De Beroeps kijkt me niet-geamuseerd aan - een uitermate bekend gezicht - en neemt me, duidelijk oordelend - ook een uitermate bekend gezicht - in zich op. "Waar bemoei jij je mee," snauwt hij me toe.

De andere tribuut in de lift, wier naam ik me even niet kan herinneren, werpt zowel mij als de Beroeps een vermoeide blik toe. Het is een behoorlijk gewaagd gebaar, want hoewel Samuel en ik misschien allebei soortvan verliezers zijn - hij meer dan ik, voor de duidelijkheid - twijfel ik er niet over dat we het meisje aan zouden kunnen. "Nou, als jullie niet gewoon eventjes rustig doen, pak ik wel de volgende lift, hoor," zegt ze, ook al hebben we naar mijn definitie nog vrij 'rustig gedaan'.

Ik besluit het meisje te negeren en druk op het knopje met mijn verdiepingsnummer, dat van Day, en op de knop om de deuren te laten sluiten. Zie je wel, ik kan best geen ruzie zoeken. Voor de Beroepsjongen is dat helaas misschien al te laat, en als er toch geen weg terug is, kan ik net zo goed zijn vraag beantwoorden. Ik ben niet bang voor Samuel Onyx, of hoe hij ook mag heten. "Met mijn zaken. Jij duidelijk niet, aangezien jij mijn gesprek onderbreekt." Dat de jongen aanzienlijk langer is dan ik, doet me niet zoveel. Ik heb gelijk deze keer: ik had het tegen Day, en het is onbeleefd om een gesprek zomaar te onderbreken, zelfs als jij het onderwerp bent van dat gesprek. Ik praat sowieso veel liever met Day dan met hem, maar nu ik dit gesprek eenmaal aangegaan ben, kan ik niet meer terug. Dit gevecht zal ik winnen. "Samuel, toch?" vraag ik, terwijl ik zijn oordelende blik imiteer. "De schildknaap van de Beroeps dit jaar? Want voor zwaardvechten hoeven ze je er duidelijk niet bij te hebben."

"Jij bent alleen geschikt als speldenkussen voor speren," kaatst de jongen terug, terwijl hij harder dan nodig op het knopje voor de tweede etage drukt.

"Jemig, als het zo doorgaat tot mijn verdieping, spring ik hier door het raam heen," komt het meisje tussenbeide. Alice? Olivia? Nee, wacht, Olive: het meisje dat haar tong verloren was op het podium tijdens haar Boete, maar die nu heeft teruggevonden. Haar Boete werd nogal overschaduwd door die van haar districtgenoot, Flynn. De jongen met het blauwe oog, die zich aanbood als een Beroeps en vervolgens zijn tijd bij de openingsceremonie, die ik gebruikte om de basis voor een bondgenootschap te leggen, besteedde aan het aflebberen van de jongen uit District 5. "Stil zijn kost je niet eens extra moeite, weet je."

"Hou zelf je mond." Wederom is Samuels weerwoord een soort slap, inhoudsloos gesnauw, en dat terwijl het zo makkelijk is om tegen dit meisje in te gaan, nadat ze praktisch heeft aangeboden om te zorgen dat we het tegen een tribuut minder op moeten nemen.

"Je realiseert je dat dat het voor ons alleen maar makkelijker maakt?" zeg ik tegen haar. Als ik Samuels blik opvang, zie ik dat hij het met me eens is, en dat hij daar niet blij mee is. Ik ben er ook niet echt blij mee dat ik het eens ben met een Beroeps, en dus zijn we het weer met elkaar eens. Wat een feest.

"Gezien jullie amicale band, ben ik eerder door dat raam heen dan dat jullie eens je waffel houden. Wat veelzeggend is, aangezien we in de beste gevangenis van het land zitten." Olive deinst niet terug, laat haar hoofd niet hangen, maar kijkt ons allebei nijdig aan. Ik kan straks in ieder geval tegen Luna zeggen dat ik best meeval, en dat er in ieder geval één tribuut is die stommer bezig is dan ik - in tegenstelling tot dit meisje, zoek ik, na vanochtend, immers alleen nog maar gevechten op die ik kan winnen.

"Misschien moeten we de ramen nog even heel houden en niet gaan vechten in een lift, of zoiets." Achter me klinkt Days zachte stem, en hij gaat midden in de lift staan, tussen mij en de andere tributen in. Als hij glimlacht, voel ik me meteen een klein beetje schuldig. Ik heb hem meegesleept in dit gedoe, en eerlijk is eerlijk, dat zal in de arena misschien ook wel gebeuren. Dit draagt bepaald niet bij aan mijn bondgenoten-cv. "Ik was wel toe aan lunchpauze. Dat vechten komt later wel een keer."

"Klinkt als een goed idee," stem ik maar snel in, maar als ik Samuels neerbuigende blik zie, kan ik toch mijn mond niet houden. "Volgens mij heeft Samuel al wel genoeg gevechten verloren voor vandaag." Ik kan een uitdagende grijns niet tegenhouden, en ik kan ook niet stoppen met praten als de Beroeps mijn opmerking besluit te negeren. Ik kan dit winnen. Ik mag best gevechten aangaan die ik kan winnen. En dus richt ik me weer tot de Beroeps, ook al kan ik Luna's boze frons en preek al zien en horen. "Ik denk dat je beter een andere hobby kunt zoeken. Mensen verslaan en de Spelen winnen lijkt me niet echt je forte."

Ik weet meteen dat ik een grote fout gemaakt heb. De blik in Samuels ogen verduistert nog meer, en binnen een paar tellen staat hij vlak voor me, zodat hij boven me uit torent. Zijn vuist schiet op me af, maar in plaats van dat hij er mijn hoofd mee raakt, treft hij het glas. Hij is te dichtbij. Ik kan weer nergens heen. Alsjeblieft, laat me leven. Maar aan zijn gezicht te zien, heeft Samuel andere ideeën. Zodra hij een kans krijgt, ben ik dood. "Nog één woord en ik zal je laten zien wat je in de arena te wachten staat." Zijn stem is zwaar en dreigend, ook al is zijn toon gedempt. "Ik zal je tong uit je mond rukken en hem aan de gieren voeren. Wat vind je daarvan, als hobby?"

Ik hoor Olive iets roepen, maar ik kan haar woorden even niet verwerken. Ik probeer uit alle macht mijn ademhaling onder controle te houden en niet ineen te krimpen, en zoek met mijn handen steun bij de muur, in de hoop dat niemand merkt hoe erg ik tril. Als Samuel me nu iets zou doen, zou dat hem waarschijnlijk duur komen te staan. Maar dat neemt niet weg dat hij het zou kunnen. Hij zou me kunnen stompen, me in elkaar kunnen trappen zoals zijn collega-Beroeps vanmorgen bij de jongen uit District 5 deed. We mogen dan allebei ongewapend zijn, zijn vuisten zijn voor hem waarschijnlijk wat een zwaard was voor Aderyn. Zijn vuist naast mijn hoofd, is niet veel anders dan een zwaard tegen mijn keel. Hij zou me hier en nu kunnen wurgen, en ik zou niet terug kunnen vechten, met mijn rug tegen de muur en door de grote tribuut afgeschermd van de rest van de lift. Van mijn bondgenoot.

Day. Ik kan de jongen nauwelijks zien, omdat Samuel tussen ons in staat, maar hij is er wel. Ik heb iets te bewijzen: ik ga alleen gevechten aan die ik kan winnen. Ik bal mijn handen tot vuisten, waarmee ik mezelf overeind houd tegen de glazen wal van de lift, en dwing mezelf om Samuel recht aan te kijken. "Je doet je best maar," zeg ik tegen hem. Ik kan dit winnen. Hij kan me niets doen. "Ik heb je zien vechten, en ik kan niet zeggen dat ik echt heel erg onder de indruk ben."

Day stapt tussen ons in, waardoor Samuel naar achteren gedwongen wordt. Zodra hij niet meer boven me uit torent, heb ik weer ruimte om adem te halen, en een klein beetje te ontspannen. "Eh, Samuel, moest jij niet bij de tweede verdieping eruit?" vraagt hij, net zo vriendelijk als tegen Aderyn.

"Volgens mij krijgen jullie een beroeps op bezoek bij 7," voegt Olive eraan toe, wijzend op de oplopende nummers. We zijn inmiddels al bij de verdieping van District 4. Samuel heeft zijn verdieping gemist.

Samuel draait zich om en stapt verder van me vandaan, voor hij begint te vloeken.

Meteen wordt hij onderbroken door het meisje uit District 8. "Er zijn kinderen bij!"

"Ja, jij." Ik werp haar een verbaasde blik toe. Zij is, naar mijn weten, de jongste hier. Maar ze reageert niet op mijn opmerking, waardoor het even stilvalt in de lift en een loom deuntje hoorbaar wordt. Het liedje klinkt vaag bekend, maar dat is niet wat me laat fronsen. Dat is het instrument waarop het gespeeld word: een kazoo. De smaak van het Capitool blijkt wederom problematisch.

Ik probeer de muziek te negeren, en kijk naar Samuel. De Beroeps staat bij de deur te wachten, nog minder vrolijk dan daarstraks. Ik heb het laatste woord gehad. Ik heb hem verslagen. Misschien niet met een wapen, maar dat maakt even niet uit. Ik heb een Beroeps verslagen.

"Dus... ga je nu helemaal mee tot aan 7?" vraagt Day dan ineens, terwijl we de vijfde etage passeren.

"Nee, dank je," antwoord Olive, ook al was de vraag duidelijk niet aan haar gericht, op hetzelfde moment dat ikzelf Days vraag beantwoord. "Ik moet toch die kant op. Ik kan best een tussenstop maken." Het klonk als een uitnodiging, en het is er een waar ik graag op in ga. Luna wil ik het liefste nog even ontwijken, en lunchen met Day is een goede kans om de rest van zijn team te leren kennen. Bovendien heb ik ijs nodig, hoe sneller hoe beter, en hoe minder ik aan Luna uit hoef te leggen hoe beter. De plekken waar Adeys zwaard me heeft geraakt, beginnen steeds meer te zeuren en te kloppen.

"Nee." Samuel kijkt Day niet eens aan, als ook hij de vraag beantwoordt, en ondertussen verbaasd het me niet eens meer. Ik had iets meer manieren verwacht van het meest militaire district van Panem, maar misschien waren de lessen over normen en waarden op dezelfde dag als de lessen over zwaardvechten, en die heeft hij duidelijk gemist.

"Slag twee!" roept Olive, wat haar een erg verwarde blik oplevert van mij. Ik heb volgens mij iets gemist - een eerste slag misschien, en de reden dat ze slagen bijhoudt - maar haar opmerking lijkt niet volledig uit het niets te komen. Samuel heeft immers een hoop gemist: van lessen in gedragsregels tot een kans om een sterke opmerking te maken.

Day is al net zo verward, maar uit het met alweer een vriendelijke glimlach, terwijl de liftdeuren open schuiven op de zevende verdieping. "Oké, nou, veel plezier dan in de lift. Ik moet er hier uit. Tot later."

Ik glimlach ook, en zwaai naar de andere tributen, terwijl ik Day de lift uit volg. Hoewel ik niet echt claustrofobisch ben, voel ik me meteen meer op mijn gemak, nu ik niet meer in de lift vast zit, waar Samuel me nog een keer tegen de muur zou kunnen pinnen, me zou kunnen stompen, wurgen, of iets in die richting, waar ik niet aan wil denken. Hij kan me niets maken. Ik heb hem verslagen. Ik werp nog een tevreden blik over mijn schouder, voor de liftdeuren dichtgaan. "Ik denk dat we ons dit jaar niet heel veel zorgen hoeven maken om de Beroeps."

Mijn wonden van het gevecht tegen Aderyn doen behoorlijk zeer en ik tril nog na van mijn aanvaring met Samuel, maar ik heb één Beroeps geraakt en een andere verslagen. Bovendien lijkt Day me, ondanks alle stomme dingen die ik gedaan heb in de afgelopen uren, niet te haten, en me zelfs als bondgenoot te overwegen. Meer heb ik nu niet nodig. Ik voel me koning van de wereld.

Reacties (3)

  • Deparnieux

    Slag 1 snapte ik, aangezien Samuels vuist niet zacht contact maakt met de wand van de lift, maar wat was slag 2 dan? En waarom houdt Olive dat ook bij, raar klein kind.

    11 maanden geleden
    • Samanthablaze

      Olive bedoeld dat Samuel een verbale slag gemist heeft - hij had een kans om een scherpe opmerking te maken, maar zei alleen maar "nee".
      Maar eerlijk is eerlijk, het is niet het meest logische stukje. We waren alle vier erg melig toen we dit gesprek aan het uitwerken waren

      11 maanden geleden
    • Deparnieux

      Vandaar 😅 Dat kan ik me ook voorstellen dat jullie melig waren? Lijkt me ook een leuk proces om te doen (en om aan mee te doen).

      11 maanden geleden
    • Samanthablaze

      Oh absoluut, en in tegenstelling met wat we normaal doen, digitaal, zaten we bij dit stuk live bij elkaar, wat nog veel gezelliger is, maar het ook lastiger maakt om dingen serieus te houden

      11 maanden geleden
  • Incidium

    terwijl hij harder dan nodig op het knopje voor de tweede etage drukt
    MOOD
    zoek ik, na vanochtend, immers alleen nog maar gevechten op die ik kan winnen
    goede keus!
    Hij zou me hier en nu kunnen wurgen
    oh. Misschien had je iets beter na moeten denken, Chris:D
    misschien waren de lessen over normen en waarden op dezelfde dag als de lessen over zwaardvechten
    wauw dit is prachtig, ik denk het
    Dit is prachtig en ik hou van elk woord

    1 jaar geleden
    • Samanthablaze

      Nadenken is niet echt Chris' ding, maar gelukkig ook niet echt Samuels ding dus komt het toch nog goedxD

      1 jaar geleden
  • Duendes

    Gosh Chris je bent een enorme idioot en natuurlijk haat Day je niet want Day is gewoon fysiek niet in staat om iemand te haten maar gosh het is wel intens cute hoeveel hij om Days mening en reacties geeft tbh wat een cutie maar wat een kneus

    1 jaar geleden
    • Samanthablaze

      Yeah en dit is de persoon die denkt niemand nodig te hebben, de sukkel. Alles wat Day van hem denkt is veel te belangrijk voor hem ehh

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen