlacht en bedankt hem. Ik doe hetzelfde.
'Kan ik misschien ergens mee helpen?' vraagt Paige.
Nog voor mijn vader antwoord heeft kunnen geven - hopelijk "nee, hoor, ga maar zitten" - heb ik haar van de grond getild. Ze hapt naar adem en stribbelt even tegen, maar dan houdt ze toch op, bang om haar been te bezeren.
'Nee, jij hoeft hem niet te helpen,' zeg ik, terwijl ik haar naar de eettafel draag. 'Jij moet gewoon even gaan zitten.'
Ik plant haar neer op een stoel terwijl ze net verzucht: 'Nathan...'
'Nee,' zeg ik. 'Gewoon... Nee, oké?'
Ze zucht en kijkt met een vermoeid gezicht naar mijn vader. 'Hij stoot per ongeluk één keer tegen mijn been aan en nu mag ik niet eens meer zelf lopen.'
Mijn vader steekt passief zijn handen op, de palmen naar buiten gericht.
'Hey, ik heb al genoeg relatieproblemen. Dit mogen jullie zelf uitzoeken,' zegt hij, maar ik kan de vlaag van een glimlach op zijn gezicht zien.
Ik pak een stapel borden en bestek en zet die voor Paige op tafel neer. Zo kan ze zelf tafel dekken. Dan voelt ze zich misschien ook nog nuttig. Ik deed het uit bezorgdheid, maar achteraf vraag ik me af of ze nu denkt dat ik haar zelfstandigheid nog meer wil beperken, en dat wil ik niet.
Terwijl Paige de tafel dekt, blij dat ze iets kan doen, help ik mijn vader met het bakken van de laatste pannenkoeken. Wanneer alles klaar is, zet ik het bord op tafel. Mijn vader neemt nog een pot thee en wat kopjes voor ons mee.
Het wordt Paige al snel duidelijk dat ik wacht tot zij als eerste een pannenkoek pakt, en dat mijn vader hetzelfde doet. Ze kijkt me een beetje waarschuwend aan, maar pakt er dan toch een. Ik kan het niet helpen. Na alles wat er gebeurd is, ben ik nog steeds in overlevingsmodus, en alles in mij schreeuwt om er koste wat het kost voor te zorgen dat Paige in ieder geval overleefd.
Mijn vader en ik pakken ook een pannenkoek en we beginnen te eten. Paige glimlacht dankbaar naar me wanneer ik wat thee voor haar inschenk.
'Sander?' vraagt Paige na een tijdje. Mijn vader kijkt vragend op en slikt snel nog het stuk pannenkoek weg. 'Ik heb recent een erfenis ontvangen. Ik ben bereid om met dat geld je te helpen een advocaat voor de scheiding in te huren. En ik wil je helpen om een nieuwe woning te kopen, wanneer de scheiding geregeld is.'
Mijn vader knippert een paar keer met zijn ogen, duidelijk van zijn stuk gebracht.
'Dat... Dat vind ik echt heel erg lief, maar dat hoeft niet. Ik wil niet bij je in het krijt staan, en met wat bezuinigingen denk ik dat ik er financieel wel goed uit zal komen,' drukt hij haar op het hart. 'Echt, ik-'
'Het was een erfenis van achtentwintig miljoen,' zegt Paige, haar gezicht uit steen gehouwen.
Wanneer hij overlijdt, zal ze geen cent van haar vaders geld krijgen. Toen haar moeder stierf, echter - vermoord door Dennis en Vadìm - heeft Paige al haar geld gekregen. En dat is vrij veel geld, aangezien haar moeder een loterijwinnaar was.
Mijn vader lijkt nog verbaasder dan eerst, maar hij herpakt zich snel weer. 'Dan nog. Ik vind het een heel lief aanbod, en ik waardeer het heel erg, maar ik wil je niets verschuldigd zijn.'
'Je zult me niets verschuldigd zijn,' zegt ze. 'Ik heb zowel Nathans als mijn studieschulden afgelost, gisteren.' Ze werpt even een blik op mij, aangezien ik dat nog niet wist. 'Beter kan het niet worden, voor ons, op financieel gebied. Ik zit nu nog steeds met zo'n achtentwintig miljoen euro. Nathan en ik zullen hier niet voor de rest van ons leven wonen, natuurlijk, maar ik denk dat we geen van beiden een hele uitbundige levensstijl willen. Ons leven is niet lang genoeg om zoveel geld kwijt te maken. Een paar ton om jou te helpen kan ik wel missen. Makkelijk.'
Mijn vader aarzelt. Paige werpt een korte blik op mij. Ze heeft dit niet met mij overlegt, maar ze wist waarschijnlijk wel bijna zeker dat ik er hetzelfde over dacht. Dat is zo, dus ik knik lichtjes om mijn goedkeuring duidelijk te maken.
'Maar... Stel, je moeder wordt bijvoorbeeld ziek, later, en de ziekenhuiskosten zijn-'
'De erfenis is van mijn moeder.'
Mijn vader raakt voor de derde keer in shock. En dan herpakt hij zich weer.
'Maar wat als jullie kinderen krijgen en-' Hij stopt zijn zin abrupt. Mijn moeder weet van Paiges onvruchtbaarheid, heb ik gisteren gehoord. Het kan niet anders dan dat mijn vader het nu ook weet. 'Sorry, ik...'
Paige ziet eruit alsof ze een klap in haar maag heeft gekregen, maar ze houdt zich groot.
'Als... Als Nathan en ik ooit kinderen adopteren, dan zullen we daar geen achtentwintig miljoen voor nodig hebben. Ik wil niet leven als een miljonair. Dat is niet mijn stijl. Mijn... Onze... Eventuele kinderen zouden ook niet zo opgevoed worden.' Ze houdt haar stem zo glad mogelijk, maar af en toe hoor ik dat er wat barstjes in haar harnas ontstaan.
'Pap, neem het geld nou gewoon aan,' zeg ik.
Hij aarzelt even, maar knikt dan toch gedwee.
'Dank je wel,' zegt hij tegen Paige.
Paige knikt.
'Nou, dan kunnen we maar beter de pannenkoeken opeten voordat ze koud zijn.'

Ik hoor dat het water ophoudt met stromen. Dat moet betekenen dat Paige klaar is met douchen. Toch blijft ze voor mijn gevoel net te lang daarbinnen. De deur naar de gang heeft ze op slot gedaan, waarschijnlijk, maar de deur via de slaapkamer misschien niet. Dus na een paar minuten klop ik op de deur van de slaapkamer naar de badkamer, gewoon om even te checken of het wel goed met haar gaat.
'Ik kom er zo aan,' hoor ik haar zachtjes zeggen, maar iets in haar stem zorgt ervoor dat ik voorzichtig naar binnen loop.
Ze staat voor de manshoge spiegel, die inmiddels niet meer zo beslagen is van het douchen. Ze draagt alleen maar een onderbroek en een hemdje, waardoor het grootste deel van haar lichaam onbedekt is. Ze steunt al haar gewicht op haar linkerbeen.
Haar steekwond zit verborgen achter een stuk verband, maar haar andere - lichtere - verwondingen zijn wel zichtbaar. Een daarvan is de blauwe plek op haar onderarm, die mijn moeder veroorzaakt heeft. Ze heeft nog meer bloeduitstortingen, maar die zijn inmiddels groenig en gelig; een teken dat ze al aan het vervagen zijn. Ze heeft nieuwe littekens op haar lichaam. De steekwond zal ook een litteken achterlaten, maar dat is anders. Dit zijn littekens van leugens, en niet van fysieke verwondingen. Ik vraag me af wat ze allemaal heeft moeten doen om te overleven.
Ze is vermagerd. Ik houd mezelf voor dat ze de afgelopen week al wat aangekomen is, maar in werkelijkheid is ze nog steeds ondervoed. Haar ribben zijn niet echt te zien, zeker niet onder het hemdje, maar haar heupen zijn veel scherper geworden, en hetzelfde is gebeurd met haar schouders.
Ik had dit allemaal al wel eerder gezien, toen ik haar hielp met douchen of omkleden. Maar nu neem ik het pas echt in me op, en hetzelfde geldt voor Paige. Er staan tranen in haar ogen, en ze kijkt ongelukkig. Ik wil niet dat Paige ongelukkig kijkt, wanneer ze zichzelf ziet.
Ik kom achter haar staan, zo dichtbij dat haar rug mijn borstkas raakt, en laat mijn armen om haar middel glijden. Ze heeft kippenvel, en ze voelt een beetje koud aan. Mijn ogen vallen even dicht en ik geef haar een zachte kus op haar haar, vlak boven haar oor.
'Liefje...' begin ik, niet wetend wat ik moet zeggen.
Ik voel dat ze haar kaken op elkaar klemt en vraag me af hoeveel moeite het haar kost om niet te huilen.
'Ik... Ik schrok gewoon even van hoe het eruit ziet,' zegt ze.
Het. Niet ik, maar het.
'Je gaat weer helemaal herstellen,' druk ik haar op het hart.
'Niet helemaal,' valt ze me in de rede, en ik weet dat ze het niet over de fysieke verwondingen heeft.
'Misschien niet,' geef ik toe, waarna ik een kusje geef op het oor dat een beetje misvormd is geraakt, toen ze nog een kind was. Ze was gevallen, waardoor haar oor aan het bloeden was, en haar broers moesten het als oefening hechten. Het ging een beetje klungelig, en daardoor is haar oor een beetje raar vergroeid. 'Maar soms zien dingen er gewoon anders uit, wanneer ze weer herstelt zijn. Dat betekent niet dat het niet herstelt is. Het is gewoon anders.'
Ze knikt stilletjes en draait me in mijn omarming om. Er ontsnapt een traan uit haar oog, en die heb ik al weggekust voordat hij haar wang goed en wel heeft kunnen bereiken. Ze verbergt haar gezicht in mijn hals en ik houd haar steviger vast. Blijkbaar is haar rechterbeen moe aan het worden van al het gewicht dat het al die tijd heeft moeten dragen, want ze leunt wat meer tegen mij aan.
'Het gaat heel lang duren voordat ik weer oké ben,' zegt ze, zacht en schor en verdrietig.
Ik leun mijn wang tegen haar haren en wrijf even over haar smalle rug, met daarop het eerste litteken dat ze heeft gekregen om te overleven.
'Weet ik,' prevel ik. 'Maar dat is ook helemaal niet erg. We hebben alle tijd.'

Reacties (2)

  • BethGoes

    28 miljoen?? Vertel me alsjeblieft dat ze dat gaan investeren in vastgoed en aandelen. Als ze daar hun tijd in gaan steken hoeven ze niet eens een baan te zoeken. Want met geld kun je geld maken.

    1 maand geleden
    • AmeranthaGaia

      Ze willen allebei werken en zijn niet echt van plan om een hele rijke levensstijl aan te nemen, dus ik denk niet dat ze dat zullen doen. Maar het is wel een slim idee voor als jij misschien de loterij wint. 😂

      1 maand geleden
    • BethGoes

      Haha tnx. Maar geld gaat snel op als je niet oppast. Dus hopelijk zullen ze geen helicopter met diamanten erop geplakt ofzo kopen!

      1 maand geleden
  • Sunnyrainbow

    Ah wat lief van Paige!

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen