Verdwaasd blijf ik tegen de muur staan terwijl ik mijn hartslag rustig probeer te krijgen. “Heb je een spook gezien?” vraagt Callie lachend als ze naar me toe komt. Ik zucht en begin te lachen. “Nee, het euh…” Ik maak mijn zin niet af want ik zie de dokter komen aanlopen. Ik knik begroetend naar hem als hij bij meneer Smith binnen gaat. Ik zet me af van de muur en ga richting de toiletten. Ik ga binnen en loop meteen naar de wastafel en hou mijn polsen onder het koude water. Wat gebeurde er net? Ik spetter wat water in mijn gezicht en kijk naar mijn spiegelbeeld. Oh geweldig, ik heb een blos op mijn wangen. Uit het niets begin ik luidop te lachen. Ik neem een papieren doekje en droog mijn handen nadat ik mijn gezicht heb droog gedept. Plots gaat mijn DECT af en snel kijk ik op het schermpje. De plicht roept. Het papieren doekje beland in de vuilbak als ik de deur opentrek. Snel begeef ik me naar de verpleegpost en de dokter zie ik al staan. “Amelie, je mag meneer Smith een infuus prikken, een glucosebaxter aanhangen en een paracetamol van 1 gram. Daarna mag hij voor een RX gaan van het hoofd.” “Oké dokter, ik zorg ervoor.” En met die woorden verzamel ik al mijn materiaal en ga weer naar box 5. Voor de deur neem ik even diep adem en klop zachtjes. “Kom maar binnen.” Weerklinkt er zacht. Ik ga naar binnen en sluit de deur. Tot mijn verbazing heeft meneer Smith zich wat rechter gezet en kijkt me aan, met 1 hand op het coldpack dat hij tegen zijn voorhoofd houdt. “Ik ga u een infuus prikken en dan krijgt u een pijnstiller. Daarna gaat er een RX worden gemaakt.” Zeg ik terwijl ik plaats neem op de kruk langs het bed. “Dankjewel.” Zegt hij zacht. Ik glimlach en kijk hem aan. Weer in die heldere ogen. Snel wend ik mijn blik af en neem de stuwband. Hij steekt zijn arm uit en ik plaats de band rond zijn arm. Ik trek hem aan maar niet te hard. Ik maak alles klaar voor de naald te prikken en ontsmet zijn arm. “Je gaat even een prikje voelen.” Zeg ik geconcentreerd op de ader. “Ik kan wel wat hebben.” Zegt hij lachend als hij zijn hoofd optilt om mee te kijken. Voorzichtig prik ik de naald in de ader en plak de pleister erop zodat deze op zijn plaats blijft zitten. Ik hang de baxter eraan en de pijnstiller. Ik zet de leiding open en ruim het afval op. “Zo, je zou de pijnstiller vrij snel moeten voelen, ik ga even alles ingeven en dan gaan we voor de RX.” “Prima voor mij.” Met die woorden legt hij zijn hoofd weer op het kussen. Ik neem plaats achter de computer en geef alles in. Plots voel ik me ongemakkelijk en ik heb het gevoel dat hij naar me aan het kijken is. Ik probeer het gevoel van me af te zetten en log me weer af. Ik draai me om en mijn gevoel wordt bevestigd. Hij was inderdaad naar me aan het kijken. Ik voel mijn wangen rood worden en snel sta ik op. Ik doe de deur open en neem in de berging een washandje. Ik ga weer terug en geef het aan meneer Smith. “Leg dit op je ogen, dan heb je minder last van het licht. Hij neemt het aan en doet wat ik zeg. Ik doe de bedsponden omhoog en zet de rem af. Ik rij de kamer uit en vertrek naar de RX. Onderweg zwijgen we en voor ik het besef zijn we op de bestemming aangekomen. De verpleegkundige neemt het bed over en vertelt me dat zij meneer wel zal terug brengen. Ik bedank haar en ga terug naar de spoed. Ik plof me neer in een stoel in de verpleegpost en zucht. “Oei, dat klinkt niet goed.” Zegt Callie lachend als ze binnen komt. Ik kijk haar even aan en strek mijn armen. “Het is niets, gewoon wat moe aan het worden.” Antwoord ik haar. Ik kijk snel op de klok en zie dat het al bijna half 4 is. “Ga je maar omkleden, je hebt vandaag hard genoeg gewerkt” zegt ze zacht. “Je bent een schat!” antwoord ik als ik opsta. Ik neem mijn spullen en ga naar de kleedkamer. Helemaal omgekleed kom ik tot het besef dat ik de DECT nog op zak heb. Snel ga ik weer naar de spoed afdeling. Callie kom ik al snel tegen en geef haar de DECT. “Oh, trouwens, dat lekker ding van in box 5 vroeg nog achter je toen hij naar huis mocht.” Zegt ze met een brede glimlach op haar gezicht. Abrupt blijf ik staan. “Hoe bedoel je?” “Hij had je graag nog gezien en zijn excuses aangeboden omdat hij bot tegen je was zei hij.” “Oh, mocht hij dan zo snel al weer naar huis?” zeg ik verbaasd. “Ja uit de RX was niks gekomen en de pijn was stukken beter zei hij, het kwam door jou” zegt ze lachend. Ik begin te lachen en draai me weer om. Een paar minuten later sta ik in het metro station te wachten. En het enige waaraan ik kan denken zijn die heldere ogen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen