Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
'Goed.'
En zo voelt het ook. Voor het eerst sinds de rechtszaak, en misschien wel voor het eerst sinds George Corrans die ene dag bij ons aanbelde, voelt het echt gewoon goed.

Hoi! Ik wil even mededelen dat het verhaal zo ongeveer op zijn einde begint te lopen. Er zullen nog een paar hoofdstukken zijn en daarna komt de epiloog.
Hierna zal ik een nieuwe story beginnen. Ik wil er nog niet al te veel over kwijt, behalve dat het een prequel wordt over Hailey en Marco.

Die avond gaan we vrij vroeg naar bed, ook al zijn we nog niet heel erg moe. We hebben allebei gewoon zin om eventjes te liggen, bij elkaar. Dat hebben we veel te lang niet kunnen doen. Eerst liggen we gewoon in stilte, denkend aan alles en niets, maar langzaam zie en voel ik iets in haar veranderen, en die verandering slaat meteen op mij over.
Paige ligt op haar rechterzij, en ik op mijn linker, zodat we naar elkaar kijken, onze blikken broeierig en veelbetekenend. Wanneer Paige me voor het eerst kust, doet ze dat heel zachtjes. Haar ene hand ligt in mijn nek, terwijl ze de andere op mijn borstkas legt, waar ze mijn hart kan voelen kloppen. Mijn eigen linkerhand vindt haar wang, terwijl de rechter haar heup omvat. Ze duwt zich dichter tegen me aan, voor zover de wond op haar linkerdij dat toelaat. Ik ben me heel erg bewust van haar borsten, wanneer die tegen mijn bovenlijf drukken, met alleen onze shirts ertussen. De zachte, voorzichtige kus wordt sluimerend iets meer. Onze ademhaling wordt gejaagder, en onze handen vinden elkaars kleren, klampen er beven van verlangen aan vast. Uiteindelijk slaat ze zelf haar linkerbeen om mijn heup heen, ook al merk ik dat ze heel bewust op de steekwond let. Ik leg mijn hand net boven haar knie, zodat ik haar onmogelijk pijn kan doen.
Wanneer ik haar op haar rug rol en boven haar kom hangen, moet ik er goed op letten dat mijn lichaam de wond niet raakt, waardoor er een flink beroep wordt gedaan op mijn spieren. We kussen elkaar weer, en als haar handen angstvallig over mijn rug en haar glijden, merk ik dat die trillen van verlangen. Het is zo lang geleden dat we gezoend hebben, dat mijn lichaam er ook veel heftiger op reageert.
Mijn mond zakt af naar haar o zo gevoelige hals, waar ik zachtjes lik, kus en knabbel. Onder me voel ik haar huiveren. Wanneer ik doelgericht op de gevoelige plek zuig, kreunt ze zacht.
Haar handen glijden door mijn haar en ze verzucht: ‘Oh, Nathan.’
God, wat heb ik dit gemist; om haar beetje bij beetje helemaal gek te maken; om haar mij gek te laten maken; om haar op duizenden verschillende manieren te vertellen hoeveel ik van haar houd; om haar zich zo goed te laten voelen dat ze sterretjes ziet.
Ik voel dat ze mijn shirt uit probeert te trekken, dus ik kom een stukje overeind en help haar. Even ben ik bang dat ik zo de wond op haar been raak, maar het gaat gelukkig maar net goed. Toch schrik ik er genoeg van om gelijk wat voorzichtiger verder te gaan.
Ik tik vragend op het shirt wat ze draagt, en ze knikt ten teken dat ik het uit mag trekken. Wanneer ik dat - met een beetje hulp van haarzelf - doe, gooi ik het kledingstuk achteloos op zij. We dragen allebei alleen nog maar onze onderbroeken, en het bevalt me heel erg wat ik zie. Ze is helaas wel afgevallen, zie ik, en dat zorgt even voor een naar gevoel in mijn borst, maar toch overwint de passie het uiteindelijk. Ik kus haar, trager en liefdevoller dan eerst, maar al snel neemt de koortsachtige begeerte het over.
Haar tepels staan al recht vooruit van opwinding, maar ze worden nog iets harder wanneer ik plagerig tegen ze aan blaas. Paiges adem stokt in haar keel en ik kan een kleine grijns niet onderdrukken. Ik weet hoe gevoelig ze zijn. Ze heeft nu al overal kippenvel, vol afwachting.
Ik durf een hand op te tillen om haar borsten te kneden, waarna ik de huid zacht kus. Paiges vingers verstrengelen zich met mijn haar. Ze probeert mijn hoofd te trekken naar waar ze me het liefst wil, maar ik werk niet mee. Wanneer ik dan uiteindelijk toch haar tepel in mijn mond neem, voel ik een zucht van opluchting door haar heen gaan, samen met een felle stoot genot. Ze rilt wanneer mijn tong in contact komt met het overgevoelige stukje huid. Haar andere borst krijgt uiteindelijk dezelfde behandeling, met evenveel toewijding.
Ondertussen kan Paige zich nog amper inhouden. Ze kreunt gedempt, en kronkelt zachtjes op het matras. Ze schuurt haar lichaam tegen het mijne, waardoor het steeds een beetje moeilijker wordt om mijn zelfcontrole te behouden.
Mijn gezicht komt weer omhoog naar de hare, waar we elkaar koortsachtig beginnen te zoenen. We hebben een hele hoop in te halen, en alle opgehoopte passie komt nu weer naar buiten. Hijgend en zoenend liggen we in bed, gek van verlangen. Alles om me heen valt weg en wordt vervangen door onze monden en tongen langs elkaar, en hoe ze af en toe zachtjes op mijn onderlip zuigt of knabbelt. Ik raak omringt door haar warmte en zachtheid, tot het allemaal bijna abstract wordt en ik een beetje licht in mijn hoofd word.
Uiteindelijk verbreek ik de zoen en zwaar ademend rust ik mijn voorhoofd tegen de hare. Ze kijkt me smekend aan, met die prachtige, verlangende grijze ogen van haar, maar ik dwing mezelf om even naar mijn gezond verstand te luisteren.
‘Je been…’ weet ik dan aarzelend uit te brengen.
‘We vinden wel een manier,’ zegt ze, maar het klinkt bijna vragend, alsof ze bang is dat ik me gedwongen zal voelen tot iets wat ik eigenlijk niet wil.
Wanneer ze weer zachtjes rilt van opwinding ze haar heupen onbewust een beetje langs de mijne wrijft, ben ik verkocht.
Ik kus haar weer, zo plots en zeker dat ik haar voel smelten onder mijn aanrakingen, en prevel dan: ‘We vinden wel een manier.’

En we vonden een manier. Na afloop liggen we uitgeput naast elkaar in bed, verstrengeld alsof we geen onderscheid meer kunnen maken tussen onszelf en de ander. We wisselen zachte strelingen uit, en vederlichte kussen op welke huid ook maar binnen bereik is. Ik ben oververmoeid. Hetzelfde geldt voor Paige, ook al kon zij vanwege haar verwonding een minder actieve rol aannemen dan normaal.
Uiteindelijk hebben we niet echt seks gehad, moet ik toegeven, maar er is zo veel meer wat je met iemand kan doen. Er was gewoon geen enkel standje die we genoeg vertrouwden, met haar blessure. Dit was allemaal echter minstens net zo bevredigend, en minstens net zo intens.
Ze komt wat dichter tegen me aan liggen en laat haar vingertoppen over mijn zij glijden.
‘Ik wil niet ontkennen dat dit…’ ze slaakt weer een zucht van verlichting, ‘fantastisch was, maar ik moet toegeven dat ik niet kan wachten tot dat been van mij weer hersteld is. Ik wil je zo graag weer in me voelen…’
‘Als je zulke dingen blijft zeggen, krijg ik zo geheid zin in een ronde twee,’ breng ik hijgend uit.
Ze geeft wat kusjes over mijn sleutelbeen. Haar haren kietelen over mijn blote huid.
‘Misschien is dat wel precies waarom ik het zei,’ erkent ze op duivelse toon, waarna haar hand naar beneden glijdt en daar het onmiskenbare bewijs van mijn opwinding tegenkomt. ‘En volgens mij heeft het gewerkt.’
Ik rol me verder naar haar toe en laat mijn hand op haar bil rusten. Ik kus haar zachtjes onder haar oor en er gaat weer een huivering door haar heen.
‘Oh, dat heeft het zeker,’ fluister ik. Ik bijt zachtjes in haar oorlel, waardoor haar adem stokt en ze mijn schouders vastgrijpt. ‘Zet je maar schrap.’

Na ronde twee ben ik echt helemaal kapot. Paige is er net - net - iets beter aantoe, en lacht om mijn oververmoeidheid en gehijg, waardoor ik haar een vuile blik toewerp.
'Sorry, liefje,' verontschuldigt ze zich. 'Zal ik wat water voor je pakken? Om het goed te maken.'
Ik laat mijn hoofd naar haar opzij vallen en kijk haar zwaar ademend aan.
'Het is onmogelijk om meer van iemand te houden dan dat ik op dit moment van jou houd,' hijg ik, waardoor ze glimlacht, me een kus op mijn voorhoofd geeft, en opstaat.
Wanneer ze naar de badkamer loopt, kan ik het niet laten om nog een laatste blik op haar naakte verschijning te werpen, maar daarna laat ik mijn ogen dichtvallen.
Paige keer al snel terug met een glas water, en zegt: 'Alsjeblieft.'
Ik kijk zielig naar haar omhoog.
'Wat? Moet ik het helemaal zelf vasthouden en zo?'
Ze rolt met haar ogen.
'Aansteller,' zegt ze, en uiteindelijk neem ik het glas toch maar aan.
Ze kruipt weer naast me in bed en ik drink het glas bijna leeg. Ik bied haar het laatste restje aan, maar ze zegt dat ze al gedronken heeft en wijst het af. Ik drink het laatste beetje op en laat me weer languit op het matras vallen.
Ik rol naar Paige toe en leg losjes een arm om haar middel, tevreden als nooit tevoren.

Net wanneer we bijna in slaap vallen, schiet ik overeind in bed, gedreven door een realisatie die mijn hart in mijn keel doet kloppen. Paige wordt er ook weer helemaal wakker van en gaat geschrokken zitten. Ze wendt zich tot me en een nerveuze hand vindt mijn gespannen schouder.
‘Nathan? Nathan, liefje? Wat is er?’ vraagt ze gespannen, haar vingers priemend in mijn schouderblad.
Ik doe het nachtlampje aan en kijk haar verbouwereerd aan. Ze kijkt bezorgd terug, wachtend op mijn antwoord.
‘Je had niet altijd genoeg te eten,’ breng ik ademloos uit.
Ze fronst, en aan de kleine beweging van haar hand zie ik dat ze haar best moet doen om niet aan mijn voorhoofd te voelen voor koorts.
‘Liefje, wat bedoel je? Waar komt dit nou vandaan?’
‘Toen je net hier kwam werken, bij het politiebureau. Toen we nog gewoon bevriend waren,’ pers ik over mijn lippen. ‘Je had niet altijd genoeg te eten.’
Ik zie een behoedzaamheid in haar blik verschijnen die me vertelt dat ik gelijk heb, en mijn hart breekt in duizend stukjes.
‘Waarom denk je dat?’ vraagt ze terughoudend.
‘Oh God, ik heb gelijk, of niet soms?’ stoot ik ellendig uit.
‘Waarom denk je dat?’ vraagt ze weer, haar stem strak van de spanning.
‘Omdat je thuis amper iets at. En de maaltijden die ik je wel heb zien eten, waren altijd heel karig. Het… Paige, heb ik gelijk, of niet?’
Ze is heel lang stil.
'Ik... Ik had na al mijn vaste lasten niet altijd heel veel geld over, aan het eind van de maand,' geeft ze ontwijkend toe. 'Dus meestal... soms... de laatste paar dagen voordat ik opnieuw betaald werd, had ik soms... niet heel veel geld meer over. En dan deed ik het soms met twee maaltijden per dag in plaats van drie. Soms moest ik kiezen tussen mijn appartement behouden of eten, en dan koos ik voor mijn appartement, want... een dakloze politieagent, dat gaat gewoon niet. Als je eenmaal dakloos bent, ben je te arm voor een baan, want dan kun je jezelf niet goed genoeg verzorgen en dan zie je er niet bepaald uit als iemand die je aan zou nemen. Maar ik... Nathan, je denkt waarschijnlijk dat het erger is dan het was, en-'
'Je had het me kunnen vertellen,' zeg ik, en ik kijk haar smekend aan. 'Ik had je kunnen helpen. God, Paige, ik had je moeten helpen.'
Ze schudt haar hoofd.
'We waren toen nog niet goed genoeg bevriend om dat toe te kunnen geven, voor mij. En toen we wel goed bevriend raakten, was ik er financieel al veel beter aan toe, omdat ik toen al meerdere maanden vrij goed en constant betaald kreeg. Het is minder erg dan je nu denkt,' probeert ze me gerust te stellen.
'Nee, het is niet "minder erg". Echt niet. Je... Je leed gewoon honger terwijl ik...' Ik zwijg, niet in staat mijn zin af te maken.
'Honger is anders. Het viel wel mee. En het was maar een paar dagen per maand,' zegt ze, maar ik voel tranen in mijn ogen vormen. 'En je hebt me wel degelijk geholpen. Soms bestelde je 's avonds pizza, als we na werk bij elkaar waren, en dan wilde je nooit dat ik het terugbetaalde. Je hebt me wel geholpen, zonder het te weten.'
Ik zucht, niet wetend wat ik moet zeggen. Daarna sla ik maar gewoon mijn armen om haar heen. Ze laat me haar tegen me aan trekken als een teddybeer en strijkt zachtjes door mijn haar.
'Ik... Ik vind het gewoon zo erg,' zeg ik, zo zachtjes dat het bijna piepend is. 'En ik... ik wil gewoon dat je je nooit meer zorgen hoeft te maken.'
Ze nestelt zich iets dichter tegen me aan.
'Nooit meer zorgen maken is wel heel onrealistisch,' geeft ze toe. 'Maar we kunnen het wel proberen. Ik zal het proberen. Dat beloof ik je.'
Ik houd haar nog iets strakker tegen me aan, en ik ben bijna bang dat ik haar aan het verstikken ben, maar ze lijkt het geen probleem te vinden.
Zachtjes zeg ik: 'Ik beloof het ook.'

Reacties (1)

  • BethGoes

    wel lief van nathan dat hij daar spontaan aan moet denken!

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen