Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Als ik het raam opendoe, weet ik zeker dat ik het kan ruiken. Het is dynamisch en krachtig en oeroud en levendig en zo, zo zacht, als een deken van groen. Het is de geur die beren wakker maakt uit een diepe, duistere winterslaap, en de geur die ons wakker maakt uit een diepe, duistere tijd.
Het is lente.

Hoi! Ik wilde jullie even waarschuwen, want dit is het laatste hoofdstuk van de epiloog. Aanstaande (dinsdag) zal het laatste hoofdstuk geactiveerd worden.

Twee weken later


‘De… Uh… De eerste keer dat ik zei dat ik van je hield, was toen je een hersenschudding en gekneusde ribben had, dus het leek me leuk om dit voor de verandering eens te doen op een moment dat je niet halfdood bent.’ Ik wiebel een beetje ongemakkelijk heen en weer en ga met mijn vingers langs de vorm van het ringdoosje in mijn zak. ‘Ik hou nog steeds van je. En ik… ik… ik denk niet dat ik ooit op ga houden met van je houden. Ik denk niet dat dat mogelijk is. Ik… Ik hou van de manier waarop je soms mijn sokken aantrekt wanneer je het ’s nachts koud hebt, ook al zijn ze veel te groot en zakken ze soms midden in de nacht af. Ik hou van de manier waarop je soms zonder het door te hebben met je vingers op je benen tikt alsof je piano aan het spelen bent wanneer je een liedje in je hoofd hebt. En… En… Van alles, eigenlijk. Ik heb gewoon nog niet genoeg voorbeeldjes bedacht. Ik hou zelfs van de dingen die ik niet eens echt leuk vind, zoals de eindeloze hoeveelheid lange hoofdharen die ik in de douche tegenkom. En… Paige, wat ik probeer te zeggen is... is dat je de geweldigste, mooiste, sterkste persoon op aarde bent, en daarmee maak je alles in mijn leven geweldiger en mooier en sterker. Je betekent zo onnoemlijk veel voor me. Je… Je versterkt me, zonder dat ik sterk hoef te zijn. Het… Het is niet alsof ik verslaafd aan je bent, want verslavingen zijn niet goed voor je, en jij bent wel heel, heel goed voor me, maar… maar op een bepaalde manier kan ik toch niet zonder je. Ik kan wel zonder je leven, maar dat zou het leven niet waard zijn. Jij maakt mij beter en ik wil jou ook beter kunnen maken. En… En dat wil ik voor de rest van mijn leven, van ons leven. Ik…’
Ik slik en terwijl ik het doosje uit mijn zak haal, laat ik me op één knie zakken. Ik kijk mezelf aan in de spiegel en zeg: ‘Paige, mijn Darling, wil je met me trouwen?’
Ik zucht en haal mijn hand door mijn haar, waarna ik overeind kom van het tapijt. Het voelt heel raar om jezelf in de spiegel aan te kijken tijdens een oefen-aanzoek.
Als iemand me vijf jaar geleden verteld had dat ik vandaag de dag in mijn slaapkamer voor de spiegel zou staan te oefenen hoe ik van mijn vriendin mijn verloofde kan maken, had ik het niet geloofd.
Ik stop het ringdoosje terug in mijn zak en draai me om. Mijn hart slaat een slag over wanneer ik Paige in de deuropening zie staan, haar hand voor haar mond geslagen en haar ogen vol tranen.
‘Paige,’ stoot ik uit, niet in staat om nog adem te kunnen halen. ‘Fuck, Paige, ik…’
In alle verwarring gris ik gewoon de ring weer tevoorschijn en ga op één knie zitten. Snikkend loopt ze naar me toe en laat zich voor me op de grond zakken.
‘Oh, shit. Ik… Ik had een speech,’ sputter ik een beetje schaapachtig en even overweeg ik om weer overeind te komen en bij begin af aan te beginnen, maar ik doe het niet.
‘Ik heb het gehoord,’ zegt ze en door de snikken heen glimlacht ze naar me. ‘I-Ik heb het gehoord.’
Ik leg het doosje even naast me op de grond en probeer wanhopig haar tranen weg te strijken.
‘Liefje, j-je bent aan het huilen. Ik… Heb ik…?’ begin ik, maar ze schudt snel haar hoofd.
‘Ik ben blij. I-Ik ben gewoon heel erg blij.’
‘B-Betekent dit…?’ vraag ik aarzelend en ze knikt.
‘Ja. Ja, Nathan, ik wil met je trouwen,’ roept ze uit en ze werpt zich bovenop snikkend me, met haar armen om mijn nek. Ik laat mijn armen om haar heen glijden en trek haar zo dicht tegen me aan als ik kan.
‘Oh mijn God, Paige, ik hou zo zo zo zo veel van je,’ weet ik uit te brengen, en ik voel dat ook mijn ogen ook vol tranen schieten.
‘Ik ook van jou.’
Nadat ik even geslikt heb, maak ik me van haar los en pak het doosje weer. Ik pak met trillende vingers de ring eruit. Ik neem haar hand in de mijne en schuif hem om haar ringvinger.
De ring die ik voor haar gekocht heb is van goud, maar het is vrij licht van kleur en niet extreem geel. Met een beetje fantasie lijkt het zelfs iets zilvers te hebben. Het is een best dunne ring, en het goud is een beetje bobbelend en variërend in dikte, wat het iets organisch geeft, als een takje. Ik dacht dat Paige dat wel mooier zou vinden dan een strakke, rechte cirkel. De centrale edelsteen van de ring is een ruwe saffier. Hij is zo licht van kleur dat het iets weg heeft van ijs. Het is een sterk contrast met de diepblauwe saffieren die voor miljoenen euro’s verkocht worden, maar ik had een budget waar ik me aan moest houden en het past mooi bij het geheel. De twee andere edelstenen zijn twee kleinere, witte diamanten, die net als de saffier ruw zijn geslepen. Ze liggen aan weerszijden van de saffier - niet direct ertegenaan, maar met een klein beetje ruimte ertussen. Al met al zijn het niet de grootste edelstenen, en het is ook niet de grootste of duurste ring, maar ik denk niet dat Paige zich daar zorgen om zal maken.
‘Nathan, ik vind het prachtig!’ roept ze uit.
‘Ja? Ik… Ik weet niet of je liever een grotere had gehad, maar-‘
‘Nathan, ik vind het prachtig. Precies mijn stijl,’ belooft ze me, waarna ze me opeens een beetje achterdochtig aankijkt. ‘Je… Hij was toch niet al te duur, hé?’
Ik schud mijn hoofd.
‘Valt wel mee. Ik wist dat je dat niet zou willen. En ik kon een goede deal krijgen vanwege mijn vader.’
Mijn vader is juwelier, dus hij wist precies alle goede plekjes en deals. Toch zat ik aan een best krap budget. Natuurlijk heb ik alles gewoon uit mijn eigen spaarpotje betaald. Wat anders? "Hey, Paige, lieverd, mag ik even wat geld uit de erfenis van je dode moeder halen om een ring van te kopen?"
Paige knikt en glimlacht naar me. ‘Dit... Dit is precies perfect. Dank je wel.’
Ik glimlach terug en veeg nog wat tranen van haar wangen.
‘Gaat het weer een beetje?’ vraag ik.
Ze schudt haar hoofd. ‘Nee. Nee, ik ga nog de rest van de dag janken.’
Ik strijk even een plukje haar achter haar oor.
‘Ja, maar als jij gaat huilen, ga ik ook huilen.’
‘Nou, dan gaan we samen de rest van de dag janken.’
We zitten op onze knieën voor elkaar, bevend van emotie. Ze lacht door de tranen heen en neemt mijn gezicht in haar handen, zodat ze me kan kussen. Mijn eigen handen vinden losjes haar ellebogen en ik zoen haar terug. Het zijn zachte, korte kusjes, die me een zweverig gevoel geven. Wanneer uiteindelijk bij ons allebei de tranen beginnen te stromen, geven we het kussen op en leggen we maar gewoon onze voorhoofden tegen elkaar.
‘Ik houd zo veel van je,’ piept ze.
‘En ik van jou,’ beloof ik haar, mijn stem schor en zacht.
Ik heb Paige al heel vaak zien huilen, van pijn, van verdriet, van angst, van woede. Maar nog nooit van geluk. Het is fijn om dat eens te zien, voor de verandering.
'Gaat het een beetje?' vraag ik.
Ze knikt en veegt haar tranen weg, kort lachend.
'Ja. I-Ik ben gewoon zo ontzettend gelukkig,' zegt ze.
Ik glimlach en geef haar een kus tegen haar voorhoofd.
'Ik ook.'
Uiteindelijk gaan we even op bed liggen, boven de dekens. Het is nog maar middag, en we willen niet gaan slapen, maar we willen gewoon eventjes bij elkaar liggen, pratend over hoe ons gehuwde leven zou zijn.
'Je weet dat Hailey ons niet weg zou laten komen met 's werelds kleinste bruiloft, hé?' lach ik na een tijdje.
Paige zucht en kruipt dichter naar me toe, waardoor ik ook meteen mijn armen weer strakker om haar heen sla en een kus op haar haar geef.
'We kunnen stiekem gaan trouwen. Gewoon naar het gemeentehuis gaan,' stelt ze voor, ook al hoor ik dat ze het niet meent.
'Hailey zou ons vermoorden,' zeg ik, waarna ik me wat verder naar haar toedraai en een plukje haar achter haar oor strijk. 'En bovendien... Ik... Het klinkt heel stom, maar ik zou je eigenlijk wel in een echte bruidsjurk willen zien. En ik zou een bruidstaart met je willen eten en met je willen dansen. Ik... Ik wil dat je mijn bruid bent.'
Ze glimlacht en buigt zich naar me toe om me te kussen.
'En jij mijn bruidegom,' zegt ze, vlak voordat onze lippen elkaar raken.
Oké, misschien zijn we wel een beetje klef, en misschien lijkt het alsof de hele wereld om ons draait, maar we zijn net verloofd. We kunnen ons wel een dagje van klefferij veroorloven. Of een week. Of een maand. Of een heel leven.
'Het zou trouwens wel een beetje gevaarlijk zijn,' zegt ze dan plagerig, en duidelijk vooral om te flirten. 'Jij ziet er zo goed uit in pak dat ik niet weet of ik wel de hele dag van je af zou kunnen blijven. Het zou wel heel snel achttien plus worden.'
Er begin een glimlachje rond mijn lippen te spelen en ik kus haar weer. Na een tijdje van halflachend zoenen verberg ik mijn gezicht even in haar hals.
'Ik ben zo blij dat ik je ontmoet heb,' verzucht ik.
We blijven even verslapt liggen, onze lichamen versmeltend tot één. Het voelt allemaal zo intens dat ik er bijna licht van in mijn hoofd wordt. Wanneer Paige uiteindelijk opkijkt, zie ik een kwetsbaarheid in haar blik die ze niet vaak laat merken. Ik zie het meisje dat getraind en gehard is door een brute vader, en die daarna volledig gedehumaniseerd is door Jack Lockley toen ze nog niet eens volwassen was. Ze kijkt me aan, met alle kracht van haar verleden in haar blik, en zegt ademloos: 'Ik had nooit gedacht dat ik hier ooit zou zijn.'
Ik rust mijn voorhoofd even tegen de hare.
'Maar je bent er wel,' zeg ik uiteindelijk. 'We hebben het gehaald.'
Ik voel haar glimlachen, maar ik hoef niet eens op te kijken om te weten dat de glimlach iets droevigs heeft.
Ze gaat wat verliggen, zodat we elkaar aan kunnen kijken. Minutenlang blijven we zo in stilte liggen. En dan moet ze opeens weer glimlachend. Het ziet er stralend uit, deze keer.
'Ik... Ik kan gewoon niet geloven dat we gaan trouwen,' zegt ze verbluft.
Ik grijns als een boer met kiespijn.
'Nou, wen er maar aan, Mrs. Darling, want-' Ik staak mijn zin abrupt en verbleek, bang dat ik een gevoelige snaar heb geraakt. Paige heeft heel hard gewerkt om haar leven en carrière op te bouwen, en dat wil ik niet ondermijnen.
Ze schudt haar hoofd en neemt geruststellend mijn hand vast.
'Maak je maar geen zorgen. Het is niet erg,' verzekert ze me. 'Ik... Ik ben klaar met Ivanovica. En ook met Bourgeoiselle. Ik... Het voelt alsof mijn leven nu pas echt begint. Niet vanwege jou, per se, maar gewoon... Je begrijpt wat ik bedoel. En ik wil Paige Darling zijn. Als mijn leven anders was geweest, en als ik meer carrière had opgebouwd, had ik denk ik mijn eigen achternaam willen houden, maar mijn huidige achternaam is het niet waard om te houden. Ik wil jouw Darling zijn.'
Ik glimlach zwakjes en geef haar weer een kus.
'Dan regelen we dat,' beloof ik haar.
Haar mondhoeken krullen omhoog. Ik zie iets in haar ogen glinsteren.
'Dat klinkt mooi. We. Wij,' verzucht ze, en het doet bijna pijn om te beseffen hoe diep de betekenis van die woorden gaan.
In de tijd voor de rechtszaak tegen haar familie, heeft ze alles zelf moeten doen. Ze heeft mij en zichzelf beschermd tegen alle verwachtingen in. Ze is zonder twijfel de meest zelfstandige, sterke persoon die ik ooit ontmoet heb. Maar, nu al het gevaar weg is, klinkt het inderdaad heel goed om gewoon "wij" te zijn.
Ik druk een kusje op het puntje van haar neus.
'We zullen de beste wij zijn die er bestaat,' bezweer ik haar.
Ik weet nog totaal niet wat mijn leven gaat worden. Ik weet niet welk werk ik later zal doen. Ik weet niet waar ik zal wonen. Ik weet niet of ik ooit, mogelijk geadopteerde, kinderen zal krijgen. Ik weet niet hoe mijn dagen eruit zullen gaan zien. Maar ik weet wel dat ik Paige bij me zal hebben, en dat is genoeg.

Reacties (1)

  • BethGoes

    Awhhhhh wat schattigggg!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen