Foto bij Chapter Four

Voor de derde keer deze avond stond ik voor mijn kleerkast om iets anders aan te trekken. Toen ik eerder deze avond thuis was gekomen had ik me meteen klaar gemaakt voor mijn eerste afspraak met Joy. Ik had een nette broek met een chic hemd aangetrokken, het huis snel wat opgeruimd en via YouTube een mix met lounge muziek opgezet. Toen ik me tevreden liet neerploffen in de zetel om te wachten tot het 7uur was, sloeg de twijfel echter toe. Waar was ik in hemelsnaam mee bezig? Ik had zo een date met een prostituee, niet met mijn vriendinnetje of met een of andere meid die ik nog moet verleiden.
Nee, ik zou letterlijk gaan betalen voor seks. Er was absoluut geen reden om me zo uit te sloven. Dus had ik de muziek afgezet, mijn nette kleren terug in de kast gelegd en was ik in enkel mijn boxershort terug op de bank gaan hangen. Maar ook dat leek me opeens een beetje vreemd. Ja, ze was een prostituee en ik zou haar gaan betalen om seks met me te hebben. Maar ze was wel een hele dure, exclusieve escorte. Het leek me een beetje vreemd om de deur open te doen in alleen mijn ondergoed en haar meteen te bespringen alsof ze een of ander goedkoop straathoertje was. Gefrustreerd was ik dan maar weer terug naar mijn slaapkamer gelopen om me weer aan te kleden, waar ik nu dus probeerde bedenken wat je in hemelsnaam aantrok in een situatie als deze.
Ik kon me niet herinneren wanneer ik de laatste keer zo nerveus of onzeker was geweest. Ik was Tom fucking Kaulitz. Vrouwen hadden geen geheimen meer voor mij. Gedurende mijn hele carrière, inmiddels bijna 15jaar, wierpen vrouwen zich aan mijn voeten. Ik denk dat ik intussen al met 1000 vrouwen in bed beland was. Maar nog nooit had ik iemand betaald voor seks. Nog nooit had ik iemand ontmoet die zoveel van seks hield dat ze er haar beroep van had gemaakt. En ik had geen idee hoe ik me rond haar moest gedragen. Zou ze me meteen bespringen als ze binnen kwam of zouden we eerst wat ongemakkelijk over koetjes en kalfje praten? Moest ik haar iets te drinken aanbieden of niet? En moest ik haar op voorhand betalen of achteraf? En duwde ik dat geld dan zomaar in haar handen of legde ik het ergens neer waar ze het zelf zou kunnen nemen? Moest ik het in een enveloppe steken om het minder ongemakkelijk te maken?
God, waar was ik in hemelsnaam aan begonnen? Hoe was ik in deze situatie verzeild geraakt? Het was zo aanlokkelijk om haar gewoon af te bellen en toch maar gewoon opzoek te gaan naar een groupie. Maar ik had David beloofd dat ik het zou proberen. En daarnaast hadden de jongens wel heel overtuigd geklonken toen ze dreigden me uit de band te zetten. Ik zuchtte vermoeid en trok uiteindelijk toch maar een gemakkelijke jeans aan en een simpel hemd voor een casual chic look. Zo was ik toch deftig aangekleed maar kon ik het ook makkelijk weer uitspelen straks.
Ik slofte terug naar de woonkamer en keek de verlaten ruimte rond. Het was hier zo stil. Gekmakend stil. De stilte weerklonk luider dan de muziek eerder had gedaan, was zo aanwezig dat het niet te negeren viel. Zo was het eigenlijk al een tijdje. Stilte was mijn nieuwe huisgenoot sinds Bill zijn koffer had gepakt, de deur achter zich dicht had getrokken en niet meer om keek. Sinds mijn wederhelft me verlaten had. Een ongemakkelijk gevoel bekroop me en ik liep snel naar de radio om de stilte te verdrijven met muziek voordat de slechte herinneringen mijn avond zouden verpesten. Gelukkig was het bijna zeven uur. Joy zou de stilte verdrijven, dat moest wel. Dat moest.


Iemand benieuwd naar de eerste kennismaking met Joy?(nerd)

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen