Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Ik weet nog totaal niet wat mijn leven gaat worden. Ik weet niet welk werk ik later zal doen. Ik weet niet waar ik zal wonen. Ik weet niet of ik ooit, mogelijk geadopteerde, kinderen zal krijgen. Ik weet niet hoe mijn dagen eruit zullen gaan zien. Maar ik weet wel dat ik Paige bij me zal hebben, en dat is genoeg.

Vier jaar later


Midden in de nacht schreeuwt Aleksei zich wakker door de zoveelste nachtmerrie uit een ander leven. Ondanks dat het zeker niet de eerste keer is, zijn Paige en ik niet minder snel uit ons bed gestapt en naar zijn kamer gehaast.
Ik doe op de voet gevolgd door Paige de deur open. Hij ziet mij het eerst en kijkt me met grote, betraande ogen aan.
‘[schuin]папа[/schuin]?’ brengt hij met bevende stem uit.
Ik ga naast hem op het bed zitten en hij kruipt dicht tegen me aan, alsof hij zich onder mijn ribben wil verschuilen. Ik sla mijn armen om hem heen en wieg hem zachtjes heen en weer.
‘Alles is oké. Ik ben er, lieverd. Je bent veilig,’ sus ik hem terwijl ik zachtjes over zijn rug wrijf. Ik voel zijn tranen door mijn shirt heen.
Paige strijkt door zijn warrige haren en drukt dan een kus op haar kruin. Ze fluistert hem geruststellende woordjes toe, belooft dat alles wel goedkomt.
Ergens beneden hoor ik Charlie even janken. Hij heeft ongetwijfeld door dat er iets mis is. Toch houdt hij al vrij snel op. Ik kan niet ontkennen dat ik daar niet blij mee ben, want Aleksei wordt meestal nog onrustiger als Charlie lang blijft janken.
In mijn ooghoek zie ik de deur opeens verder opengaan en ik zie dat Marisha met hobbelige pinguïnpasjes de kamer binnen komt, waarschijnlijk aangetrokken door het geluid. Ze heeft haar duim in haar mond en heeft iets waterige oogjes. Waarschijnlijk kan ze zelf ook elk moment een dikke keel opzetten. Paige maakt al aanstalten om op te staan en haar terug naar bed te brengen, maar aangezien zij vanwege de inmiddels steeds verder vervagende taalbarrière toch iets beter met Aleksei erover kan praten, geef ik hem aan haar over sta ik zelf op.
Marisha steekt haar korte armpjes naar me omhoog en maakt grijpende beweginkjes met haar handen. Ik buk en til haar op. Als een soort koalabeertje slaat ze haar benen zo ver mogelijk om mijn torso en haar armen om mijn nek. Ze leunt met haar wang tegen mijn schouder en gaapt. Ik draai mijn hoofd een stukje naar haar toe en druk een kus tegen haar lichtblonde haren, die in de loop der jaren waarschijnlijk steeds donkerder zullen worden.
Een jaar nadat de rechter hen ten dood veroordeeld had, werden Paiges vader en haar broers om het leven gebracht op de elektrische stoel, wat nu inmiddels al drie jaar geleden moet zijn. Paige is zelf bij de executie geweest, maar was er heel duidelijk over dat ze mij daar niet bij wilde betrekken. Naar de begrafenis zijn we niet geweest, ook al hebben we één keer de graven bezocht. Daarna besloten we verder te gaan met ons leven, om nooit meer naar Rusland te gaan en proberen het te verwerken. Maar twee jaar geleden bleek dat Grigory kinderen had: een baby dochtertje genaamd Marisha en een vier jaar oud zoontje genaamd Aleksei. Na het verlies van haar man, was Grigory’s weduwe blijkbaar drugs gaan gebruiken en veel te veel gaan drinken. Ze mishandelde haar beide kinderen, waar Aleksei nog steeds glasheldere herinneringen aan heeft, die tot ijzingwekkende nachtmerries geleid hebben. Marisha kan het zich niet meer herinneren. Zodra Paige erachter kwam, nam ze het eerste de beste vliegtuig naar Rusland en heeft ze de adoptiepapieren onder de moeders neus geschoven. Ik, die vanwege Paiges onvruchtbaarheid niet zeker wist of ik ooit wel vader zou worden, was ondanks alle angsten en onzekerheden dolbij ze te onthalen. Ze dragen misschien wel de genen van Grigory en zijn vrouw, maar Paige is hun moeder en ik ben hun vader.
Marisha was nog te jong om zich Rusland echt te herinneren, waardoor ze zich gemakkelijker aan ons gehecht heeft en de taal ook al even goed onder de knie heeft als de meeste andere peuters van haar leeftijd, maar bij Aleksei was het anders. Hij draagt het trauma met zich mee, waardoor hij zoals nu wel vaker wakker wordt van een nachtmerrie. Maar er was ook een zekere taalbarrière, ook al spreekt hij nu al haast beter Engels dan Russisch, ondanks dat hij nog wel een dik accent heeft waar ik inmiddels aan gewend ben. Maar zeker wanneer hij emotioneel is, zoals nu, begint hij vaak veel meer Russisch te praten, waar Paige gelukkig wel raad mee weet. Zeker in het begin ben ik extra veel Russische lessen gaan nemen, zodat ik wist dat hij me papa noemde wanneer hij “папа” zei en ik de slaapliedjes voor hem kon zingen die Grigory ook voor hem gezongen heeft.
Aleksei heeft de donkere haren van zijn moeder en de grijze ogen van Grigory, die ook Paiges ogen zijn, waardoor mensen altijd denken dat het haar biologische zoon is in plaats van haar neefje. We verbeteren ze nooit. Marisha heeft juist Grigory’s blonde haren en haar moeders donkerbruine ogen, waardoor ze niet op mij of Paige lijkt, maar mensen zetten eigenlijk ook nooit vraagtekens bij wie haar ouders precies zijn.
Ik leg Marisha in haar kleine bed neer en raap de knuffelhond die ze heeft laten vallen van de grond. Ze klemt hem tegen haar borst en ik dek haar zachtjes toe. Ik strijk over haar nog dunne haar en druk een kus op voorhoofd. Ik blijf nog even op het bed zitten en strijk over haar zachte wangetje.
‘Welterusten, duifje. Papa houdt van je.’
Ze laat haar ogen dichtvallen en zegt slaperig: ‘Welterusten, papa.’
Ik glimlach en doe op de terugweg de deur voorzichtig achter me dicht. Zo stilletjes mogelijk loop ik weer naar Alekseis kamer. Paige zit op een half liggende manier op het bed, een beetje onderuitgezakt met haar bovenrug tegen het hoofdbord. Aleksei ligt bovenop haar, zijn gezicht verborgen tegen haar buik. Met een tedere moederlijkheid die ze zelf nooit ervaren heeft strijkt ze met één hand door zijn haren en wrijft ze met de andere over zijn rug. Wanneer ze mij ziet, fluistert ze: ‘Sssst, hij slaapt.’
Ik knik en laat me langzaam naast hen op het bed zakken, zodat hij niet wakker wordt van hoe het matras licht indeukt onder mijn gewicht. Ik geef een kus tegen Paiges wang en begraaf even vermoeid mijn gezicht in haar hals. Ze haalt haar linkerhand van Alekseis hoofd en strijkt ermee door mijn haar. Ik druk even mijn lippen tegen haar sleutelbeen en ga weer rechtovereind zitten. We kijken elkaar even aan. Ze ziet er moe uit, en ook verdrietig omdat haar zoon zich slecht voelt, maar ik zie ook een soort trots, want ze heeft nooit durven hopen op kinderen, of een echtgenoot. Dan kijken we weer naar Aleksei.
‘Hoe gaat het met hem?’ vraag ik.
‘Hij is bang. En boos en verdrietig. Hij is oud genoeg om zich af te vragen waarom ze niet van hem hield,’ antwoordt ze. Hun biologische moeder heet Larissa en Paige heeft ooit tussen neus en lippen door laten weten dat ze haar gekend heeft, maar ze noemt haar nooit bij haar naam - zeker niet wanneer de kinderen erbij zijn.
‘Laten we maar weer gaan slapen,’ zegt ze dan en ik knik. Ik sta op en ze schuift heel voorzichtig onder Aleksei vandaan. Teder dekt ze hem toe en ze kust nog een laatste keer zijn kruin. Dan lopen we terug naar de slaapkamer.
Ze draagt een van mijn shirts die al lang niet naar mij ruikt, omdat ze hem weigert af te staan. We kruipen weer in bed, maar het duurt niet lang voordat Paige weer een stukje overeind komt, nu zittend op het matras. Ik sliep al bijna en doe op de tast het nachtlampje aan.
‘Schatje…?’ kreun ik slaperig.
Tussen half dichtgeknepen oogleden door zie ik dat ze zelf ook niet helemaal wakker is. Door de vermoeidheid heen zie ik een frons op haar gezicht. Ze lijkt een beetje afwezig.
‘Paige?’
Nu lijkt ze weer terug te keren naar de werkelijkheid.
‘Ik… Ik moet Natalia bellen,’ zegt ze, met een vreemde alertheid in haar stem. Soms lijkt Paige uit het niets altijd een moederbeer die haar jongen kwijt is. ‘Ik moet kijken hoe het met haar gaat.’
Ik schud mijn hoofd en pak slaperig haar hand vast.
‘Lieverd, het is in het midden van de nacht. Natalia slaapt waarschijnlijk al,’ murmel ik. ‘Als er iets aan de hand was, had ze ons wel gebeld.’
Ze aarzelt, maar knikt dan. Ik vraag me af of ze wel wakker is, of dat dit bijna helemaal onbewust gaat en ze zich het morgen niet eens meer helemaal kan herinneren.
‘Ja. Ja, je hebt gelijk,’ zegt ze sloom.
Ik zie haar controleren of het geluid van haar telefoon wel aanstaat, en daarna gaat ze weer liggen.
Natalia, het derde kind dat we geadopteerd hebben, was de dochter van Laritsja en Dmitri. Toen we Marisha en Aleksei uit Rusland weg hebben gehaald, hebben we haar ook een huis geboden. Ze herinnert zich haar ouders nog te goed om ons kind te zijn zoals Marisha en Aleksei dat zijn, maar juridisch gezien hebben we de voogdij over haar, en we houden van elkaar als de familie die ze nooit gehad heeft. Inmiddels is ze al bijna achttien. Dit weekend zijn Hailey een Marco een weekendje weg gegaan, waardoor Natalia nu voor hun twee jaar oude zoontje Davis zorgt en bij hen thuis slaapt.
‘Het komt wel goed met haar,’ druk ik Paige nog even op het hart, waarna ze knikt en tegen me aan kruipt.
Haar hand zoekt weer naar de mijne, waarna ze een afwezige kus drukt op mijn trouwring. Er gloeit altijd iets warms in me op, als ze dat doet.
‘Weet je wat Aleksei net zei?’ vraagt ze dan, heel zachtjes, alsof ze bang is dat haar stem zal breken als ze haar stem verheft.
Ik schud mijn hoofd en teken met mijn vingertoppen wat afwezige cirkels op de rug van haar hand. Wanneer ik naar haar kijk, zie ik dat haar ogen vol tranen staan. Wanneer ze knippert, rolt er één over haar wang naar beneden.
‘Hij zei dat hij niet geloofde dat God bestond, maar dat hij het eigenlijk wel hoopte,’ zegt ze met krakende stem, ‘want dan kon Grigory vanaf de hemel naar ons kijken en zou hij weten hij dat er nu goed voor hem gezorgd wordt en dat wij heel erg ons best doen.’
Ik voel een brok in mijn keel ontstaan en kruip wat dichter naar haar toe, zodat we tegen elkaar aan liggen. Gelijktijdig laten we onze armen om elkaar heen glijden.
‘We doen ook ons best,’ zeg ik zachtjes.
Ze drukt een kus vlak onder het kuiltje tussen mijn sleutelbeenderen en knikt. Ik denk dat ze haar stem niet genoeg vertrouwt om te praten.
Het is moeilijk, soms. En soms wel eens vaker dan soms. En niet alleen als het gaat om Marisha en Aleksei. Als Paige hand in hand met Natalia over straat loopt krijgt ze vuile blikken omdat mensen denken dat ze een tienermoeder is geweest, en als ik het doe krijg ik vuile blikken omdat ze denken dat ik wel een heel jong vriendinnetje heb.
Maar we doen wel ons best. We doen heel erg ons best. En dat is een fijne gedachte om mee in slaap te kunnen vallen.

Na een paar uur word ik wakker van een deur die zachtjes opengaat en zachte voetstappen over de vloer. Aan de manier van lopen kan ik al horen dat het Aleksei is. Paige en ik zijn inmiddels al een beetje in onze slaap bij elkaar weggerold en ik zie in het halfdonker dat ze op haar buik ligt, met haar gezicht van me weggedraaid. Ze heeft de vingers van haar rechterhand om mijn pink gekruld. Wanneer ik het matras in voel zakken maak ik me slaapdronken van haar los. Aleksei klimt tussen ons in en trekt even aan mijn shirt.
‘Papa?’ vraagt hij.
Ik knik, nog altijd half in slaap.
‘Ik ben wakker,’ zeg ik vermoeid. ‘Ik ben wakker.’
Hij kruipt dichter naar me toe en ik sla mijn arm om hem heen. Hij gaat nog niet ontspannen liggen en ik kan in het schemerdonker zien dat hij zijn hoofd naar Paige toedraait.
‘Mama?’
‘Sshhh,’ mompel ik. ‘Mama slaapt. Kom maar hier.’
Hij knikt en ik kom een beetje overeind om de dekens beter over hem heen te leggen. Tegelijkertijd dek ik Paige ook even snel toe. Ik ga weer liggen en sla mijn arm om Aleksei heen, die tegen me aan komt liggen met zijn gezicht tegen mijn shirt.
‘Moe?’ vraag ik zachtjes en hij maakt een instemmend geluid. Ik wrijf even over zijn haar en geef een kus tegen zijn kruin, waarna ik mijn arm weer om hem heen sla en over zijn rug wrijft. ‘Ga dan maar slapen.’
Hij knikt stilletjes en nestelt zich tegen me aan. Ik houd hem beschermend vast, en krijg pijn in mijn buik bij de gedachte dat dit kleine, kwetsbare lichaam al zoveel klappen op heeft moeten vangen.
'Is Larissa ook de reden dat jij en mama 's nachts slechte plaatjes zien?' vraagt hij dan. Ook hij verwijst nooit naar Larissa als zijn moeder.
Ik aarzel. Dan antwoord ik: 'Onder andere. Op een dag zullen we je uitleggen wat mama en ik allemaal mee hebben gemaakt.'
'Maar nu nog niet?'
Ik denk aan alle afschuwelijke nachtmerries. Ik denk aan de dromen over Larissa die mijn kinderen mishandelt. Aan Jack Lockley die opeens weer uit de dood op is gestaan en Paige ontvoert. Ik denk aan Paiges familie, en dan met name haar vader, en wat zij ons aan zouden kunnen doen als ze nog leefden. Ik denk aan Paige, wiens eigen nachtmerries zelfs nog erger zijn dan de mijne.
Ik schud mijn hoofd.
'Nu nog niet, lieverd.'
Hij knikt en ik voel een vermoeide zucht door hem heen gaan, waardoor ik weet dat hij elk moment in slaap kan vallen.
'Slaap lekker, Aleksei,' murmel ik, waarna ik hem een kus op zijn kruin geeft.
'Welterusten, papa,' prevelt hij. Niet lang daarna hoor ik zijn ademhaling veranderen en weet ik dat hij slaapt.
Ik zou in principe in slaap kunnen vallen, nu, maar ik blijf nog even wakker. Er ontstaat een licht gevoel in mijn borstkas, wanneer ik mijn vrouw en zoon slapend bij me zie liggen. Paige ziet er elke dag nog mooier uit, nog meer als Paige. We zijn het niet altijd met elkaar eens, maar we hebben een ijzersterk huwelijk en weten precies hoe we onze problemen aan moeten pakken. Ik zou niet weten wat er van me was geworden zonder haar. Als ik in God geloofde, zou ik hem elke dag op mijn blote knieën bedanken voor Paige.
En ik ben ook dankbaar voor mijn zoon, die rustiger dan ooit in mijn armen ligt te slapen.
Ik ben dankbaar voor Marisha, die in haar eigen kamer ligt te slapen. Ik overweeg even om haar te halen, zodat we met z’n allen in een bed kunnen slapen, maar ik ben te bang om iedereen wakker te maken.
Ik ben dankbaar voor Natalia, en Charlie, en Hailey en Marco. Ik ben dankbaar voor wel tienduizend dingen. Ik ben dankbaar voor mijn leven.
Zodra we niet meer bij de politie werkten, zijn Paige en ik een boekenwinkel begonnen, die tegen ons huis zit. We verkopen er van alles, behalve de boeken van Jack Lockley. Paige geeft in een aparte kamer nog een aantal pianolessen. Ik ben inmiddels een semi-professionele fotograaf geworden en één hoek van de boekenwinkel is gewijd aan mijn fotografie. Ik maak voornamelijk macrofoto’s en natuurfoto’s, maar af en toe maak ik ook foto’s in de stad. De foto’s die ik maak van Paige en de kinderen heb ik niet voor de verkoop in de winkel staan, maar ik ben wel het soort vader waar het hele gezin zich tijdens vakanties aan ergert omdat ik van alle gezinsleden tienduizend foto’s wil maken. Het is eigenlijk ideaal. Ik werk samen met Paige, waardoor we vaak samen zijn, maar we hebben wel nog allebei onze eigen hobby’s en taken, zodat we niet elke seconde van elke dag met elkaar doorbrengen. Het geeft ons de mogelijkheid om zo close met elkaar te zijn als we willen, maar we zitten niet de hele tijd op elkaars hielen, waardoor er weinig frustraties ontstaan. Een ander voordeel is dat we - vaker dan ik toe zou willen geven - even een vluggertje hebben bij het magazijn wanneer het rustig is. Het is ideaal.
We zijn gelukkig, ook al is ons leven verre van perfect. Wij zijn verre van perfect, maar het gaat niet om goede en slechte eigenschappen. Elke eigenschap heeft twee kanten.
Paige is een sterke vrouw, en daarmee heeft ze dingen ontstaan die alleen sterke vrouwen kunnen overleven. Maar het heeft wel een zekere bitterheid in haar achtergelaten, die af en toe naar de oppervlakte borrelt. Ik herinner me een moment, toen haar verleden haar opslokte, en ze zei: ‘Ik heb decennia geleefd met mannen die het liefste een vrouw in hun kelder geketend wilden hebben, als zwijgzame broedmachine. En het waren mannen die niet gestopt hadden kunnen worden, als ze het deden. Ze deden het niet, want ze waren bang voor wat ik heb eerst aan zou doen. Ik zou er alles voor geven om te voorkomen dat mijn kinderen zo niet op te hoeven groeien.’
Paige is altijd al een intimiderende vrouw geweest, maar ik ben niet bang voor haar. Ik ben bang voor wat ze doet, als iemand onze familie zou proberen te schaden. Ik ken niemand die een grotere ravage aan zou richten. De wereld zou branden. En zij ook.
Maar, moet ik toegeven, het is wel een fijn idee om te weten dat mijn kinderen in ieder geval uitmuntende bescherming genieten.
De Nathan die nu in bed ligt, met zijn zoontje en de liefde van zijn leven naast zich, weet nog niet wat er allemaal komen gaat. Op dat moment weet ik nog niet wat voor verschrikkelijke dingen ik nog zal moeten meemaken. Ik weet nog niet dat we over een paar jaar Natalia op het vliegveld uit zullen zwaaien wanneer ze als soldaat naar Afghanistan vliegt, alleen maar om een paar maanden later terug te komen zonder rechterbeen. Ik weet nog niet dat ik over negen jaar huilend aan een ziekenhuisbed zal zitten na een zelfmoordpoging van Aleksei omdat hij gepest werd vanwege zijn homoseksualiteit. Ik weet nog niet dat Marisha over twintig jaar opeens huilend en volledig gedesoriënteerd aan zal bellen omdat ze blijkbaar op een feestje gedrogeerd en verkracht is.
Maar ik weet ook nog niet dat Natalia volledig op zal bloeien en misschien wel de bekendste mensenrechtenacitiviste van de wereld wordt, waardoor ze uiteindelijk zelfs een Nobelprijs voor de Vrede wint. Ik weet nog niet dat ik in tranen van geluk uit zal barsten wanneer ik een speech geef op de bruiloft waar Aleksei trouwt met een man die van hem houdt zoals Paige en ik van elkaar houden. Ik weet nog niet dat Marisha samen met haar toekomstige man een bakkerij zal openen, en dat ze op zal groeien tot de vrouw met de meest stralende glimlach die ik ken. Ik weet nog niet hoe mooi deze duistere wereld kan zijn en gaat worden.
Ik weet nog niet dat ik op mijn tweeëntachtigste naast Paige in haar ziekenhuisbed kruip en haar vasthoud terwijl ik wacht tot haar hart het begeeft. Ik weet nog niet dat de zuster me een half uur later vindt, met het lichaam van mijn vrouw in mijn armen, jammerend en snikkend dat ik niet weet wat ik zonder haar moet doen zonder haar, dat zij mijn alles is, dat het niet over mag zijn. Ik weet nog niet dat mijn eigen hart twee dagen later voor het laatst zal kloppen. Ik weet niet hoe onze kinderen zullen rouwen, en hoe Marco en Hailey zullen lijden onder het gewicht van ons verlies.
En bovenal weet ik nog bij lange na niet hoe ontzettend waard het uiteindelijk allemaal zal zijn.

Nou... Dat was dus het einde van Scarred. Het voelt wel een beetje raar dat het nu over is, na zo'n twee jaar. Ik hoop dat jullie ervan genoten hebben en misschien een kijkje willen nemen bij de prequel:
https://www.quizlet.nl/stories/165654/truthful-lies-16--scarred-prequel/

Reacties (4)

  • Allmilla

    Wauw, wat een prachtverhaal!(flower)Ik heb ook wel een traantje moeten wegpinken bij dat laatste stukje, maar het was echt een geweldig verhaal!(Y)Ik heb er van genoten, van het eerste tot het laatste hoofdstuk:)Ik kijk al uit naar de prequel!

    1 maand geleden
  • Sunnyrainbow

    Dit is echt een prachtig einde!

    1 maand geleden
  • Hermione2003

    Echt een geweldig verhaal, heel mooi afgesloten ook! Heel gaaf dat we ook nog een blik in hun toekomst krijgen! Ik moet bekennen dat ik wel even heb gehuild om het laatste stukje, maar dat bevestigt alleen maar dat je verhaal de lezer echt aangrijpt. Echt heel mooi gedaan!

    1 maand geleden
  • BethGoes

    Wow. Wat een prachtig einde voor een prachtig verhaal! Ik kan niet geloven dat het nu al voorbij is! Als de dag van gister had je het eerste hoofdstuk geactiveerd! Ik ben heel blij met die prequel want ik ben nog niet klaar met dit verhaal haha. Maar wat erg wat er allemaal met die kinderen gebeurd! Maar wel mooi de dingen die ze bereiken. Dit was echt een verhaal van jewelste en ik ben super blij dat Paige het uiteindelijk heeft overleefd! Dank je wel voor de moeite die je hebt gestoken in het schrijven van dit verhaal!

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen