Ik hef verdedigend mijn zwaard op, terwijl ik snel een plan probeer te bedenken. Aderyn lijkt dit gevecht te willen winnen door vooral veel aan te vallen, en me zo geen kans te geven om een tegenaanval te maken. Ik moet haar dus in de verdediging zien te dwingen, als ik een kans wil maken om haar te raken.

Die kans lijkt ze me te geven, want ze blijft afwachtend staan. "Kom dan," zegt ze, met nog steeds die spottende grijns, de blik waarop ze op me neerkijkt.

"Prima." Die kans laat ik niet schieten - wat moet ik anders, haar negeren? Dat komt ook niet heel heldhaftig over - en dus stap ik naar voren, terwijl ik mijn zwaard richting haar lever zwaai. In District 11 wordt vrij veel gevochten, en dus heb ik heel wat patiënten met blauwe plekken en gebroken botten gezien. Ik weet dat als iemand hard in zijn lever geraakt is, diegene dat nog een flinke tijd zal voelen. Het is een ideaal doelwit, als je iemand uit wil schakelen, zonder dat er heel veel bloed vloeit.

Nu is het aan mijn tegenstander om opzij te stappen en mijn slag te ontwijken, maar ze neemt geen seconde rust. Meteen haalt ze weer uit, voor ik mijn zwaard op kan heffen om me te verdedigen, en tikt pesterig met haar wapen tegen mijn hoofd. "En hoe mag die move heten? Dronken eend, of ik-ben-te-druk-met-mijn-dekking-te-laten-vallen?" sneert ze, terwijl ze haar eigen dekking weer oppakt.

Hoewel het fysiek niet echt pijn doet, heeft de slag mijn humeur wel flink weten te pesten. Mijn goed uitgedachte plan werd niet alleen gestopt, het zorgde er ook nog eens voor dat ze me kon raken. Als ik een stok had gehad, of een fatsoenlijk, lichter wapen, had ik dat probleem niet gehad. Dan had ik aanzienlijk sneller kunnen reageren. Ik bijt even op mijn lip en werp haar een nijdige blik toe. "Je noemt mij een dronken eend? Je kijkt duidelijk niet vaak in de spiegel," kaats ik haar opmerking terug. De tijd die ze nodig heeft om mijn belediging tot zich door te laten dringen, gebruik ik om uit te halen richting de schouder van haar zwaardarm. Als ik die weet te raken, worden haar aanvallen waarschijnlijk trager en slordiger, en dat kan ik wel gebruiken. "Daar kan ik me iets bij voorstellen." Als Aderyn echt een bloeddorstige vampier is - en bloeddorstig is ze sowieso - heeft ze natuurlijk geen spiegelbeeld om naar te kijken, en dat is te zien: er is niets knap aan het meisje, met haar bleke huid, slordige paardenstaart en bovenal die arrogante, spottende blik.

Helaas reageert Aderyn niet op mijn opmerking. In plaats daarvan kijkt ze afkeurend omlaag. "Voetenwerk, Chris," sneert ze, terwijl ze van zwaardarm wisselt en dus ineens van de andere kant aanvalt. Alsof het feit dat ze dus schijnbaar ambidexter is nog niet oneerlijk genoeg is, begint ze ook nog tegen mijn knie aan te trappen. Beroeps of niet, dit zou niet moeten mogen. Ik geloof dat er sowieso in biologie als in literatuur grenzen bestaan voor hoe goed een tiener zou moeten kunnen vechten, maar schijnbaar heeft mijn tegenstander die regels nooit gelezen. Helaas is de enige mogelijke scheidsrechter in de buurt - Day - te druk met bezorgd toekijken om Aderyn op haar overtreding te wijzen, waardoor er voor mij helaas niets anders op zit dan even wankelend terug te deinzen, om dezelfde aanval nogmaals te proberen.

"Sinds wanneer ben jij zo fanatiek?" snauw ik haar toe. Iets, ergens ver weg in mijn hoofd - mogelijk mijn verstand - zegt me dat ik mijn adem beter kan sparen, want blijven vechten en ademhalen tegelijk begint steeds moeilijker te worden, maar ik besluit het te negeren. Dit gevecht is oneerlijk, en daar laat ik haar niet zomaar mee wegkomen, door simpelweg op te geven.

Aderyn grinnikt, terwijl ze opnieuw mijn slag ontwijkt. Mijn theorie dat ze bovenmenselijke krachten heeft, begint steeds meer grond te vinden. Niemand met een normale hoeveelheid geluk en reactievermogen kan alles raken en alles ontwijken, toch? "Mag ik niet gewoon even lol hebben?" zegt ze, terwijl ze een verdedigende houding aanneemt en me afwachtend aankijkt. "Zwaardvechten voor dummies, 11, het puntige deel moet ín je tegenstander, niet ernaast."

Ik kijk even naar het zwaard in mijn hand en frons, terwijl ik haar woorden tot me door laat dringen. Terwijl ik naar het zware, metalen gevest in mijn kijk, verandert mijn frons langzaam in een grijns, waarmee ik Aderyn triomfantelijk aankijk. "Niet per se." Voor ze kan bedenken wat ik daarmee wil zeggen, doe ik een uitval naar haar zij. Maar voordat het zwaard bij haar lichaam is, draai ik het wapen om, en stoot met de achterkant in haar maag. Dat had ze niet zien aankomen, blijkt uit haar verwarde blik, gefrustreerde grom en haar te langzame poging om uit te wijken. Ik heb eindelijk een punt tegen Aderyn en tegen de wereld gescoord.

Heel veel tijd om van dat besef te genieten, krijg ik niet, want hoewel ze nu eigenlijk dubbel zou moeten klappen van pijn, in een shocktoestand zou moeten raken of op zijn minst even een stapje achteruit zou moeten doen om even diep adem te halen, wordt haar blik heel erg duister, en heft ze haar zwaard weer op. Zo horen mensen niet te zijn. Ik heb mensen gezien, na gevechten, huilend van de pijn. Ik heb mensen gezien met schade aan hun organen, waar we niets meer aan konden doen. Ik weet dat er mensen aan kunnen doodgaan. Ik weet best dat ik niet de sterkste ben, en dat mijn stoot niet hard genoeg was om iets blijvends te veroorzaken, mede dankzij de beschermende kleding die we dragen, maar dit zou niet moeten kunnen. Maar het kan wel, en Aderyns ogen schreeuwen om mijn bloed.

In een strakke, snelle beweging, knalt haar zwaard tegen de mijne aan, en voor ik het weet sta ik tegenover de razende tribuut met een zwaard in haar handen, terwijl mijn eigen zwaard een paar meter verderop met een harde klap op de vloer terecht komt. Dit is waar je hoort te gaan rennen. Dit is waar je je gewonnen hoort te geven, en moet proberen jezelf te redden door je zo snel mogelijk uit de voeten te maken.

Maar hoewel de optie door mijn hoofd schiet, blijf ik als bevroren staan. Als ik omdraai, wegvlucht, dan vertel ik de wereld daarmee dat al mijn uren keihard werken voor niets geweest zijn. Dan vertel ik de sponsoren dat ze beter kunnen investeren in iemand die zijn zwaard in ieder geval in zijn handen kan houden. Dan vertel ik Day dat ik niet de bondgenoot ben die hij zoekt. Dan vertel ik mijn vader dat hij gelijk had. En dat kan ik niet, en dus bal ik mijn vuisten en hef ze verdedigend op. "Is dat alles wat je kan?"

Aderyn stapt langzaam op me af, en komt vlak voor me staan, zodat ze op me neer kan kijken, met haar dodelijke blik. "Dat kan ik beter aan jou vragen. Bye-bye Chrissie." En dan is haar zwaard ineens overal. Hoewel mijn beschermende kleding de klappen dempt, voel ik de pijnscheuten door mijn lijf gieren als ze me aan allebei de kanten in mijn zij raakt. Er is niets wat ik met mijn vuisten kan beginnen, als ze haar voet in mijn borstkas plant.

Met een harde klap beland ik op de grond, waar ik even ineenkrimp als mijn rug de harde vloer raakt. Blauwe plekken, schiet het door me heen. Niets ernstigs, maar daarom niet minder pijnlijk. Ik moet het koelen, ik moet naar een veilige plek, ik moet hier weg. Als ik hier blijf, is alles voorbij.

Aderyn torent boven me uit, met nog altijd die moordende blik, terwijl ze een plukje haar achter haar oor veegt. Op het moment dat ik verder achteruit wil deinzen, weg van haar, weg uit deze positie, laat ze de punt van haar zwaard onder mijn kin rusten. Mijn adem stokt, als het koude metaal mijn huid aanraakt. Ik kan nergens meer heen. "Je bent dood, 11."

Reacties (3)

  • Duendes

    Iets, ergens ver weg in mijn hoofd - mogelijk mijn verstand - zegt me dat ik mijn adem beter kan sparen


    Wat is deze jongen toch iconic like Chris pas nou op maar nee maar I love it wat een heerlijke idioot :')

    1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Oh hij is zich er kinda van bewust dat alles wat hij doet freaking dom is, maar hij heeft niet genoeg self-preservation-instinct om daadwerkelijk niet-domme beslissingen te maken

      1 maand geleden
  • Megaeraaa

    Hij heeft een bezem nodig. Alleen met een houten-staak-bezem kan hij Adey verslaan.
    Day, Geef die arme jongen dan toch een bezem!

    1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Oh, er komen nog kansen genoegxD

      1 maand geleden
    • Megaeraaa

      Als Samuel 2 keer mag uitglijden over een komkommer, mag Chris toch ook 2 mensen doden met een bezem?

      1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Ik waardeer die logica. Cool

      1 maand geleden
    • Megaeraaa

      Chris zal het ook wel waarderen. Adey misschien i iets minder.

      1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Dat is waar

      1 maand geleden
  • Incidium

    Chris nooo
    hij is zo salty dat Adey beter is dan Chris snapt. Geef die arme jongen toch zijn bezem

    1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Chris vindt Adeys vaardigheden totale bs, oeps

      1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen